ทดลองอ่าน ท่านผู้เป็นดั่งดวงใจ บทที่ 16-18

เฟิงซุ่นอินมองออกไปข้างนอก บังเอิญเห็นมู่ฉางโจวที่เดินเข้ามาเรือนหลังพอดี เงาร่างดุจต้นสนวาบผ่านช่องประตูที่กำลังปิดลง คาดว่าจะมองมาทางห้องของนางทีหนึ่งด้วย

นางนั่งหลังตรง รอประตูปิดสนิทลงแล้วถึงได้ผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง

นางไม่ได้เดินออกจากห้องอีก ข้างนอกเองก็ดูเหมือนไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรทั้งนั้น

ภายในจวนผู้บัญชาการเงียบสงบเฉกเช่นปกติ แต่เมื่อล่วงเข้าสู่ยามวิกาล เฟิงซุ่นอินนอนลงบนเตียงแล้วกลับนอนไม่หลับอยู่นาน

รอนางเรียบเรียงเรื่องราวทุกอย่างโดยละเอียดรอบหนึ่งเสร็จ ถึงได้ปิดตาลง

ไม่รู้ว่านานเพียงใด ร่างกายพักผ่อนแล้ว แต่จิตใจกลับยังพลิกตลบ ในความฝันเลือนรางนางยืนอยู่ตรงจุดที่มีกับดักบนเส้นทางสายนั้นอีกครั้ง อยากจะหันตัวกลับทว่าถูกธนูคันหนึ่งกักเอวเอาไว้แน่น เมื่อเงยหน้าขึ้นก็มองเห็นใบหน้าของมู่ฉางโจว มุมปากเขากึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม แววตาเข้มลึกประดุจมองทะลุนาง น้ำเสียงที่เอ่ยทุ้มต่ำเช่นปกติ ‘อินเหนียงยังปิดบังอะไรข้าอยู่อีก’

นางเสมือนถูกอุดลำคอจนพูดอะไรไม่ออก ขยับตัวก็ไม่ได้ เหมือนถูกพันธนาการไว้ในกรงเหล็กที่เขาสร้างขึ้น…

เฟิงซุ่นอินลืมตาโพลง จ้องมองมุ้งสีครามเหนือศีรษะอยู่ครู่หนึ่งถึงขยับตัวได้ในที่สุด นางค่อยๆ ผ่อนลมหายใจพลางลุกขึ้นนั่ง ยกมือขึ้นลูบหูซ้ายเล็กน้อย นึกถึงสถานการณ์ตอนที่เขาจับได้ว่าหูซ้ายของนางสูญเสียการได้ยินขึ้นมา เขาก็ไม่พูดอะไรทั้งนั้นเช่นนี้ ทว่าท่าทางดูมั่นอกมั่นใจยิ่ง

นางลูบเอวต่อ รู้สึกว่าบริเวณนั้นยังแอบเจ็บเล็กน้อย จึงมุ่นหัวคิ้วอย่างห้ามไม่ได้พลางพึมพำกับตนเอง “ยังมิสู้แต่งให้กับคนโง่เขลาเบาปัญญาสักคน…”

แต่มู่ฉางโจวกลับฉลาดล้ำเกินไป ทั้งสายตายังเฉียบแหลมน่ากลัวนัก

ยามที่ดวงอาทิตย์ลอยขึ้นมา เซิ่งอวี่มายังห้องตะวันออกเห็นว่าประตูห้องเปิดอยู่ ฮูหยินตื่นแต่เช้าอีกแล้วดังคาด

“ฮูหยินเจ้าคะ” นางรายงานเสียงดังอยู่หน้าประตู “ระยะนี้ท่านผู้บัญชาการไม่มีงานที่ต้องออกไปข้างนอกแล้ว ไม่จำเป็นต้องตื่นเช้าเจ้าค่ะ”

เฟิงซุ่นอินนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งกำลังหวีผม นางหันไปชี้ที่โต๊ะ “น้ำแกงที่ส่งมาเมื่อวานข้าไม่ได้ดื่ม ตอนนี้เย็นแล้ว ช่วยไปต้มมาให้ข้าใหม่อีกชามเถิด”

เซิ่งอวี่เข้าห้องมาเก็บไปทันที

ตอนที่นางกำลังจะออกไป เฟิงซุ่นอินถึงได้มองออกไปนอกประตูทีหนึ่ง “ในเมื่อท่านผู้บัญชาการไม่มีงาน เขาออกไปหรือยัง”

