ทดลองอ่าน ท่านผู้เป็นดั่งดวงใจ บทที่ 16-18

เฟิงซุ่นอินอ่านจบก็ลุกขึ้นนำจดหมายขอบคุณไปที่หน้ากระถางเครื่องหอม ยื่นให้จุดติดไฟแล้วซุกลงใต้ขี้เถ้าเครื่องหอม

ในเวลาอันสั้นนี้นางไม่มีทางเขียนจดหมายส่งไปยังฉินโจวอีก แต่พอนานวันเข้าเฟิงอู๋จี๋จะต้องส่งจดหมายมาก่อนเองด้วยความเป็นห่วงแน่นอน และมีโอกาสสูงมากที่มู่ฉางโจวจะได้อ่าน ถึงแม้เขาอาจไม่ได้เข้าใจทั้งหมด แต่ด้วยสายตาเฉียบคมนั้นนางก็ไม่กล้าประมาทเลยแม้แต่น้อย

ตอนนี้ลู่เถียวช่วยเหลือได้เป็นเรื่องดี แต่นางยังคงหวังให้เฟิงอู๋จี๋รับรู้ได้โดยสัญชาตญาณจะดีที่สุด ระยะนี้อย่าได้เขียนจดหมายมาอีก

หลังจากจัดการเรื่องต่างๆ เสร็จเฟิงซุ่นอินเรียบเรียงเรื่องราวทุกอย่างโดยละเอียดอีกครั้ง ก่อนไปนั่งลงบนตั่ง ปิดตาลง ครุ่นคิดว่ามู่ฉางโจวจะกลับมาเมื่อไร

เมื่อคืนนอนหลับไม่สนิท นางรู้สึกอ่อนเพลียอย่างแท้จริง แต่แม้จะหลับตาพักผ่อนก็ไม่อาจปล่อยใจให้สงบได้เลย

ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร คล้ายเพิ่งเคลิ้มหลับไปเท่านั้น เฟิงซุ่นอินลอบได้ยินเสียงกระดิ่งลมดังขึ้นแผ่วเบา จากนั้นตรงหน้าคล้ายถูกเงาคลุมทับ นางลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือชายเสื้อคลุม เมื่อเงยหน้าก็พบว่ามู่ฉางโจวยืนอยู่ตรงหน้า

เขาสวมชุดเข้ารูป ยืนสูงสง่าคล้ายว่าเพิ่งกลับมา

เฟิงซุ่นอินเกือบหลงคิดว่ากำลังฝันอยู่ ต่อมาก็ได้สติพร้อมนั่งตัวตรง “พี่รองมู่มาได้อย่างไร” พูดพร้อมมองไปทางประตูห้องทีหนึ่ง ประตูถูกเปิดออกแล้ว

มู่ฉางโจวเข้ามาก็เห็นนางนั่งพิงตั่งหลับตาพักผ่อน เมื่อเดินเข้าใกล้ก็เห็นว่าใบหน้าของนางจวบจนเวลานี้ยังคงไม่ได้แสดงสีหน้ามากมาย รักษาความสุขุมไว้ดั่งปกติ เขาเอ่ยปาก “เพิ่งกลับถึงจวนเลยแวะมาดูอินเหนียง วันนี้อินเหนียงไม่ออกจากประตูห้องด้วยซ้ำ กำลังหลบหน้าข้าหรือ”

หากปฏิเสธจะยิ่งดูปกปิดยิ่งเด่นชัด เฟิงซุ่นอินจึงเบือนหน้าแล้วเอ่ยเรียบๆ “ใช่เจ้าค่ะ” ก่อนชะงักแล้วเอ่ยต่อ “เจ็บเอว” เพื่อเตือนเรื่องดีๆ ที่เขาทำไว้เมื่อวาน

สายตาของมู่ฉางโจวตกลงบนเอวของนาง ตอนที่นางเบือนหน้าไปอีกทางร่างกายเองก็เอียงตาม ยิ่งขับเน้นเอวคอดกิ่วให้ดูบอบบางมากขึ้น เขามองอยู่ครู่หนึ่งแล้วปัดชายชุดนั่งลงข้างนางด้วยตนเอง

ปลายหางตาเฟิงซุ่นอินเพิ่งเห็นเขานั่งลง จากนั้นก็รู้สึกถึงแรงกดเบาๆ ที่ด้านหลังเอว นางตกตะลึงอย่างห้ามไม่ได้ ถึงรู้สึกตัวว่ามีมือของบุรุษทาบทับอยู่ นางหันมองไปเห็นมือของมู่ฉางโจวอยู่ที่เอวนางนี่เอง ส่วนสายตากำลังมองนาง จากนั้นออกแรงกดกะทันหัน

นางขมวดคิ้วเผลอร้องซี้ดออกมาเบาๆ ทันควัน มือข้างหนึ่งต้องรีบจับขอบตั่งไว้

มู่ฉางโจวเก็บมือกลับไป ก่อนหยิบตลับทรงกลมขนาดเล็กตลับหนึ่งออกมาจากสาบเสื้อ “บาดเจ็บเข้าแล้วจริงๆ ธนูคันนั้นของข้าเป็นธนูแข็ง แรงกดค่อนข้างมาก วันนี้ข้าเองก็ตั้งใจเอายามาให้อินเหนียง”

เฟิงซุ่นอินช้อนสายตาขึ้น เขาวางตลับยาลงข้างกายนางแล้ว ดวงตาของนางเหลือบไปเห็นมือของเขา จึงเบือนหน้าหนี

มู่ฉางโจวก้มหน้าน้อยๆ มองใบหน้านางพลางยิ้ม “ยาของกองทัพเห็นผลเร็วมาก คิดว่าวันพรุ่งนี้อินเหนียงก็ไม่ต้องหลบหน้าข้าแล้ว”

เฟิงซุ่นอินหันขวับไปมอง แต่เขาลุกขึ้นยืนแล้ว สายตามองที่เอวของนางอีกครั้งก่อนเดินออกไป