ทดลองอ่าน ท่านผู้เป็นดั่งดวงใจ บทที่ 63-64

เฟิงอู๋จี๋ที่อยู่ด้านข้างขยับตัวเล็กน้อย เฟิงซุ่นอินหันไปมอง เห็นเขาขยับริมฝีปากเอ่ย “เหตุใดรู้สึกเหมือนพวกเขาถูกไล่ต้อนมาทางนี้เลย”

เฟิงซุ่นอินมองไปข้างนอกอีกครั้ง คนกลุ่มนั้นคล้ายถูกไล่ต้อนมาจริงๆ ดูตกใจลนลานเพียงนี้ แต่เดิมทีละแวกเหอซีก็เต็มไปด้วยทหารลาดตระเวน ถึงแม้ตลอดทางพวกเขาจะเลือกเดินแต่เส้นทางที่ไร้ผู้คน แต่ก็ยากรับรองว่าจะไม่เจอใครเลย ไม่แน่ว่าอาจกำลังหลบเลี่ยงทหารลาดตระเวนอยู่ถึงมีสภาพที่ดูไม่ได้เพียงนี้

ยิ่งมีสภาพดูไม่ได้เพียงใดก็ยิ่งดีเพียงนั้น สำหรับนางแล้วถึงจะมีประโยชน์ นางขีดเขียนลงบนพื้นดินเล็กน้อย

เฟิงอู๋จี๋ก้มหน้ามอง นี่เป็นการคำนวณจำนวนคนข้างกายเฮ่อเส่อไชว่คร่าวๆ คาดว่ามีสองร้อยกว่าคน บริเวณด้านหลังฝั่งซ้ายขวานางยังวาดวงกลมอีกสองวง บอกเป็นนัยว่าทางซ้ายขวายังมีที่รั้งท้ายตามมาอีก นั่นคือนิสัยเจ้าเล่ห์ระมัดระวังตามความเคยชินของกลุ่มชู่มู่คุน แต่ไม่ว่าอย่างไรเทียบกับจำนวนคนที่ซุ่มโจมตีพวกเขาก่อนหน้านี้ก็นับว่าลดลงไปมากๆ แล้ว

เฟิงอู๋จี๋ผงกศีรษะเป็นการบอกว่ารอแค่โอกาสเหมาะสมก็พร้อมลงมือทันที

เฟิงซุ่นอินมองไปข้างหลัง ขอบฟ้าเริ่มทอแสงเรืองรอง มวลเมฆลดต่ำลงมาเหนือยอดเขา ดูหนาหนักคล้อยต่ำ นอกจากสายลมแล้วก็ไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรอีก คล้ายว่าเมื่อคืนเฟิงอู๋จี๋จะแค่ฟังผิดไปจริงๆ

นางใคร่ครวญโดยละเอียด หากมีความเคลื่อนไหวจริงๆ ก็ไม่มีทางเป็นคนของเฮ่อเส่อไชว่ ถ้าในเวลานี้เขายังมีคนช่วยเหลืออยู่ย่อมไม่มีทางเผยสภาพหลบหนีทุลักทุเลเช่นนี้แน่นอน

ฝุ่นภายนอกฟุ้งกระจายมาข้างหน้า กลุ่มของเฮ่อเส่อไชว่เหยียบย่างเข้าสู่ใจกลางลานสายตาของพวกเขา ตลอดทางไม่มีคำพูดสักคำเดียว ทว่าค่อยๆ เพิ่มความเร็วม้า คาดว่าสภาพภูมิประเทศที่นี่ไม่ราบเรียบ เขาเองก็ไม่สบายใจ ดูท่าทางคงหมายพุ่งออกไปโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น

เฟิงซุ่นอินยกมือขึ้นโดยพลัน

เฟิงอู๋จี๋ควบม้าออกไป ชักดาบร้องตะโกนอย่างจงใจ “ฆ่า!”

คนด้านหลังเขาขึ้นขี่ม้า พุ่งทะยานกันออกไปอย่างรวดเร็ว

เฮ่อเส่อไชว่หยุดลง ก่อนตอบสนองอย่างฉับไวยิ่ง ตะโกนภาษาทูเจวี๋ยออกมาคำหนึ่ง พวกคนที่คุ้มกันเขาอยู่รอบๆ ทยอยกันออกมาขัดขวางในทันที

เขาไม่หยุดชะงักแต่อย่างใด ควบม้าออกไปข้างหน้าตามลำพังต่อ เฉกเช่นเดียวกับก่อนหน้านี้ ไม่สนความเป็นตายของผู้ใต้บังคับบัญชาเลยสักนิด

อย่างไรก็ตาม กลุ่มคนที่อยู่ด้านหน้าพุ่งออกมาหมดแล้ว ด้านข้างยังมีเฟิงอู๋จี๋ควบม้าเข้าใส่ เหวี่ยงดาบฟันขาม้าของเฮ่อเส่อไชว่

เฮ่อเส่อไชว่ยกดาบขึ้นกันได้อย่างฉิวเฉียด แม้ทางข้างหน้าถูกตัดขาด ทว่าเขายังคงพยายามพุ่งตัวออกไปอีกฝั่ง กลับไม่ได้มุ่งไปทางด้านหลังอย่างที่เฟิงซุ่นอินคิดเอาไว้ ประหนึ่งอยากจะหลีกเลี่ยงด้านหลังจนแทบทนไม่ไหว

เฟิงซุ่นอินมองเห็นนานแล้ว นางพลันลุกขึ้นตวัดกายขึ้นขี่ม้า กระตุกสายบังเหียนให้ม้าร้องเสียงดัง ก่อนทะยานออกมาจากแอ่งดินไปยังตำแหน่งที่สูงขึ้น

เฮ่อเส่อไชว่หันมาเห็นนางเข้า ทั้งยังมองเฟิงอู๋จี๋อีกปราดหนึ่ง ขณะนี้ถึงมองเห็นชัดว่าคนที่ซุ่มโจมตีตนเองคือพวกเขา พลันเอ่ยภาษาฮั่นอย่างเหี้ยมเกรียม “พวกเจ้าคนหนึ่งไม่ตาย อีกคนยังกล้าโผล่มาอีก!” ยังไม่ทันพูดจบเขาก็เหวี่ยงดาบโค้งไปด้านข้าง ควบม้าห้อตะบึงเข้าหาเฟิงซุ่นอิน “พอดีเลย หลังสังหารเจ้าข้าถึงจะอยู่อย่างสงบสุขได้อีกครั้ง”

เฟิงซุ่นอินมองเขาอย่างเย็นชา ควบม้าห้อตะบึงไปทางด้านหลัง