เซิ่งอวี่ประคองชามน้ำแกงตอบ “เจ้าค่ะ ท่านผู้บัญชาการไปยังที่ว่าการแต่เช้าแล้ว”

เฟิงซุ่นอินผงกศีรษะราวกับแค่ถามดูเฉยๆ ก่อนเอ่ยต่อ “ไม่มีงานข้างนอกเองก็ดี วันนี้ข้าเหนื่อย ไม่อยากออกจากห้อง แต่เดิมทีตั้งใจไปขอบคุณท่านผู้ตรวจการลู่ ไมตรีที่ครั้งก่อนเขาชวนข้าเข้าร่วมงานสรงน้ำพระ เดิมยังคิดว่าว่างแล้วจะไปขอบคุณเสียหน่อย”

เซิ่งอวี่เอ่ย “เช่นนั้นบ่าวจะช่วยฮูหยินเตรียมของขวัญตอบแทน ส่งไปขอบคุณท่านผู้ตรวจการลู่นะเจ้าคะ”

เฟิงซุ่นอินคล้ายครุ่นคิด “เจ้าไปเตรียมเถิด เตรียมเสร็จแล้วเอามาให้ข้าดูก่อนค่อยส่งออกไป”

เซิ่งอวี่ขานรับแล้วออกไปจัดการทันที

น้ำแกงถูกต้มใหม่และส่งมาอย่างรวดเร็ว เฟิงซุ่นอินนั่งอยู่ที่โต๊ะยกขึ้นดื่มไปอึกหนึ่ง รสจางๆ ดื่มแล้วสดชื่น ทำให้จิตใจสงบอยู่บ้างจริงๆ ทว่าแท้จริงแล้วนางไม่ได้อยากดื่มน้ำแกงนัก เพียงดื่มไปสองอึกก็วางลงแล้วหันไปหยิบพู่กันกับน้ำหมึกมา กางกระดาษแผ่นเล็กแผ่นหนึ่งลงตรงหน้า แล้วเขียนอะไรบางอย่างลงบนกระดาษแผ่นนั้นอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็พับเก็บไว้เรียบร้อย

เซิ่งอวี่กลับมาในเวลาไล่เลี่ยกัน มือถือห่อของขวัญที่จัดเตรียมไว้อย่างดีมาวางบนโต๊ะ “เตรียมเสร็จหมดแล้วเจ้าค่ะฮูหยิน”

เฟิงซุ่นอินลุกขึ้นมองสำรวจอย่างละเอียดรอบหนึ่ง ก่อนเงยหน้าเอ่ย “เลือกผ้าแพรอีกผืนส่งไปด้วย”

เซิ่งอวี่ออกจากห้องไปหยิบผ้าแพรมา

เฟิงซุ่นอินใช้จังหวะนี้แอบสอดกระดาษที่พับไว้ลงไปในที่ห่อของขวัญซึ่งเป็นแผ่นหนังวัวหนา

ไม่นานเซิ่งอวี่ก็ย้อนกลับมาอย่างรวดเร็ว เพิ่มผ้าแพรผืนหนึ่งเข้าไป เฟิงซุ่นอินมองดูแล้วผงกศีรษะพร้อมเอ่ยกำชับ “ตอนไปส่งให้เชิญท่านผู้ตรวจการลู่ตรวจดูของขวัญโดยละเอียดด้วยว่าชอบหรือไม่ หากมีอะไรที่ไม่ถูกใจ ครั้งหน้าจะได้ไม่ต้องส่งให้อีก”

เซิ่งอวี่จดจำไว้แล้ว อุ้มของขวัญออกไปจากห้อง

เฟิงซุ่นอินมองดูเซิ่งอวี่ออกไปแล้วหันตัวกลับไปนั่งลงที่โต๊ะอีกครั้งเงียบๆ

แทบจะรอไปนับเวลาไป

โชคดีที่เซิ่งอวี่ทำงานฉับไว ราวสามถ้วยชาก็ย้อนกลับมาแล้ว ก้าวรุดมารายงานยังห้องตะวันออก

“ฮูหยิน ท่านผู้ตรวจการลู่ดูของขวัญแล้วชื่นชอบอย่างมาก ทั้งยังเขียนจดหมายมาขอบคุณฮูหยินด้วยตนเองเป็นพิเศษเจ้าค่ะ” เซิ่งอวี่พูดพลางยื่นจดหมายขอบคุณมาตรงหน้านาง

