ทดลองอ่าน ท่านผู้เป็นดั่งดวงใจ บทที่ 63-64

ครึ่งคืนหลังสายลมเบาลง ขบวนเดินทางอาศัยจังหวะลมเร่งเดินทางมาตลอดทาง จนถึงตอนนี้จึงค่อยผ่อนความเร็วลง

เป็นช่วงเวลาที่มืดที่สุดก่อนรุ่งสางมาเยือนพอดี เฟิงซุ่นอินเอ่ยเสียงเบา “เจ้าตั้งใจฟังเสียงความเคลื่อนไหวรอบข้างให้ดี”

เฟิงอู๋จี๋หูดีกว่านางย่อมต้องเข้าใจ เพิ่งจะรับปากก็พลันเอ่ยขึ้น “ที่นี่เงียบสงบจริงๆ”

เฟิงซุ่นอินเองก็สัมผัสได้แล้ว ยังนึกว่าเป็นเพราะตนเองหูไม่ดีเสียอีก นางกวาดตามองไปรอบๆ แล้วตัดสินใจทันที “ลงจากม้าให้หมด”

ทุกคนต่างหยุดแล้วทยอยกันลงจากม้า

เฟิงซุ่นอินลงจากม้าแล้วเดินเท้าไปข้างหน้า ตรงเข้าไปในราตรีอันมืดสนิท ทันใดนั้นรู้สึกว่ามีกลิ่นไหม้คล้ายมีคล้ายไม่มีลอยมาตามลม นางยกมือขึ้นสัมผัสทิศทางลมเล็กน้อย ก่อนหันหน้าเดินเข้าหาลม

เฟิงอู๋จี๋ที่ตามมากระตุกแขนเสื้อข้างขวาของนางเบาๆ สองครั้ง บอกให้นางระมัดระวังตัว

เฟิงซุ่นอินผงกศีรษะ ไม่รู้ว่าเขาจะมองเห็นหรือไม่ สายตานางสนใจเพียงมองไปข้างหน้า หลังจากเดินมาไกลหนึ่งร้อยกว่าก้าวนางก็หยุดลงกะทันหัน พร้อมยื่นแขนออกมาขวางเขาเอาไว้

เฟิงอู๋จี๋หยุดเดินทันที มองตามไปข้างหน้า

เบื้องหน้าเป็นความมืดประหนึ่งถูกสาดน้ำหมึกลงมา มีเพียงการคุ้นชินกับความมืดเช่นนี้ถึงพอจะมองออกว่าห่างออกไปหลายสิบจั้งมีเนินดินขรุขระ บริเวณด้านล่างเนินเห็นเงาร่างที่นอนเรียงกันอยู่รางๆ เสมือนสัตว์ร้ายที่หมอบอยู่

ห่างไกลกว่านั้นมองเห็นเงาร่างเดินไปมาเลือนรางดั่งกำลังลาดตระเวน

เฟิงซุ่นอินก้าวถอยหลังเงียบๆ ก่อนหันตัวเดินย้อนกลับ

เฟิงอู๋จี๋ตามติดอยู่ด้านข้างโดยไม่ก่อเสียงดังสักนิดเดียว กระทั่งว่ากลั้นลมหายใจอยู่ด้วยซ้ำ

ทั้งสองถอยกลับไปจนถึงที่เดิมที่ทุกคนยังรออยู่ จับม้าเอาไว้โดยไม่ทำให้เกิดเสียงอะไร

เฟิงซุ่นอินเดินไปข้างม้า นางกำมือแน่นเพื่อกดข่มอารมณ์พลุ่งพล่านจากการตามหาศัตรูพบ ก่อนเอ่ยเสียงเคร่งเครียด “ยังไม่แน่ใจว่าพวกเขาเหลือกี่คนกันแน่ พวกเราคนน้อยลงมือสะดวก มีเพียงการลงมือให้อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว โจมตีฉับไวถึงจะทำการสำเร็จได้ ตอนนี้ให้อ้อมไปดักซุ่มอยู่ทางทิศตะวันตกเดี๋ยวนี้”

เฟิงอู๋จี๋อดรนทนไม่ไหวนานแล้ว แม้แต่ลมหายใจยังหนักหน่วงขึ้นโดยไม่รู้ตัว เขาเอ่ยเสียงเบาอย่างชิงชัง “ให้พวกเขาลิ้มรสชาติการถูกซุ่มโจมตีได้พอดี” พูดจบก็ไม่ได้ขึ้นขี่ม้า เพียงจูงม้าบอกให้ทุกคนตามมาเสียงเบา

เฟิงซุ่นอินเองก็จูงม้าหันกลับไปบอกให้เหล่าทหารคุ้มกันทำแบบเดียวกันแล้วตามมา นางจงใจถอยไปข้างหลังก่อน เดินไปทางใต้ลม ค่อยอ้อมไปทางตะวันตกอีกที

ในเมื่อวิเคราะห์ได้แล้วว่าพวกเขาตั้งใจจะเดินทางลึกเข้าเหอซีผ่านทางนี้ เช่นนั้นย่อมมุ่งไปทางตะวันตก นางคอยสังเกตมาตลอดทาง ท่ามกลางม่านราตรีมองเห็นไม่ชัด ภาพทิวทัศน์ในสมองกลับค่อยๆ ปรากฏชัดเจน ถึงแม้ที่แห่งนี้จะยังไม่เข้าใกล้เหลียงโจว ทั้งไม่เคยมาเยือนด้วยตนเอง แต่อย่างน้อยนางก็เคยเห็นภูมิประเทศบนแผนที่ อีกทั้งจดจำเอาไว้แล้ว

ผืนดินใต้ฝ่าเท้าเริ่มตะปุ่มตะป่ำ เข้าสู่เขตทะเลทรายอีกครั้ง นางย้อนความทรงจำโดยละเอียด ในที่สุดก็หยุดเดิน รอบด้านเต็มไปด้วยพื้นขรุขระ เต็มไปด้วยแอ่งดินกระจายอยู่ทั่ว พื้นที่ภูเขาที่อยู่ห่างออกไปต่างเป็นดินเนื้อแข็งผสมปลายหินแหลมคม

เฟิงอู๋จี๋ที่ยืนจูงม้าอยู่ด้านข้างเข้าใจในทันที พี่สาวตั้งใจให้ดักซุ่มอยู่ที่ตรงนี้แล้ว