ทดลองอ่าน ท่านผู้เป็นดั่งดวงใจ บทที่ 61-62

มู่ฉางโจวตวัดกายขึ้นขี่ม้า กระชากสายบังเหียนเดินทางกลับ

จางจวินเฟิ่งขี่ม้าตามมาก่อนถามคล้ายเจตนาคล้ายไม่เจตนา “ข้านึกว่าท่านผู้บัญชาการจะฉวยโอกาสตอนที่ฮูหยินไม่อยู่ เกิดความคิดเกาะเกี่ยวกลุ่มอำนาจใหม่แล้วเสียอีกขอรับ”

มู่ฉางโจวไม่พูดอะไร หากเป็นเช่นนี้จริงๆ คิดว่าเฟิงซุ่นอินคงไม่ถือสาอยู่ดี

สายตาของเขามองไปทางทิศตะวันออกอีกครั้ง ขอบฟ้ามืดสนิทลง รอบด้านบรรยากาศคล้ายหนักอึ้ง ลมราตรีนี้บาดผิวเป็นพิเศษ ทั้งยังกระโชกแรงเหมือนโอ้อวด

ไม่รู้ว่าไปถึงจงหยวนจะสัมผัสไม่ได้แล้วหรือไม่…

ม้าเร็วตัวหนึ่งควบมา หูเป้ยเอ๋อร์ไล่ตามมาพร้อมกดเสียงเข้มเอ่ยรัวเร็ว “ท่านผู้บัญชาการ มีข่าวแล้วขอรับ!”

มู่ฉางโจวรั้งสายบังเหียนหยุด หันหัวม้ากลับมา

หูเป้ยเอ๋อร์ประชิดเข้าใกล้ เอ่ยอย่างรวดเร็วข้างหูเขา “คลำหาร่องรอยของโจรสุนัขเฮ่อเส่อไชว่เจอแล้วขอรับ!”

มู่ฉางโจวถาม “นางเล่า”

หูเป้ยเอ๋อร์นิ่งอึ้ง ก่อนเข้าใจทันทีว่ากำลังถามถึงฮูหยิน “ฮูหยินไปถึงฉินโจวแล้วขอรับ”

มู่ฉางโจวมองผู้ใต้บังคับบัญชาทั้งสองคนก่อนเอ่ยเสียงเบาลง “เตรียมตัวออกเดินทางทันที” พูดจบก็ยกมือขึ้น ควบม้าห้อตะบึงจากไป…

ฉินโจวฟ้าสางแล้ว

เฟิงซุ่นอินนั่งส่องคันฉ่องสำริดอยู่ในห้อง มองดวงหน้าสะอาดสะอ้านของตนเอง

เมื่อคืนกลับมายามใดนางไม่ได้ใส่ใจนัก รู้แค่เพียงว่าเป็นเวลาดึกมากแล้ว ม่านราตรีหนาหนักอยู่เคียงข้างมาตลอดทางที่ค่อยๆ ควบม้ากลับมา แทบจะมองไม่เห็นนิ้วมือทั้งห้าเลยด้วยซ้ำ

จนกระทั่งมาถึงกำแพงเมืองกลับเห็นว่าพวกทหารคุ้มกันที่ติดตามนางออกมาแต่แรกต่างรออยู่บริเวณประตูเมือง ถึงทำให้นางกลับเข้าเมืองหลังพ้นช่วงห้ามออกนอกเคหสถานมาได้

นางยกมือขึ้นลูบหูซ้าย หูไม่ได้เจ็บแปลบอีกต่อไป หนึ่งราตรีผ่านพ้นเหมือนไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น

ตอนที่ผละมือออกได้กุมตุ้มหูที่ถอดออกเอาไว้ เฟิงซุ่นอินก้มหน้าลงมอง ปลายนิ้วลูบไล้เบาๆ โดยไม่รู้ตัว เพิ่งรู้สึกตัวว่าสิ่งที่ดูเล็กจ้อยชิ้นนี้กลับมีน้ำหนักเหลือเกิน พอนางลูบนานเข้าก็รู้สึกหนักอึ้งขึ้นมา

เสียงพูดคุยพลันดังขึ้นจากข้างนอก คล้ายจะเป็นเสียงของเฟิงอู๋จี๋

เฟิงซุ่นอินหลุดจากภวังค์ ถึงเพิ่งแน่ใจว่าเมื่อคืนเขาฟื้นขึ้นมาแล้วจริงๆ นางเก็บตุ้มหูทั้งคู่ให้เรียบร้อยแล้วลุกเดินไปที่ประตู ทว่าพอนึกถึงมารดานางกลับหยุดลงอีกครั้ง เนิ่นนานถึงค่อยเปิดประตูออกไป

ภายในห้องหลักไม่มีความเคลื่อนไหวอะไร ไม่รู้เช่นกันว่ามารดานางยังอยู่ที่นั่นหรือไม่

นางไม่ได้รีบร้อนเดินไปทางนั้น แต่หันตัวเดินไปทางเรือนหน้า

เพิ่งมาถึงระเบียงทางเดินของเรือนหน้า ตรงหน้าก็มีคนผู้หนึ่งเดินเข้าหากะทันหัน พร้อมหยุดลงตรงหน้านางอย่างไม่ทันตั้งตัว “คุณหนูเฟิง”

เฟิงซุ่นอินเงยหน้าขึ้น มองเห็นอีกฝ่ายแล้วตกตะลึงไปเล็กน้อย “คุณชายอวี๋?”

บุคคลตรงหน้าอยู่ในชุดขุนนางสีแดง รูปร่างงามสง่า นึกไม่ถึงว่าจะเป็นอวี๋จิ้นชิงที่ไม่ได้พบหน้านานแล้ว เขายกมือขึ้นคารวะ “คุณหนูเฟิงต้องแปลกใจเป็นแน่ว่าเหตุใดข้ามาอยู่ที่นี่ได้”

เฟิงซุ่นอินกวาดตามองซ้ายขวา พลันนึกถึงเสียงที่ได้ยินเมื่อวานขึ้นมาได้ ตอนนั้นก็รู้สึกอยู่ว่าผู้ที่มาไม่ได้มีเพียงมารดานางคนเดียว ที่แท้ก็ไม่ได้คิดไปเอง นางคารวะกลับคืน “เหตุใดคุณชายอวี๋ถึงมาอยู่ที่นี่หรือเจ้าคะ”