ทดลองอ่าน ท่านผู้เป็นดั่งดวงใจ บทที่ 65-66

นางรีบหันหน้ามองหาพี่ใหญ่ ทว่ากลับมองเห็นธงใหญ่ผืนหนึ่งสะบัดผ่าน ศีรษะหมาป่าสีทองคำเหนือเสาธงถูกแสงไฟสะท้อนออกมาสะดุดตา

เป็นธงศีรษะหมาป่าของทูเจวี๋ยตะวันตก ข้างใต้ผูกแถบผ้ายาวหลายผืน ทั้งดูสีจัดจ้านและเหมือนดั่งงูแลบลิ้นแฉก ช่างโอ้อวดเหิมเกริม น่าสะพรึงกลัวผิดปกติ

ไม่ นั่นน่าจะเป็นธงของกลุ่มในสังกัดทูเจวี๋ยตะวันตก เป็นกลุ่มชู่มู่คุน

รอบด้านมีแต่ผู้คนวิ่งเคลื่อนไหวผ่านไปตรงหน้าเป็นเงาขมุกขมัว เสียงร้องตะโกนเข่นฆ่าดังอึกทึก

นางคลำจับมีดสั้นแล้วหนีหลบไปอยู่ในมุมอับ สายตากวาดมองรอบข้างอย่างรวดเร็ว ทว่ากลับไร้สถานที่ให้หลบหนีได้ อีกฝ่ายมีคนมากเกินไป พวกเขาถูกล้อมไว้อย่างแน่นหนาแล้ว

ทหารของชู่มู่คุนผ่านด่านมาได้อย่างไร ล่วงรู้การเดินทางของพวกเขาได้อย่างไร

เฟิงซุ่นอินไม่เข้าใจ ทันใดนั้นนางก็มองเห็นใครบางคนท่ามกลางกลุ่มคนพวกนั้น ผู้เป็นหัวหน้าคนนั้นมีสันจมูกโด่ง ดวงตาลึก มือถือดาบโค้ง ปากเอ่ยสั่งการบางอย่างกับคนรอบข้างพร้อมทั้งชี้ไปยังที่หนึ่งไกลๆ

นางหันมองตามไป สิ่งที่คนผู้นั้นชี้ก็คือพี่ใหญ่ของนาง

จากนั้นอีกฝ่ายก็มองเห็นนาง หลังประเมินถี่ถ้วนแล้วก็พลันสั่งให้คนไล่ตามนาง

ทั่วทุกสารทิศมีแต่กลิ่นคาวเลือด คนของพวกเขานอนกองกันระเกะระกะ

เฟิงอู๋ฮั่วสวมเกราะอ่อนที่บัดนี้เปรอะเปื้อนด้วยเลือด มือกุมดาบสังหารฝ่าออกมาก่อนหันตะโกนมาทางนาง ‘รีบไป!’

เฟิงซุ่นอินตกใจ รู้ว่าตนเองไม่อาจอยู่ที่นี่เป็นตัวถ่วงพี่ชาย นางหมายรีบจากไป ทว่าเห็นแสงคบเพลิงสองฝั่งบาดตา ทั้งสองฝั่งกลับมีทหารดักซุ่มโผล่มาเช่นกัน แม้แต่ช่องว่างเล็กน้อยสุดท้ายยังถูกปิดตายแล้ว…

คบเพลิงผสมกับสีเลือด เสียงเข่นฆ่าสังหารค่อยๆ แผ่วเบาลง

เฟิงซุ่นอินมุดเข้าไปในความมืด ร่วงลงไปอยู่ในคูลับแห่งหนึ่ง

ตอนที่ตั้งกระโจมนางพูดกับพี่ใหญ่ว่าสภาพพื้นดินตรงนี้ไม่ราบเรียบ หากพบเจออันตรายยังมาหลบได้ นึกไม่ถึงว่าคำพูดจะเป็นตามนั้นจริง แต่คนของฝ่ายตรงข้ามกลับมีมากในระดับที่ไม่มอบโอกาสให้พวกเขาหลบหนีด้วยซ้ำ

เสียงเข่นฆ่าสังหารยิ่งเบาลง แสงคบเพลิงเผาลามมาทางนางอีกครั้ง

เสื้อคลุมกันลมบนตัวพลันถูกคนจับเอาไว้ พันมัดบนตัวนางอย่างแน่นหนา ตามด้วยร่างของนางถูกกดทับอย่างหนัก

เป็นเฟิงอู๋ฮั่วกระโจนมาบังตัวนางไว้ กดตัวลงไปอยู่ในคูลับจริงๆ อย่างแนบสนิท

หูซ้ายของเฟิงซุ่นอินถูกเขาปิดสนิท แว่วได้ยินเขาพูดอย่างเลือนราง ‘ไม่เป็นไรๆ อินเหนียงไม่ต้องกลัว…’

แสงเปลวเพลิงลามไล่มา โลหิตค่อยๆ หลั่งริน จวบจนตอนท้ายเปลวเพลิงหายไปอีกครั้ง เหลือเพียงกลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้นมากขึ้นเรื่อยๆ แทบจะกลบทับตัวนางมิดทั้งตัว

นางนอนอยู่ในคู มือข้างที่กดหูซ้ายนางผ่านเสื้อคลุมกันลมข้างนั้นไม่เคลื่อนไหวอีก ทั้งตัวเขาไม่ขยับเคลื่อนไหว ทว่ายังคงกดทับร่างนางเอาไว้แน่น บดบังนางแนบสนิทไร้ช่องโหว่ มีเพียงเลือดที่ซึมผ่านเสื้อคลุมกันลมและเสื้อผ้าของนางมาทีละชั้นๆ

เสียงขลุ่ยบาดหูดังขึ้นอีกครั้ง ดังมาเป็นระลอก แฝงความร้อนรนและหวาดหวั่น

กองทัพสนับสนุนมาถึงเมื่อใดเฟิงซุ่นอินไม่กระจ่างชัด นางถูกดึงตัวออกไปอย่างไรก็ไม่รู้เช่นกัน นางถึงขั้นไม่กล้ามองดูสภาพของพี่ใหญ่นางสักครั้ง รู้เพียงว่าแม้แต่ผ้าที่ปิดคลุมตัวเขาไว้ยังอาบย้อมไปด้วยเลือด…