ทดลองอ่าน ท่านผู้เป็นดั่งดวงใจ บทที่ 65-66

หกปีเต็มๆ ที่สกุลเฟิงไร้วาสนากับเส้นทางการเป็นขุนนางอีก ต่อให้อยู่ที่ฉางอันก็ประหนึ่งถูกกักขัง คล้ายเจอกับทางตันแล้ว

ทว่ากลับมีแขกจากเหลียงโจวจำนวนหนึ่งมายังฉางอันพร้อมกับข่าวเรื่องสู่ขอ

‘ได้’ นางยืนอยู่ในอาราม ทอดสายตามองออกไปด้านนอกภูเขาดั่งรอมานานเกินไปแล้ว

ไม่ว่าใครก็แต่งได้ทั้งนั้น นางไร้ซึ่งความคาดหวังว่าจะแต่งกับใครไปแล้ว ขอแค่สามารถออกจากฉางอัน ให้นางทำเรื่องตอนนั้นที่ยังทำไม่สำเร็จให้แล้วเสร็จจนได้

นี่คือหน้าที่รับผิดชอบของนาง…

จวบจนวันนี้

เฟิงซุ่นอินลืมตาโพลง ลุกพรวดขึ้นนั่งบนเตียง หูซ้ายยังคงเจ็บปวด หูขวามีคำพูดชั่วร้ายของเฮ่อเส่อไชว่กระแทกเข้าใส่…

‘เจ้าคงไม่ได้ลืมว่าพี่ใหญ่เจ้าตายอย่างไรหรอกนะ ตอนเขารับทีละดาบๆ ไปหลายดาบเพียงนั้น เจ้าไปซ่อนตัวอยู่ที่ใดกัน’

‘ไม่กล้าฆ่าข้า? พี่ใหญ่เจ้าตายอย่างอนาถเพียงนั้นก็นับว่าตายโดยเสียเปล่า…’

นางลงจากเตียงเดินไปถึงประตู เมื่อเปิดประตูออกแล้วก็มองเห็นแต่ไกลว่าที่มุมทแยงข้างนอกห้องพักมีพลทหารเฝ้าอยู่จำนวนหนึ่ง นางค่อยๆ เดินไปทางนั้น

พลทหารเห็นนางแล้วหลบไปด้านข้าง ไม่กล้าขัดขวาง

เฟิงซุ่นอินผลักประตูเดินเข้าไป มองเห็นเฮ่อเส่อไชว่ที่ถูกโยนทิ้งอยู่บนพื้น ลูกธนูตรงหัวไหล่เขาถูกเอาออกไปและทำแผลให้แล้ว แต่ตัวคนยังหมดสติอยู่

นางมองด้วยสายตาเย็นชา หมอกเลือดคล้ายคลี่คลุมขึ้นตรงหน้าอีกครั้ง มีดสั้นถูกดึงออกจากเอว ปากทวนย้ำถ้อยคำของพี่ใหญ่ดั่งพึมพำกับตนเอง ปลอบประโลมตนเองเฉกเช่นยามปกติ “ไม่เป็นไรๆ…”

นางรู้แก่ใจว่าควรอดทน เรื่องของสกุลเฟิงยังไม่จบลง ทว่าก็อยากจะสังหารเฮ่อเส่อไชว่โดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น นางกุมมีดสั้นแน่น เพิ่งจะยกขึ้นก็หยุดมือ

แทบจะในเวลาเดียวกันนั้นเอง มือนางก็ถูกคนจับเอาไว้

เฟิงซุ่นอินหันมองไป มองเห็นว่ามือที่จับนางไว้นั้นทั้งกระชับแน่นและเปี่ยมด้วยพละกำลัง เห็นเส้นเลือดเขียวปูดขึ้นมาบนหลังมือ นางช้อนสายตามองขึ้นไปก็เห็นใบหน้าของเขา

นัยน์ตาดำคมกริบของมู่ฉางโจวจ้องมองใบหน้านาง กดมือของนางลงแล้วดึงตัวพาเดินออกไปข้างนอก

เฟิงซุ่นอินโซซัดโซเซเดินตามเขาออกไป

จวบจนเข้าไปในห้องด้านข้าง ประตูถูกปิดลง มือนางยังคงถูกเขาจับเอาไว้แน่น หัวใจเต้นรัวเร็ว

มู่ฉางโจวหยิบมีดสั้นจากมือนางออกไป “ในเมื่ออดทนเอาไว้ได้แล้ว เจ้าเองก็ไม่อยากให้เขาแค่ถูกขังเอาไว้ มิสู้มอบให้ข้าจัดการเถิด ข้าสามารถทำให้เขาอยู่มิสู้ตายได้ ประจวบเหมาะทางข้ายังมีเรื่องอยากถามเขาด้วย” เขาเก็บมีดสั้นกลับเข้าฝักตรงเอวของนางแล้วเอ่ยต่อ “รอวันหน้าฉางอันตอบตกลงให้พวกเจ้าพลิกคดีเก่าขึ้นมาไต่สวน ค่อยให้อู๋จี๋มาเอาตัวคนที่เหลียงโจวอีกที”

เฟิงซุ่นอินหอบหายใจเอ่ย “ท่านรู้หมดแล้ว?”

เสียงของมู่ฉางโจวทุ้มต่ำ “รู้หมดแล้ว รู้แต่แรกแล้วว่าในใจเจ้ามีแต่หน้าที่รับผิดชอบ มาวันนี้ถึงเพิ่งรู้น้ำหนักของมันที่มีต่อเจ้า หากเจ้าไม่เต็มใจกลับมาจริงๆ ข้าก็เข้าใจได้แล้ว”

เฟิงซุ่นอินขยับริมฝีปาก อยากพูดอะไรบางอย่างแต่ก็พูดไม่ออก

ข้างนอกมีเสียงของหูเป้ยเอ๋อร์ที่กดเสียงเอ่ยว่า “ท่านผู้…แค่ก ไม่อาจเสียเวลามากไปกว่านี้แล้ว หากชักช้ากลับไปไม่ทัน จวนผู้บัญชาการใหญ่จับผิดเรื่องที่แอบออกมาข้างนอกได้จะแย่เอานะขอรับ!”

เฟิงซุ่นอินเงยหน้าขึ้น รู้ว่าเขาควรจากไปแล้ว