ทดลองอ่าน ท่านผู้เป็นดั่งดวงใจ บทที่ 19-20

บทที่ 20

วันนี้เฟิงซุ่นอินออกจากจวนตั้งแต่เช้า

ในเมื่อมู่ฉางโจวให้นางไปชมทิวทัศน์ด้วยตนเอง นางก็จะให้ความร่วมมือเต็มที่ ไม่ได้ขังตนเองอยู่ในจวน มิฉะนั้นไม่ใช่จะถูกเขาพูดว่าอยู่อย่างไม่สบายใจอีกหรือ

ดังนั้นเช้าวันนี้หลังตื่นนอน นางจึงเตรียมตัวเป็นพิเศษ แล้วขี่ม้ามายังถนนใหญ่ของเมืองโดยพาเซิ่งอวี่มาด้วย

เมืองเหลียงโจวเจริญรุ่งเรือง ถนนกว้างขวาง ตรอกซอยเป็นระเบียบ หากเดินชมโดยละเอียดยังเสียเวลาอยู่มาก

เวลานี้ดวงอาทิตย์คล้อยตกลงแล้ว นางสวมหมวกม่านแพร ยืนอยู่ตรงมุมหนึ่งของถนนใหญ่ทิศใต้ของเมือง กำลังรับชมนางรำชาวหูจำนวนหนึ่งแสดงงิ้วประจำแคว้น

ความจริงไม่นับว่าแปลกใหม่ ตั้งแต่สมัยอยู่ฉางอันนางก็เคยเห็นมาก่อน แต่ตอนนี้นางไม่อาจสังเกตการณ์แนวป้องกันทางการทหารใดๆ บอกว่าไปชมทิวทัศน์ก็ตามนั้นจริงๆ เพียงชมทิวทัศน์ในเมือง ดูขนบธรรมเนียมและวิถีชีวิตผู้คนเท่านั้น

เซิ่งอวี่จูงม้าของนางนำองครักษ์กลุ่มหนึ่งติดตามอยู่ข้างหลัง เห็นฟ้าเริ่มมืดลงแล้วจึงเข้าใกล้ด้านขวานางแล้วถามว่า “เริ่มมืดแล้ว ฮูหยินยังอยากไปชมสถานที่แห่งอื่นในเมืองอีกหรือไม่เจ้าคะ”

เฟิงซุ่นอินเลิกม่านโปร่งขึ้นมองท้องฟ้า ก่อนส่ายหน้า “ไม่แล้ว กลับกันเถิด”

เซิ่งอวี่จูงม้ามาให้ข้างกายนางทันที

เฟิงซุ่นอินจับสายบังเหียน ยังไม่ทันเหยียบขึ้นโกลนก็พลันเห็นเงาร่างร่างหนึ่งยืนอยู่ข้างทาง กำลังมองมาทางนาง นางจึงหยุดลงแล้วเอ่ยกับเซิ่งอวี่ว่า “รอประเดี๋ยว” พูดจบนางก็ปล่อยบังเหียน เดินตรงไปที่ข้างทางนั้น

ข้างทางเป็นร้านผ้าร้านหนึ่ง ห่างจากประตูไปไม่ไกลมีเด็กสาวคนหนึ่งยืนอยู่ สวมชุดกระโปรงหรูฉวินสีฟ้าน้ำทะเล ดวงหน้าสะอาดสะอ้าน สายตามองนางเข้ามาใกล้โดยไม่ละสายตา

เฟิงซุ่นอินเดินเข้าหา มองนางแวบหนึ่งก่อนเอ่ยเรียก “คุณหนูลู่”

เป็นลู่เจิ้งเนี่ยน บุตรสาวของลู่เถียว เมื่อครู่นี้เห็นอีกฝ่ายเอาแต่มองนาง ให้ความรู้สึกคล้ายมีบางอย่างอยากจะพูดด้วย เฟิงซุ่นอินถึงได้เดินมาหา

ลู่เจิ้งเนี่ยนมองนางแล้วไม่ได้พูดอะไร ทั้งยังก้มหน้าลง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

เฟิงซุ่นอินจงใจเอียงด้านขวาเข้าใกล้ ทว่าไม่ได้ยินนางเอ่ยปาก คิดในใจว่า คงไม่ใช่พูดไม่ได้หรอกนะ เพิ่งคิดถึงตรงนี้ อีกฝ่ายคล้ายตระหนักได้ เงยหน้าขึ้นเอ่ยอธิบาย “ฮูหยินโปรดอย่าเข้าใจผิด ข้าไม่ได้เป็นใบ้เจ้าค่ะ”

“…” ชั่วขณะนั้นเฟิงซุ่นอินไม่รู้ควรพูดอะไรดี จึงผงกศีรษะ

ลู่เจิ้งเนี่ยนมองนางอีกครั้ง ถึงได้เอ่ยต่อในที่สุด “ท่านพ่อบอกว่ามีเรื่องส่วนตัวบางอย่างที่ฮูหยินฝากฝัง เวลานี้ไม่สะดวกมาหาด้วยตนเอง ให้ข้าเป็นคนมาส่งต่อคำพูดจะดีกว่าเจ้าค่ะ”

เฟิงซุ่นอินถามทันที “เรื่องอะไรหรือ”

ลู่เจิ้งเนี่ยนมองไปทางถนนก่อนขยับเข้าใกล้ ใช้ร่างกายบังแล้วหยิบกระดาษแผ่นเล็กที่ห่ออย่างประณีตแผ่นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ

เฟิงซุ่นอินรับมาแล้วเบี่ยงตัวกางอ่าน บนนั้นเป็นข้อความจากลู่เถียวสองสามประโยค

‘เรื่องที่ฮูหยินฝากฝังเกิดเหตุไม่คาดฝัน เพราะระยะนี้หัวหน้าหูคอยจับตามองทางจงหยวนอยู่ตลอด วันนี้เจ้าหน้าที่สถานีส่งสารมาบอกว่าเดิมทีมีจดหมายจากฉินโจวฉบับหนึ่ง แต่ระหว่างทางถูกหัวหน้าหูสกัดเอาไปแล้ว…’

นางขมวดคิ้วแน่น มือขยำกระดาษเป็นก้อน

เรื่องที่กังวลยังคงเกิดขึ้น เฟิงอู๋จี๋ส่งจดหมายมาจริงๆ ทั้งยังถูกหูเป้ยเอ๋อร์สกัดเอาไปอีก เช่นนั้นมู่ฉางโจวจะต้องได้อ่านแล้วแน่นอน

ลู่เจิ้งเนี่ยนสังเกตนางอยู่ด้านข้าง

เฟิงซุ่นอินได้สติกลับมา มือออกแรงขยำกระดาษมากกว่าเดิมจนแทบขาด ก่อนเก็บเข้าแขนเสื้อ เพียงแต่สีหน้ายังคงเรียบเฉย “ขอบคุณมาก” พูดจบแล้วนางก็หันตัวเดินกลับไป

เซิ่งอวี่เห็นแค่ว่านางไปคุยบางอย่างกับบุตรสาวผู้ตรวจการลู่ที่ข้างทาง เพียงนึกว่าเป็นหัวข้อสนทนาทั่วไป จึงยื่นบังเหียนม้าให้กับนาง “ฮูหยินรีบกลับเถิดเจ้าค่ะ ฟ้าใกล้มืดแล้ว”

เฟิงซุ่นอินเหยียบโกลนขึ้นหลังม้า นิ้วดึงสายบังเหียนควบม้าออกไป นางเปลี่ยนทิศอีกครั้งทันที เกือบจะไปผิดทางแล้วด้วยซ้ำ