ทดลองอ่าน ท่านผู้เป็นดั่งดวงใจ บทที่ 16-18

บทที่ 17

ทั้งที่เป็นประโยคที่ออกจะปกติ ทว่าฟังดูแล้วกลับคล้ายยื่นคำขาดสุดท้าย

ราวกับกำลังพูดว่าวันพรุ่งนี้นางก็ไม่อาจหลบหน้าเขาอีกสักนิดเดียว

เฟิงซุ่นอินนอนไม่ค่อยหลับอีกคืน

ตอนมาที่นี่นางตั้งใจจะช่วยเฟิงอู๋จี๋สังเกตการณ์แนวป้องกันของเหอซี ไม่ได้คาดการณ์ว่าจะยากลำบากเพียงนี้ เดิมทีคิดว่าอย่างมากก็แค่เพราะตนเป็นสตรีจึงทำอะไรไม่สะดวก แต่ก็ยังมีข้ออ้างเรื่องจดบันทึกสิ่งที่พบเห็นเอาไว้ปิดบัง ผู้ใดจะคาดว่าเหลียงโจวกลับมีสถานการณ์เช่นนี้ และมู่ฉางโจวก็ระวังรอบด้านชนิดที่แทบไม่มีช่องให้แทรกได้เลย…

ฟ้ายังไม่ทันสว่างนางก็ตื่นแล้ว แทบจะมองดูแสงภายในห้องค่อยๆ เปลี่ยนจากมืดมิดมาสว่างไสว ถึงได้ลุกขึ้นจากเตียง ย่ำเท้าเปล่าลงบนพื้น หลังเดินกลับไปกลับมาสักพักถึงหันไปสวมเสื้อผ้าอย่างสงบนิ่ง มือข้างหนึ่งลูบเอวเล็กน้อย

ความจริงหากเขาไม่ได้กดลงไป เอวเองก็ไม่ได้เจ็บเพียงนั้น แต่นางยังคงทายาตลับนั้นอยู่ดี ที่น่าชังคือนึกไม่ถึงว่ายาจะเห็นผลไวจริงๆ ตอนนี้บริเวณเอวนางรู้สึกอุ่นสบาย หายสนิทดีแล้วจริงๆ

นางขบฟันเบาๆ ผูกสายคาดเอวแล้วกำมืออีกครั้ง พร้อมพึมพำกับตนเองเสียงเบาว่า “จะขาดสติเมื่อเจอกับวิกฤตได้อย่างไร นั่นเป็นข้อห้ามใหญ่ของกองทัพนะ” พูดจบจิตใจก็สงบลงแล้ว ก่อนจะเดินไปที่ประตูพร้อมเปิดประตูออก

อากาศภายนอกแจ่มใส

ที่เหลียงโจวมีฤดูใบไม้ผลิสั้น อีกทั้งยังมาช้า จวบจนวันนี้ถึงนับว่าเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดของฤดูใบไม้ผลิ แม้ยังเช้าอยู่แต่แสงแดดเจิดจ้าบาดตา ส่องตรงเข้าไปในห้องหลัก

มู่ฉางโจวกำลังดูแผนที่อาณาเขตอยู่

สายตาเพิ่งเคลื่อนจากซั่นโจวไปถึงกานโจว ชางเฟิงก็เดินมาถึงประตูห้องหลักพร้อมรายงานเขาเสียงเบา “ท่านผู้บัญชาการ ฮูหยินออกจากห้องแล้วขอรับ”

มู่ฉางโจวยืนตัวตรง ก่อนรวบแผนที่ในมือแล้วเดินไปที่ประตู เห็นประตูห้องตะวันออกเปิดอยู่ เฟิงซุ่นอินเดินออกมาจากห้องจริงๆ

นางสวมชุดกระโปรงหรูฉวินสีน้ำตาลแดงเข้มอมดำเอวสูงเข้ารูป คล้ายว่าเพิ่งให้เซิ่งอวี่ปรนนิบัติเกล้าผมแต่งตัวและกินข้าวเสร็จ นางยืนอยู่ตรงระเบียงทางเดิน สายตามองตรงมาทางห้องหลัก

มู่ฉางโจวมองสบตากับนางแล้วเดินออกจากห้องไปหานาง ก่อนมองสำรวจนางขึ้นลงสั้นๆ แล้วเอ่ย “ดูท่ายาของข้าจะเห็นผลจริงๆ”

แววตาของเฟิงซุ่นอินขยับไหวเล็กน้อย “ยาของพี่รองมู่ย่อมได้ผลเจ้าค่ะ”

มู่ฉางโจวนึกถึงสถานการณ์ที่เข้าไปในห้องนางเมื่อวานแล้วมองเอวของนางอีกครั้ง ก่อนหันไปสั่งชางเฟิง “ไปเตรียมม้า วันนี้ว่าง ข้าจะไปเดินเล่นในเมืองเป็นเพื่อนฮูหยิน”

ชางเฟิงรับคำสั่งแล้วไปจัดการอย่างรวดเร็ว

เฟิงซุ่นอินหันมองมาทันที สายตาจับจ้องเขาไม่กะพริบ

มู่ฉางโจวเห็นแววตาของนางแล้วเผยรอยยิ้ม “ครั้งนี้ไม่ใช่ข้ออ้าง” พูดจบก็เดินนำออกไปข้างนอกก่อน