เฟิงซุ่นอินรับมาแล้วเอ่ยกับนาง “จัดการเรียบร้อยแล้วก็พอ ข้าล้ามาแต่เช้า ต้องการพักผ่อนสักครู่หนึ่ง หากไม่มีเรื่องอะไรไม่ต้องมารบกวนข้า”

เซิ่งอวี่ค้อมกายล่าถอยออกไป ทั้งยังช่วยนางปิดประตูห้องให้เรียบร้อยด้วย

เฟิงซุ่นอินรีบเปิดดูจดหมายขอบคุณทันที ซองจดหมายถูกปิดผนึกไว้อย่างแน่นหนา แสดงให้เห็นว่าลู่เถียวให้ความใส่ใจเป็นพิเศษ

วันนี้อ้างเรื่องส่งของขวัญ ทว่าแท้จริงแล้วบนกระดาษใบเล็กที่แนบติดไปด้วยจงใจเขียนรบกวนลู่เถียวเรื่องหนึ่ง…

นางบอกว่าครั้งก่อนจดหมายที่ส่งออกไปสนใจแต่ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของน้องชาย กระทั่งเรื่องที่แต่งงานกับมู่ฉางโจวยังไม่ได้เล่าโดยละเอียด ส่งผลให้ภายหลังมู่ฉางโจวได้รับจดหมายตอบกลับจากเฟิงอู๋จี๋แล้วไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง ด้วยเหตุนี้วันนี้จึงอยากมาขอรบกวนเขาเป็นพิเศษ หากวันหน้ามีจดหมายจากเฟิงอู๋จี๋ส่งมาอีกครั้ง หากช่วยนางสกัดเอาไว้ได้จะดีที่สุด มิฉะนั้นเกรงว่าตอนที่มู่ฉางโจวตรวจสอบจดหมายแล้วเห็นน้องชายนางพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาอีกจะไม่สบอารมณ์อีก

อำนาจของลู่เถียวมีจำกัด เฟิงซุ่นอินย่อมเข้าใจ แต่นางอยู่ที่เหลียงโจวตัวคนเดียวไร้ที่พึ่ง รอบข้างล้วนเป็นกำแพงสำริดผนังเหล็กของมู่ฉางโจว ก็มีเพียงลู่เถียวที่จะพอช่วยสนับสนุนได้แล้ว

ดังนั้นในกระดาษนางจึงเขียนเพิ่มเติมไว้ว่าหากเรื่องนี้ลำบากเกินไปก็เพียงแค่ส่งจดหมายกลับไปที่ต้นทางก็พอ อย่างไรเสียก็ยังมีโอกาสเขียนติดต่อกันได้อีกในอนาคต ขอเพียงในช่วงเวลานี้ไม่ให้จดหมายของน้องชายมาทำลายความสัมพันธ์ระหว่างนางกับท่านผู้บัญชาการเท่านั้นก็พอ

แววตาของเฟิงซุ่นอินวูบไหวเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้เมื่อนึกถึงตรงนี้ ราวกับนางมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับมู่ฉางโจวจริงๆ ขณะคิดมือก็เปิดจดหมายขอบคุณของลู่เถียวออก

คำตอบของลู่เถียวบนจดหมายขอบคุณเองก็รอบคอบมาก เขาบอกว่าถึงแม้ตนเองจะไม่มีอำนาจเรื่องส่งจดหมาย แต่จดหมายทุกฉบับที่ส่งมาถึงจะต้องผ่านมือเขาก่อนอยู่ดี เพียงแต่หากอยากให้ส่งถึงมือนางหลังสกัดไว้จะเป็นเรื่องยาก ปกติหลังจากผ่านมือเขาแล้วยังต้องส่งให้ท่านผู้บัญชาการตรวจสอบ

โชคดีที่เฟิงซุ่นอินขอเพียงให้ตีจดหมายกลับไป ซึ่งไม่ได้จัดการยากอะไร

บนกระดาษแผ่นเล็กแผ่นนั้นเฟิงซุ่นอินเขียนลงท้ายว่านางรู้สึกละอายใจที่มารบกวนเขาด้วยเรื่องส่วนตัวของสามีภรรยาเช่นนี้ ขอให้เขาอภัยด้วย หลังอ่านจบเพียงเผาทิ้งก็พอ มิฉะนั้นจะรู้สึกอับอายขายหน้าจริงๆ

ประโยคสุดท้ายของลู่เถียวในจดหมายก็มีแววหยอกล้ออยู่บ้าง

‘ฮูหยินวางใจได้ ในเมื่อเป็นเรื่องส่วนตัวจะไม่เข้าใจได้อย่างไร กระดาษถูกเผาแล้ว’