ทดลองอ่าน ท่านผู้เป็นดั่งดวงใจ บทที่ 4-6

ตัวคนขึ้นรถม้าไปแล้ว มู่ฉางโจวมองม่านไม้ไผ่ที่ถูกปล่อยตกลงมาทีหนึ่ง ความจริงตอนอยู่ในห้องโถงก็อยากพูดว่าคนที่เปลี่ยนไปมากหาใช่แค่เขาเสียที่ใดกัน นางเองก็เช่นเดียวกัน เจ็ดปีมากพอให้นางเติบโตจากสาวน้อยวัยแรกแย้มมาเป็นสตรีนางหนึ่งแล้ว

เขาเบนสายตามองไปทางคนสองคนที่อยู่ข้างกาย

หูเป้ยเอ๋อร์เข้าใจทันที ไม่ต้องให้ผู้บังคับบัญชาพูดอะไรก็รีบเอ่ยเร่งเสียงดัง “ไปๆๆ เข้าเมือง!”

รถม้าเคลื่อนตัว เฟิงซุ่นอินยังคงขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด พลันนึกถึงเหตุการณ์ในงานเลี้ยงที่แม่น้ำชวีเจียงที่เขาเคยหันมามองนางคราหนึ่ง ก่อนคิดอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าตอนนั้นเขาได้ยินอย่างนั้นหรือ

นางมองผ่านบานหน้าต่างออกไปข้างนอก มู่ฉางโจวนั่งหลังตรงอยู่บนม้า นำทางอยู่ข้างหน้า มองดูแล้วทั้งแปลกหน้าและห่างไกล นางนึกสงสัยว่าเขาจงใจพูดให้รับรู้ ก่อนจะนึกถึงลูกธนูดอกนั้นอีกครั้ง นางเบนสายตาออกพลางพึมพำกับตนเองเสียงเบา “เข้ากันไม่ได้จริงๆ ด้วย”

ต่อให้ผ่านมาเจ็ดปีก็ยังเหมือนเดิม คิดว่าคงไม่มีทางเข้ากันกับเขาได้ตลอดกาล…

ทหารตั้งขบวนคุ้มกัน แสดงอาวุธเดินอยู่ข้างม้า นำทางเจ้าสาวมุ่งตรงสู่เหลียงโจว

ตลอดทางทั้งคณะล้วนตั้งใจเดินทางไปข้างหน้า ดูไม่คล้ายขบวนแต่งงาน กลับคล้ายกำลังเดินทัพเสียมากกว่า

จนกระทั่งตกบ่ายสาวใช้เข้ามาใกล้บานหน้าต่างรถม้า เอ่ยเรียกเสียงเบา “ฮูหยิน ฮูหยินเจ้าคะ”

ภายในรถม้าไม่มีเสียงตอบกลับ

หูเป้ยเอ๋อร์ฟังจนหมดความอดทน หันหัวม้ากลับไป “เจ้าเรียกเสียงดังหน่อยไม่เป็นหรือ รอบที่เท่าไรแล้วตั้งแต่เดินทางมา!” พูดจบก็เอ่ยเรียกด้วยตนเองเสียเลย “ฮูหยิน!”

ม่านถูกเลิกเปิด เฟิงซุ่นอินมองออกมา

หูเป้ยเอ๋อร์ถามให้แทนสาวใช้ “จะหยุดพักผ่อนหรือไม่ขอรับ”

มู่ฉางโจวหันกลับมาจากบนหลังม้า มองไปทางหน้าต่างรถม้า

เฟิงซุ่นอินประสานสายตากับเขาแล้วปล่อยม่านลง “ไม่ต้อง”

“เหมือนหูจะไม่ดีจริงๆ” จางจวินเฟิ่งพึมพำขึ้นด้านข้าง

หูเป้ยเอ๋อร์ขี่ม้ากลับไปหามู่ฉางโจว พร้อมเอ่ยเสียงเบา “ฮูหยินท่านนี้เป็นเช่นนี้ เรื่องอื่นดีหมด แค่ว่าตลอดทางไม่ค่อยสนใจใคร มักต้องเรียกหลายรอบถึงจะตอบสนอง เป็นคนเย่อหยิ่งจริงๆ ด้วย!”

