ทดลองอ่าน ท่านผู้เป็นดั่งดวงใจ บทที่ 63-64

ภายในหมู่บ้านไม่นับว่าคึกคัก สถานที่แห่งนี้ค่อนข้างสันโดษ ทั้งยังอยู่ใกล้กับทะเลทราย รอบด้านมีแต่สภาพวังเวงหม่นหมอง กระทั่งตามกำแพงของบ้านเรือนสองฟากทางที่เดินผ่านยังเต็มไปด้วยฝุ่นทรายที่พัดมาตามลม

แสงอาทิตย์อัสดงมาเยือน แต่สถานที่แห่งนี้ไม่มีช่วงห้ามออกนอกเคหสถานอย่างเห็นได้ชัด ยังคงมีชาวบ้านสัญจรไปมา ส่วนใหญ่สวมชุดชาวหูและมีบ้างที่เป็นชาวฮั่น

ตามทางเองก็ไม่มีร้านค้าใหญ่โตอะไร มีเพียงตั้งแผงขายของเล็กๆ พ่อค้าแม่ค้าคอยตะโกนเรียกลูกค้า ภาษาหูสำเนียงฮั่นผสมผสานอยู่ด้วยกัน ทั้งโหวกเหวกและวุ่นวาย

เฟิงซุ่นอินสวมหมวก มือหนึ่งยกขึ้นปิดจมูกป้องกันฝุ่นทรายระหว่างเดินอยู่ในหมู่บ้านอย่างไม่รีบร้อน ด้านหลังมีทหารคุ้มกันที่กระจายตัวกันอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจำนวนหนึ่งคอยติดตาม

มองดูคล้ายไม่มีร่องรอยของเฮ่อเส่อไชว่ แต่ทิศทางที่มุ่งมาตลอดทางก็คือแถวละแวกนี้

นางรู้สึกหนวกหูเกินไป จึงได้แต่อาศัยสายตากวาดมองสำรวจสภาพแวดล้อม จดจำลักษณะและภูมิประเทศแถวหมู่บ้านแห่งนี้ จนกระทั่งเดินไปถึงทางเข้าออกอีกฝั่งหนึ่งของหมู่บ้าน มองออกไปข้างนอกเห็นทุ่งโล่งกว้างห่างไกลออกไป ทอดยาวไปจนถึงเส้นสายภูเขาที่เปรียบดั่งหมึกสีเขียวเข้มสาดออกมา

หลังจากแยกแยะทิศทางสักพักนางก็หยุดเดิน

มุ่งหน้าไปทางนั้นเรื่อยๆ คือทางทิศตะวันตก ซึ่งเป็นทิศที่มุ่งไปยังเหลียงโจว

แววตาเฟิงซุ่นอินวูบไหว รู้สึกว่าตนเองคิดไกลเกินเหตุทั้งๆ ที่ยังอยู่ห่างไปอีกตั้งไกล นางหันตัวกลับ เดินไปยังทางแยกสายเล็กอีกทาง ตั้งใจย้อนกลับไปตรวจสอบดูอีกรอบหนึ่ง

เสียงฝีเท้าชุดหนึ่งดังขึ้นมา คนกลุ่มหนึ่งเดินผ่านตรอกด้านข้างนาง หนึ่งในนั้นหยุดลง ยืนหันหลังอยู่ตรงนั้น

เฟิงซุ่นอินเดินไปพลางตวัดสายตามองไปพลาง เห็นเพียงแผ่นหลังในชุดชาวหูของอีกฝ่าย…แผ่นหลังกว้าง รูปร่างสูงผึ่งผาย สวมเข็มขัดหนังกระชับเอว น่องขาถูกห่อหุ้มด้วยรองเท้าหุ้มข้อยาว ยืนอย่างมั่นคงดุจต้นสนสูงตระหง่านวาบผ่านสายตานางไป

นางหยุดลงทันควัน ตกตะลึงอยู่ชั่ววูบถึงหันตัวกลับเดินไปทางปากตรอกอย่างรวดเร็ว แต่เมื่อมองไปอีกครั้งเงาร่างนั้นกลับหายวับไปแล้ว ประหนึ่งเป็นเพียงเงาร่างในภาพฝัน