ทดลองอ่าน ท่านผู้เป็นดั่งดวงใจ บทที่ 65-66

เมื่อกลับถึงฉางอัน ตัวคนก็ประหนึ่งขอนไม้แห้งไปแล้ว

มี่กั๋วกงนั่งอยู่ที่ตั่งในชุดสีเรียบ เพียงค่ำคืนเดียวคล้ายแก่ชราลงไปหลายสิบปี เอ่ยกับนางด้วยดวงตาแดงก่ำ ‘ไม่โทษเจ้า พ่อเป็นคนทำร้ายอู๋ฮั่วเอง…’ ยังไม่ทันพูดจบ บิดานางก็กระอักเลือดออกจากปาก หงายหลังล้มตึง หมดสติไปกะทันหัน

เฟิงซุ่นอินยืนอยู่ตรงนั้นในสภาพเนื้อตัวเปื้อนเลือด อยากเดินเข้าไปหาทว่าขยับเท้าไม่ออก หูซ้ายประหนึ่งหลงเหลือเรี่ยวแรงที่พี่ใหญ่กดหูนางเอาไว้สุดตัว รวมถึงเสียงขลุ่ยบาดแหลมแต่ละระลอกนั้นยังคงดังก้อง ทุกเสียงล้วนนำพามาซึ่งอาการเจ็บแปลบ

เจิ้งฟูเหรินถลาไปที่ตั่ง มองดูใบหน้าไร้สีเลือดของสามีก่อนหันมามองนางด้วยสายตาสิ้นหวัง ‘ข้าบอกแต่แรกแล้วว่าไม่ให้เจ้าไป เหตุใดถึงไม่ฟังกัน เจ้ารู้สึกว่าตนเองมีประโยชน์มากรึ ด้วยการทำตัวมีประโยชน์เช่นนี้น่ะหรือ!’

หูซ้ายของเฟิงซุ่นอินยิ่งเจ็บมากขึ้น นางก้าวถอยหลังสองก้าว คล้ายมีบางอย่างกำลังไหลออกมาหยดลงบนพื้น

ใช่แล้ว นางไม่ควรไป หากนางไม่ไป บางทีพี่ใหญ่อาจยังฝ่าวงล้อมออกไปได้ ล้วนเป็นเพราะเพื่อช่วยนางไว้ ตอนนี้แม้แต่บิดานางเองก็…

เฟิงอู๋จี๋วิ่งเข้ามาจากข้างนอกประตูกะทันหัน เขายังตัวไม่สูงนัก พยายามยื่นมือมาประคองนางขณะเอ่ยอย่างตกใจทำอะไรไม่ถูก ‘ท่านพี่ มีเลือดไหลจากหูซ้ายของท่านขอรับ!’

ภายในอารามเต๋าแถบชนบททางใต้ของฉางอัน เฟิงซุ่นอินนั่งอยู่ในห้องพักแขกแสนคับแคบตามลำพัง เหม่อลอยต่อหน้ารูปเทพซานชิง* ที่แขวนอยู่บนผนัง หูซ้ายไม่ได้ยินเสียงใดอีกแล้ว

เฟิงอู๋จี๋ลอบผลุบเข้ามาในห้อง เขาสวมชุดสีเรียบ นั่งลงด้านขวานางอย่างระมัดระวัง ‘ท่านพี่ ท่านพ่อสิ้นแล้ว คนในตระกูลแยกย้ายกันไปหมด ท่านอยู่พักรักษาตัวที่นี่ดีๆ เถิด หูจะต้องดีขึ้นแน่นอน’

ท่านพ่อสิ้นแล้ว สิ้นเพราะเรื่องพี่ใหญ่นาง เรื่องนี้ล้วนต้องโทษนาง

เฟิงซุ่นอินหลุบตาลงถามเสียงแหบ ‘สกุลเฟิงถูกตัดสินโทษแล้ว? พวกเราจะโดนเนรเทศหรือ’

หลังกลับมาฉางอันนางถึงรู้ว่าความตายของพี่ใหญ่นางกลายเป็นการแก้แค้นของชาวหลิงโจว ภายหลังมีชาวหลิงโจวมาฟ้องร้องที่ฉางอันอีก บอกว่าชาวหลิงโจวทุกคนเคียดแค้นสกุลเฟิงถึงได้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ ผู้บงการเต็มใจชดใช้ด้วยชีวิต แต่ขอให้ฮ่องเต้ลงโทษมี่กั๋วกงถึงจะดับความโกรธของทุกคนได้

ขณะที่ทหารดักซุ่มกลุ่มชู่มู่คุนในราตรีนั้นกลับไม่มีใครพูดถึง คล้ายไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน คำพูดของนางเองก็ไม่อาจพิสูจน์ความจริงได้

เฟิงอู๋จี๋ส่ายหน้า ‘พวกเขาต่างพูดว่าท่านพ่อมีความผิด แต่ฝ่าบาททรงยังไม่ได้สรุป ทั้งยังตรัสว่าต่อให้มีความผิดก็ไม่อาจเดือดร้อนมาถึงครอบครัว ทรงอนุญาตให้พวกเราอยู่ที่ฉางอันต่อไปได้ขอรับ’

เฟิงซุ่นอินค่อยๆ ช้อนสายตาขึ้น ‘ยังไม่สรุป?’

ทันใดนั้นนางก็มองเห็นความหวังเล็กๆ อีกครั้ง นางไม่อาจหดหู่ ไม่อาจทำให้บิดากับพี่ใหญ่ผิดหวัง จะต้องรอโอกาสแลกอนาคตมา…