ทดลองอ่าน ท่านผู้เป็นดั่งดวงใจ บทที่ 65-66

วันออกเดินทางวันนั้นท้องฟ้ายังคงอึมครึม เฟิงซุ่นอินนั่งอยู่บนหลังม้า หันกลับไปมองเห็นเพียงเงาร่างของมารดาที่ขมวดคิ้วยืนอยู่ตรงประตูจวน

ตั้งแต่รู้ว่านางจะติดตามเดินทางไปด้วย เจิ้งฟูเหรินก็เคยเอ่ยห้ามหลายครั้งแล้ว ‘สถานที่รบราฆ่าฟัน เจ้าไปแล้วหากช่วยอะไรไม่ได้ก็จะกลายเป็นตัวถ่วงแทนนะ’

เฟิงอู๋ฮั่วกลับยืนกราน ‘ให้อินเหนียงไปเถิดขอรับ นางอายุยังน้อยก็จริง แต่ก่อนหน้านี้ใช่ว่าไม่เคยออกไปด้วยกันเสียหน่อย’

‘นี่จะเหมือนกันกับเมื่อก่อนได้หรือ’ เจิ้งฟูเหรินขมวดคิ้วเป็นปมแน่นขึ้นกว่าเดิม

ท้ายที่สุดเฟิงซุ่นอินยังคงออกเดินทางไป

กว่าจะไปถึงหลิงโจวก็เป็นเรื่องในอีกหนึ่งเดือนให้หลังแล้ว

ฟ้ามืดลง ร่างกายของเฟิงซุ่นอินในวัยเยาว์ถูกปกปิดอยู่ในเสื้อคลุมกันลมตัวใหญ่ นางนั่งอยู่กลางทุ่งโล่ง มองดูกองไฟ นึกถึงในอดีตที่เวลาออกมาข้างนอกยังมีญาติคนอื่นร่วมเดินทางมาด้วย แต่ทุกวันนี้กลับเหลือเพียงนางกับพี่ใหญ่

ทั้งๆ ที่วันเวลาแห่งอิสรเสรี ได้ศึกษาศาสตร์แห่งการทหารกันเองก็ไม่ได้ผ่านไปนานเท่าไร กลับเกิดเรื่องประเภทนี้ขึ้นมา

ญาติหลายคนจากไป กระทั่งว่าตอนที่บิดาเพิ่งถูกปลดตำแหน่งขุนนางก็ตัดความสัมพันธ์กันอย่างอดรนทนไม่ไหวทันที

นางขีดเขียนลงบนพื้น ทบทวนสภาพแวดล้อมที่เก็บข้อมูลมาได้ตลอดการเดินทางนี้ ‘อิงตามที่สืบดูอย่างลับๆ มาตลอดทาง กลุ่มต่างๆ ของทูเจวี๋ยตะวันตกขาดความสามัคคี โดยเฉพาะกลุ่มชู่มู่คุนที่เจ้าเล่ห์เป็นพิเศษ เรื่องของหลิงโจวดูคล้ายหลุมพรางที่วางใส่ท่านพ่อมากกว่าเจ้าค่ะ’

เฟิงอู๋ฮั่วนั่งอยู่ด้านข้าง ‘ยังดีที่เจ้าปฏิเสธการแต่งงานกับตระกูลของจวิ้นกงไป มิฉะนั้นเวลานี้ก็ไม่มีใครมาช่วยข้าสืบเรื่องพวกนี้แล้ว’

เฟิงซุ่นอินขมวดคิ้วเงยหน้าขึ้น ‘เหตุใดพี่ใหญ่ยังมีอารมณ์มากล่าวหยอกล้อเรื่องพวกนี้อีกเจ้าคะ’

เฟิงอู๋ฮั่วนั้นจงใจ เขายิ้มเอ่ย ‘อย่าได้หน้านิ่วคิ้วขมวด ไม่มีเรื่องใดไม่อาจผ่านไป อย่าได้ลืมทักษะป้องกันตัวที่ข้าเคยสอนเจ้าไว้ด้วยเล่า เก็บมีดสั้นเอาไว้ดีแล้วหรือไม่’

เฟิงซุ่นอินผงกศีรษะ ‘ดีแล้วเจ้าค่ะ’

เฟิงอู๋ฮั่วเงยหน้ามองไปข้างหน้า ‘ผ่านด่านข้างหน้าไปก็จะเข้าพื้นที่ของทูเจวี๋ยตะวันตกแล้ว รีบเข้านอนเถิด วันพรุ่งนี้ค่อยสืบต่อ’

กองไฟถูกดับลง เฟิงซุ่นอินหันไปมุดเข้ากระโจมหลังเล็ก นางนอนลงบนพรมขนสัตว์ผืนหนา ได้แต่หวังให้เรื่องนี้ผ่านไปโดยเร็วที่สุด สกุลเฟิงจะได้กลับคืนสู่ฐานะเดิม

ฟ้ามืดลงกว่าเดิม ไม่รู้ว่านางผล็อยหลับไปเมื่อใด ฉับพลันนั้นมีเสียงขลุ่ยแหลมดังมา คลอคู่กับเสียงกีบเท้าม้าและเสียงร้องตะโกน

เฟิงซุ่นอินตกใจสะดุ้งตื่น นางมุดออกจากกระโจมเล็ก ตรงหน้ามองเห็นแต่ผืนเปลวเพลิงเคลื่อนมาจากสถานที่ห่างออกไปเป็นแถวเชื่อมต่อกัน…นั่นคือคบเพลิงในมือทหาร