ทดลองอ่าน ท่านผู้เป็นดั่งดวงใจ บทที่ 63-64

เฟิงซุ่นอินยกมือชี้ไปทั้งด้านหน้าด้านหลัง “แยกกำลังหลักออกไปดักซุ่มด้านหน้ากับด้านหลังสองฝั่ง ไม่ว่าพวกเขามีกันเท่าใด ทันทีที่พวกเขาเข้ามาตรงกลางให้ด้านหน้ารั้งกำลังพลของทางนั้นเอาไว้ แยกตัวเฮ่อเส่อไชว่ออกมา แล้วล่อให้ถอยไปด้านหลังเพื่อจับเป็นเขา”

เฟิงอู๋จี๋ถาม “แต่สองฝั่งหน้าหลังอยู่ห่างกันค่อนข้างไกล หากเขาไม่ตกหลุมพรางจะทำเช่นไรขอรับ”

“เขาไม่มีทางไม่ตกหลุมพราง อย่าได้ลืมเป้าหมายที่เขาซุ่มโจมตีในตอนนั้น” เฟิงซุ่นอินเอ่ยเสียงเย็น

เฟิงอู๋จี๋ยังไม่ทันขบคิดให้กระจ่างก็ได้ยินพี่สาวเอ่ยเร่งแล้ว “เร็วเข้า!”

เขาไม่ละล้าละลังอีก หันกลับไปแยกกำลังพลทันที โดยสั่งให้ไปซ่อนตัวอยู่สองฝั่ง ทั้งยังเก็บกำลังคนอีกเล็กน้อยเอาไว้ตามตนเองไปอยู่ตรงกลาง

ในไม่ช้าผู้คนก็แยกย้ายกันไปซ่อนตัว เฟิงซุ่นอินพลันเอ่ยเสียงเบาออกมาอย่างรวดเร็วอีกครั้ง “เจ้าห้ามลืมคำที่เจ้าพูดเอาไว้”

เฟิงอู๋จี๋หยุดลงตรงหน้านาง ก่อนผงกศีรษะอย่างหนักแน่นคล้ายกลัวนางจะมองเห็นไม่ชัดในความมืด แต่เสียงกลับเบามาก “ท่านพี่วางใจได้ ข้าจะดูแลตนเองให้ดี ท่านเองก็ต้องระวังตัวด้วยนะขอรับ”

“แน่นอน” เฟิงซุ่นอินเอ่ยเสียงนิ่งสงบ ก่อนหันไปสั่งบรรดาทหารคุ้มกันให้ไปซ่อนตัวรอลงมือทางด้านหลังเช่นเดียวกัน

เฟิงอู๋จี๋ที่เพิ่งจูงม้าเตรียมเดินไปซ่อนตัวด้านข้างหยุดลงกะทันหัน เขารวบรวมสมาธิตั้งใจฟังเสียง แต่คล้ายยังไม่มั่นใจจึงคุกเข่าลงข้างหนึ่ง แนบหูกับพื้นดินฟังต่อ

เฟิงซุ่นอินเห็นการเคลื่อนไหวของเขาในความมืดก็ถามทันที “มีเสียงความเคลื่อนไหวหรือ”

เฟิงอู๋จี๋ลุกกลับขึ้นมา เข้าใกล้หูขวาของนางเอ่ย “แปลก บริเวณที่พวกเราสอดแนมพบเฮ่อเส่อไชว่เมื่อครู่นี้ยังมีแต่ความเงียบ เส้นทางขากลับกลับคล้ายมีความเคลื่อนไหว เหมือนอยู่ด้านหลังพวกเรานี่เอง แต่ด้านหลังอยู่ใต้ลม จึงคล้ายมีเสียงคล้ายไม่มีเสียง ข้าเองก็ไม่ทราบว่าฟังผิดไปหรือไม่ ตอนนี้เสียงก็หายไปอีกแล้ว”

เฟิงซุ่นอินหัวใจบีบรัดแน่นขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนที่นางจะกดข่มให้สงบลงอีกครั้งทันที “เช่นนั้นก็คอยจับตามองด้านหลังด้วย อย่าได้บุ่มบ่ามเคลื่อนไหว” พูดจบนางก็จูงม้าเดินไปทางแอ่งดินที่ลาดต่ำลงด้านข้างแห่งนั้น

เฟิงอู๋จี๋รีบตามติดไปทันที

ม่านราตรีที่มืดมิดที่สุดค่อยๆ เลือนหาย บริเวณเส้นขอบฟ้าเริ่มทอแสงสีฟ้าอ่อนรำไร เมฆปุยน้อยบางตามีสีเทาผสมอยู่ในสีขาว

สีท้องฟ้ายังนับว่าเช้าตรู่ แต่สำหรับการหลบหนีกลับนับว่าสายแล้ว

สายลมระลอกหนึ่งพัดผ่านมาพร้อมกับฝุ่นควันตลบฟุ้ง ที่ตามหลังฝุ่นควันคือเงาร่างคนควบม้ามาอย่างรีบร้อน แต่ละคนใบหน้ามอมแมม เนื้อตัวสกปรก เสื้อผ้าบางคนยังเปื้อนเลือด มือกุมดาบโค้ง ท่าทางทั้งระแวดระวังและตะลีตะลาน

ตรงกลางกลุ่มคนคือเฮ่อเส่อไชว่ที่อยู่บนหลังม้า เขายังคงสวมชุดชาวฮั่นคอกลมตัวนั้น บนปลายคางผุดตอหนวดเขียวขึ้นมาแล้ว ผมเผ้ายุ่งเหยิง ผู้คนรายล้อมเขาไว้อย่างมิดชิด ดาบโค้งในมือถูกชักจากฝัก นัยน์ตาอำมหิตกวาดมองรอบข้าง

เฟิงซุ่นอินซ่อนตัวอยู่บริเวณแอ่งดินต่ำตรงกลาง ใต้เท้ามีเศษหินกระจายกลาดเกลื่อน ตรงหน้าคือผนังหินตัดขรุขระแหลมคม มีเพียงสายตาที่กวาดมองออกไป เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกคนจับได้นางจึงก้มศีรษะลงอย่างรวดเร็วอีกครั้ง สีหน้ากลับมาเย็นชา มือกดบริเวณเอวก่อนคลำถูกมีดสั้น