ทดลองอ่าน ท่านผู้เป็นดั่งดวงใจ บทที่ 65-66

มู่ฉางโจวสบตากับนาง ก่อนคลายมือออกแล้วหันตัวเดินออกไปข้างนอก

แขนของเฟิงซุ่นอินตกลงประหนึ่งถูกดึงกลับสู่ความเป็นจริง แววตาจับจ้องแผ่นหลังของเขาอย่างนิ่งค้าง

มู่ฉางโจวเดินถึงประตูแล้วหยุดลง ก่อนหันตัวก้าวยาวๆ กลับมา ยื่นแขนโอบเอวนางเข้ามาแนบชิดกับตนเอง “ตอนนั้นเจ้าไม่สนใจชีวิตแล้วใช่หรือไม่”

เฟิงซุ่นอินสบตาเขา หัวใจเองก็ถูกแรงปะทะ ลมหายใจรัวเร็วขึ้นมาทันที “เปล่าเจ้าค่ะ”

“เปล่า?” คิ้วของมู่ฉางโจวขมวดมุ่น จ้องนางเขม็ง “เพื่อหน้าที่รับผิดชอบของเจ้า กระทั่งชีวิตเจ้ายังไม่ต้องการแล้ว เพราะลืมไปแล้วหรือไรว่าที่เหลียงโจวยังมีคนรอเจ้าอยู่”

เฟิงซุ่นอินพูดไม่ออก

มู่ฉางโจวพลันยื่นมือเข้ามาในสาบเสื้อนาง จนกระทั่งสัมผัสผิวเนื้อนวล พบบริเวณที่หัวใจของนางเต้นอยู่

ขนตาเฟิงซุ่นอินสั่นสะท้าน บริเวณนั้นร้อนลวก เต้นรัวเร็วขึ้นกว่าเดิม แทบกระดอนออกมาจากทรวงอก

มู่ฉางโจวก้มหน้าทาบริมฝีปากลงมากะทันหัน ไล่จากข้างลำคอนางลงมาจนถึงบริเวณหัวใจ

เฟิงซุ่นอินรู้สึกเพียงแค่ทรวงอกร้อนระอุ นางจับสาบเสื้อของเขาแน่น ริมฝีปากเขาดูดดึงอยู่บริเวณหัวใจนาง แนบชิดหัวใจที่เต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ ของนางครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนขบกัดเบาๆ กะทันหัน ตามด้วยดูดดึงแรงๆ อีกทีหนึ่ง

นางรู้สึกซ่านชาไปทั้งร่าง ชาวาบไปถึงสันหลัง แม้แต่อาการเจ็บแปลบที่หูซ้ายยังหลงลืมไป

มู่ฉางโจวเงยหน้าขึ้น มือหนึ่งบีบปลายคางนาง บังคับให้นางเงยหน้า “มีชีวิตอยู่ให้ดีๆ เฟิงซุ่นอิน ต่อให้เจ้า…” ลูกกระเดือกเขาขยับขึ้นลง “ต่อให้เจ้าไม่เต็มใจกลับมา ก็จงมีชีวิตอยู่ให้ดีๆ”

เฟิงซุ่นอินเงยหน้าขึ้น บริเวณข้างลำคอล้วนลามเลียไปด้วยสีแดง ทรวงอกสะท้อนขึ้นลงอย่างหนัก มองสบดวงตาของเขา จากก้นบึ้งนัยน์ตาดำขลับของเขากลับมองเห็นสีแดงรางๆ

มู่ฉางโจวปาดนิ้วบนปลายคางนางทีหนึ่ง ขณะที่ฝืนเหยียดมุมปากเป็นรอยยิ้ม “ช่างใจดำจริงๆ จวบจนวันนี้กลับยังมีแค่ข้าที่รู้สึกไม่เต็มใจ”

เอวพลันถูกปล่อยออก ตอนที่เฟิงซุ่นอินได้สติกลับมา มู่ฉางโจวก็เดินจากไปแล้ว