ทดลองอ่าน ท่านผู้เป็นดั่งดวงใจ บทที่ 65-66

นางแบกรับหน้าที่รับผิดชอบของตนเองไป ไม่อยากกระโดดลงมาร่วมหนองบึงของเขาอีกนั่นก็ไม่ผิดอะไร

หูเป้ยเอ๋อร์ฟังอย่างสับสนมึนงง ทันใดนั้นก็เห็นพลทหารนายหนึ่งควบม้าเข้ามาใกล้ รายงานว่าบนถนนใกล้ๆ นี้มีคนอยู่

มู่ฉางโจวรั้งม้าหยุดก่อนหันมองไปทางด้านหลังปราดหนึ่ง

หูเป้ยเอ๋อร์ได้รับคำสั่งแล้วโบกมือเรียกคนจำนวนหนึ่งมา พาคนควบม้านำไปตรวจสอบก่อน

แถบนี้เป็นเขตแดนระหว่างเหอซีกับจงหยวนพอดี พวกเขาเดินทางโดยใช้ทางลัด ‘บนถนนใกล้ๆ’ ที่ว่านี้กลับหมายถึงถนนหลวง ที่นั่นมีคนกลุ่มหนึ่งอยู่จริงๆ หยุดม้าอยู่ด้านข้างคล้ายกำลังพักผ่อน

เพราะอยู่ห่างเกินไป ส่วนทางด้านนั้นก็เป็นเขตแดนจงหยวน หูเป้ยเอ๋อร์ไม่คิดเข้าใกล้เช่นกัน แค่ยืนยันว่าพวกเขาไม่เป็นอุปสรรคก็พอ

เขาหยุดอยู่บนเนินสูงแต่ไกล ยกมือขึ้นบังแสงมองไป ปากก็ร้องจิ๊จ๊ะ ทว่าเมื่อเหลียวหลังกลับเห็นมู่ฉางโจวขี่ม้ามาแล้ว กำลังหรี่ตามองกลุ่มคนที่อยู่ห่างออกไปนั้นอย่างละเอียด

“ท่านผู้บัญชาการเห็นแล้วหรือ” หูเป้ยเอ๋อร์เอ่ย “นี่ดูเหมือนจะเป็น…เป็นผู้ตรวจการชายแดนสักคน”

“อวี๋จิ้นชิง” มู่ฉางโจวมองเห็นแล้วเช่นกัน นึกไม่ถึงว่าจะมาเจอคนผู้นี้ที่นี่ สายตาตวัดมองไปยังทิศทางที่พวกเขาเพิ่งเดินทางมา

หูเป้ยเอ๋อร์กำลังมองไปทางด้านหลังพวกเขา “เขาโผล่มาจากที่ใดกัน”

ดูจากทิศทางแล้วอาจจะเป็นฉินโจว มู่ฉางโจวเก็บสายตากลับมา มือกุมสายบังเหียนแน่น ทุกวันนี้เขาเหมือนจะไม่มีเหตุผลให้สอดมือเข้าไปยุ่งแล้ว สันกรามเขาตึงแน่น ทันใดนั้นพลันกระชากสายบังเหียน ควบม้าเร็วกลับไปทางด้านหลัง

หูเป้ยเอ๋อร์แค่คิดว่ามู่ฉางโจวรีบร้อนย้อนกลับไปก็ตระหนักดีว่าไม่อาจเสียเวลามากกว่านี้ จึงรีบไล่ตามไป

มุ่งหน้าตรงเข้าไปในทะเลทราย ร่องรอยผู้คนบางตายิ่ง แต่หลังเดินทางทะลุออกไปจะเป็นทางลัดมุ่งสู่เส้นทางตะวันตกสายหนึ่ง

ในไม่ช้าก็จะกลับถึงเหลียงโจวได้แล้ว ประหนึ่งว่าพวกเขาไม่เคยออกมามาก่อน…

ตอนที่เฟิงซุ่นอินควบม้าออกจากหมู่บ้านถึงขั้นมองเห็นร่องรอยกีบเท้าม้าเร็วของพวกเขายังคงถูกทิ้งอยู่บนพื้น แต่ก็ถูกกระแสลมฤดูใบไม้ร่วงรุนแรงปัดกวาดไปต่อหน้าต่อตา

เฟิงอู๋จี๋ออกมาครั้งนี้กระเทือนถึงบาดแผล ก่อนออกจากโรงเตี๊ยมเขาได้ทำแผลที่หัวไหล่ใหม่อีกครั้งแล้ว พันผ้าพันแผลหนาชั้นระดับที่คลุมเสื้อผ้าทับแล้วหัวไหล่ยังนูนปูดขึ้นมาก้อนหนึ่ง เขาหันหน้าไปมองพี่สาว รู้สึกแค่ว่านางบอกจะไปก็ไปเลย ไม่สนใจท้องฟ้าที่ใกล้ย่ำสนธยา รวมถึงไม่มีเวลาสนใจพักผ่อน ทว่าจวบจนตอนนี้นางยังคงพูดน้อยจนน่าสงสาร เขาเองก็ไม่สะดวกพูดมาก

เฟิงซุ่นอินนั่งอยู่บนหลังม้า มือหนึ่งกดทรวงอก ที่ตรงนั้นยังคงร้อนไม่หายมาจนถึงตอนนี้

ร่องรอยที่ทิ้งเอาไว้ก่อนหน้านี้หายไป ก็มีร่องรอยใหม่ประทับลงมาอีกครั้ง เขาจะต้องจงใจแน่นอน ยึดครองตำแหน่งใจกลางหน้าอกนาง อยากลบทิ้งอย่างไรก็ลบไม่ออก

มาถึงบริเวณเขตแดนแล้ว เฟิงอู๋จี๋มองไปข้างหน้าก่อนเอ่ยเรียกขึ้นอย่างกะทันหัน “ท่านพี่”

เฟิงซุ่นอินหันมองเขา เห็นเขาชี้ไปข้างหน้า นางมองตามไปแล้วพบว่าในศาลาริมทางบนถนนหลวงมีคนกลุ่มหนึ่งหยุดพักอยู่

เงาร่างงามสง่าร่างหนึ่งก้าวฉับไวออกจากศาลามาคารวะ ชุดขุนนางสีแดงบนตัวเปื้อนฝุ่น ไม่รู้เช่นกันว่ารออยู่ที่นี่มานานเท่าใดแล้ว “คุณหนูเฟิง”

นึกไม่ถึงว่าจะเป็นอวี๋จิ้นชิง