ทดลองอ่าน ร้อยเรียงรักเคียงฤทัย บทนำ – 1.2

บทนำ ความหลังของต้าลี่

1

ฤดูหนาวในรัชศกต้าลี่ปีที่สิบเอ็ด โม่เป่ย ตำบลค่งหม่า

สถานที่แห่งนี้คือประตูด่านสำคัญสุดท้ายทางชายแดนตอนเหนือสำหรับต้านทานชาวหูของชาวต้าลี่ ปราการชายแดนแห่งนี้สร้างขึ้นบนแดนทุ่งหญ้า หันเข้าหาดินแดนรกร้างว่างเปล่า หิมะโปรยปรายทั้งปี มีฤดูใบไม้ผลิเพียงเดือนเดียวเท่านั้น

ผู้ที่อาศัยอยู่ในตำบลค่งหม่ามีเพียงทหารรักษาการณ์ชายแดนทางเหนือของราชวงศ์ต้าลี่ พวกเขาเฝ้าปกปักรักษาที่นี่มาหลายชั่วอายุคน ผู้คนที่เดินไปมาบนถนนมีความเป็นไปได้สูงว่าจะเคยเป็นทหารเก่ามากประสบการณ์ในสมรภูมิมาก่อน

เวลานี้คือเดือนสิบสอง หิมะโหมกระหน่ำในโม่เป่ย ประตูเมืองปิดสนิท มีเส้นทางของถนนใหญ่เพียงสายเดียวที่ทอดมาจากสุดแดนทุ่งหญ้า ปลายข้างหนึ่งเชื่อมกับเมืองหลวง ปลายอีกข้างเชื่อมกับแดนโม่เป่ย หากวกไปทางเหนือข้ามเขาหลางหยาก็จะเป็นทุ่งหญ้าที่ชาวหูอยู่อาศัย และปลายถนนใหญ่ฝั่งที่อยู่ใกล้กับประตูเมืองมีโรงเตี๊ยมพักแรมเล็กๆ ตั้งอยู่ท่ามกลางพายุหิมะ

ธงโรงเตี๊ยมสีแดงชาดโบกสะบัดในสายลมมองเห็นได้แต่ไกล โรงเตี๊ยมพักแรมจุดเทียนสว่าง กลิ่นหอมกรุ่นจากข้าวและอาหารอุ่นระอุโชยออกมาพร้อมกลิ่นสุรา กลายเป็นแสงส่องทางท่ามกลางหิมะที่ตกหนักไปโดยปริยาย

มีเสียงดังขึ้นพร้อมกับประตูไม้ของโรงเตี๊ยมพักแรมที่เปิดออก นักเดินทางร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำเดินเข้ามา ก่อนจะสลัดหิมะที่เกาะอยู่ตามชุดคลุมจนร่วงเต็มพื้น

“เถ้าแก่ คืนนี้มีห้องว่างหรือไม่” ชุดคลุมสีดำของนักเดินทางมีหมวกคลุมปิดบังใบหน้า แต่เมื่อสังเกตก็พอดูออกจากการแต่งกายและกิริยาของเขาว่าคนผู้นี้ไม่ใช่พ่อค้าวาณิชทั่วไป เป็นไปได้มากว่าจะเป็นบุคคลสูงศักดิ์จากเมืองหลวง

เถ้าแก่โรงเตี๊ยมรีบเดินออกมาจากหลังโต๊ะวางสุรา “มีๆ”

รอยแผลเป็นจากของมีคมบาดลึกยาวและขาเทียมไม้ที่ขาซ้ายทำให้ใบหน้ายิ้มแย้มนั้นแลดูทั้งน่าขันและน่าพรั่นพรึง

“ดี ข้าขอห้องหนึ่ง” อาคันตุกะหยิบทองก้อนหนึ่งออกมาจากในแขนเสื้อแล้ววางลงบนโต๊ะ

“นายท่าน ทองก้อนนี้มากพอจะซื้อโรงเตี๊ยมพักแรมได้ทั้งหลังเชียวนะ” เถ้าแก่หดมือที่ยื่นออกไปกลับมาพลางมองอาคันตุกะผู้แปลกพิกลอย่างลังเล

ใบหน้าภายใต้หมวกคลุมเผยยิ้ม “ไม่เป็นไร รับไปเถอะ ยกอาหารและสุราที่ดีที่สุดของร้านท่านออกมา หากไม่ถือสา…ยังใคร่ขอถามไถ่ถึงคนผู้หนึ่งจากท่าน”

เถ้าแก่ได้ฟังดังนั้น แผลเป็นบนใบหน้าเจือยิ้มก็ปริแยกเป็นหลายรอย คว้าทองก้อนเก็บเข้าอกเสื้ออย่างรวดเร็วแล้วพยักหน้ารัว “ถามหาคนจากข้านับว่าถามถูกคนแล้ว! ข้ารับช่วงต่อที่นี่จากบิดาตั้งแต่ตอนที่ข้ายังสูงไม่ถึงท้องม้า ในตำบลค่งหม่าไม่มีเรื่องใดที่ข้าไม่รู้!”

ครึ่งชั่วยามให้หลัง อาหารและสุราที่เถ้าแก่ได้เตรียมไว้ก็ถูกยกมาวางเต็มโต๊ะ

“สุราหลอมมีด ของโม่เป่ยนี้ดื่มในวันหิมะตกแล้วอุ่นกายยิ่ง! กินคู่กับเนื้อวัวแล่ใหม่สดๆ ฮึ! ให้แลกกับการเป็นฮ่องเต้ข้าก็ไม่เอา!”

อาคันตุกะรินสุราจอกหนึ่ง แล้วพยักพเยิดคางให้เถ้าแก่ “นั่งสิ”

บนตัวนักเดินทางลึกลับผู้นี้มีอำนาจข่มขวัญ ทำให้เถ้าแก่จำต้องทำตามคำสั่ง “ขอเรียนถาม ท่านต้องการทราบเรื่องผู้ใด”

“บุคคลต้องโทษสถานหนักจากราชสำนัก แซ่ลู่ ชื่อหย่วน ชื่อรอง ติ้งเจียง”