มู่ฉางโจวเก็บสายตากลับมาจากทางด้านรถม้า “อย่างนั้นหรือ”

“อย่างนั้นน่ะสิขอรับ!” หูเป้ยเอ๋อร์พลันนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้อีก “จริงสิ นางยังบอกด้วยว่าตนเองเขียนตำรา พกต้นฉบับอะไรสักอย่างมาด้วย!”

มู่ฉางโจวถาม “เจ้าเคยเห็น?”

“หือ? เรื่องนั้นข้าไม่เคยเห็นขอรับ” หูเป้ยเอ๋อร์ดึงหนวดเคราเล่น “ข้าไม่เชื่อด้วย”

จางจวินเฟิ่งถอนหายใจ “ฟังดูแล้วยิ่งไม่คู่ควรกับท่านผู้บัญชาการมากเข้าไปอีก”

มู่ฉางโจวขี่ม้านำอยู่ข้างหน้า ไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ

คณะเดินทางไม่ได้หยุดจริงๆ ยังคงเดินทางมุ่งตรงไปทางทิศตะวันตก

เฟิงซุ่นอินอยู่ในรถม้าไม่เคยเปิดเผยใบหน้าอีก บางครั้งได้ยินเสียงพูดคุยจากภายนอกบ้างแต่ไม่รู้ว่าคุยอะไรกัน เสียงพร่ารบกวนใจจนรู้สึกหงุดหงิด นางจึงเบือนหน้าออกจากหน้าต่างรถม้าเสียเลย

แสงสว่างภายนอกรถม้าค่อยๆ มืดลง ใกล้ย่ำค่ำ แสงอัสดงกำลังจะลาลับ คล้ายแว่วเสียงตีกลองดังมาตามลม ความเร็วในการเดินทางผ่อนลงมาก

เฟิงซุ่นอินพอจะฟังออกว่านั่นเป็นเสียงกลองสัญญาณเตือนช่วงเวลาห้ามออกนอกเคหสถาน นางเลิกม่านรถม้ามองออกไป แววตากลายเป็นจริงจัง

กำแพงเมืองสูงตระหง่านกว้างใหญ่สุดสายตา ล้อมรอบด้านไว้ราวกับไม่มีที่สิ้นสุดในแผ่นดินอันเวิ้งว้างนี้ กำแพงสูงเสียดฟ้า หอประตูเมืองสูงจรดเมฆา แสงตะวันอัสดงสีโลหิตทาบทอขอบฟ้าระยับอยู่บนยอดกำแพง

เหลียงโจวที่ได้รับสมญานามว่า ‘จุดยุทธศาสตร์สำคัญแห่งใต้หล้า เป็นดั่งป้อมปราการของแผ่นดิน’ มานับแต่โบราณกาล บัดนี้ปรากฏอยู่ตรงหน้าแล้ว

เฟิงซุ่นอินมองขึ้นไปบนกำแพงเมือง บริเวณนั้นมีทหารรักษาการณ์สวมเกราะยืนถือง้าวอยู่อย่างเป็นระเบียบ รัศมีเย็นยะเยือกแผ่ออกมา การป้องกันแน่นหนาไร้ช่องโหว่

นางมองสำรวจโดยละเอียดอยู่หลายรอบ ในใจลอบประเมินใคร่ครวญ การทหารของเหลียงโจวอยู่ในความรับผิดชอบของมู่ฉางโจว นี่เป็นสิ่งที่จิ้นซื่อคนหนึ่งอย่างเขาจัดการดูแลหรือ

ยิ่งรู้สึกว่าเขาแตกต่างคล้ายกับเป็นคนละคนจากเมื่อก่อนมากกว่าเดิม