ทดลองอ่าน ท่านผู้เป็นดั่งดวงใจ บทที่ 7-9

เฟิงซุ่นอินตกตะลึง หันหน้ามองเขาอย่างห้ามไม่ได้ นี่เขากำลังพูดอะไรกัน

มู่ฉางโจวโบกมือไปทางด้านนอก สายตาเบนกลับมาที่นาง

ทุกคนล่าถอยกันไปหมดแล้ว เหลือเพียงพวกเขาสองคน คนหนึ่งนั่งคนหนึ่งยืน มองสบตากันในสถานที่คับแคบแห่งนี้

เฟิงซุ่นอินถึงขั้นสงสัยว่าที่ตนเองคิดมาตลอดทั้งบ่ายใช่คิดมากเกินไปจนหูแว่วแล้วหรือไม่…

จนกระทั่งมู่ฉางโจวขยับขาเล็กน้อย ผ่อนคลายท่านั่งลงแล้วมองนาง ก่อนเอ่ยขึ้น “อินเหนียงจะถามหรือไม่ หากไม่ถามข้าจะไปแล้ว” พูดจบเขาก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปทางประตู

ในจังหวะที่เขากำลังจะเดินสวนออกไป ในที่สุดเฟิงซุ่นอินก็ก้าวออกมายืนขวางตรงหน้าเขา “เหตุใดพี่รองมู่ถึงช่วยข้าเล่าเจ้าคะ”

มู่ฉางโจวหยุดเดิน ก้มหน้ามองนาง “ข้ารู้ความลับเรื่องหูของอินเหนียง อีกทั้งมองออกว่าเจ้าสามารถรับมือกับมันได้อย่างเป็นธรรมชาติ ย่อมไม่ถามมากความสักครึ่งคำ มีแต่จะช่วยปิดปากให้สนิท เพียงแต่หลังจากนี้อินเหนียงอยู่ข้างกายข้า ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ควรร่วมมือกับข้า”

เฟิงซุ่นอินรู้สึกตัวขึ้นมาว่าเขากำลังหมายถึงเรื่องเมื่อตอนกลางวัน ทว่าก็ไม่ได้หมายถึงแค่เรื่องนี้เท่านั้น

ก่อนหน้านี้นางเคยใคร่ครวญเรื่องสายลับสองคนนั้นโดยละเอียด รวมกับคำพูดของผู้ตรวจการลู่ก็พอจะเข้าใจขึ้นมาแล้วไม่มากก็น้อย เกรงว่านั่นจะเป็นสาเหตุที่ฮ่องเต้มอบหมายให้เฟิงอู๋จี๋สังเกตการณ์ชายแดน…ราชสำนักไม่ส่งขุนนางมาที่นี่อีกต่อไปแล้ว กระทั่งสายลับที่ส่งมายังเข้ามาไม่ได้ ข่าวสารทางเหลียงโจวย่อมถูกตัดขาดโดยง่าย

เขาอยากให้หลังจากนี้เวลาที่นางพบเจอกับเรื่องประเภทเดียวกันก็เพียงทำเป็นไม่รับรู้ ไม่ว่าเรื่องอะไรล้วนฟังเขา

เฟิงซุ่นอินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนถามเรียบๆ “พี่รองมู่กำลังข่มขู่ข้าหรือ”

สายตาของมู่ฉางโจวตกลงบนดวงหน้าที่เชิดขึ้นมาของนาง ในสายตามองเห็นลำคอขาวผ่อง ผิวดูเนียนนุ่มละมุนละไม ทว่าปลายหางตานางกลับคล้ายซ่อนสายลมหนาวเหน็บ ยิ่งทำให้นางดูสง่างามเย็นชา สายตาเขาหยุดรั้งอยู่ชั่ววูบถึงได้เอ่ยขึ้น “หากอินเหนียงไม่ตอบตกลง นั่นถึงจะเรียกว่าข่มขู่ ข้ากำลังปรึกษากับเจ้าต่างหาก” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่นสง่างามเฉกเช่นปกติ

เฟิงซุ่นอินมองอีกฝ่าย ขณะที่จู่ๆ หัวใจก็บีบรัดแน่นขึ้นมา นัยน์ตาของเขาลุ่มลึกตั้งแต่เกิด สมัยก่อนตอนเด็กเห็นแล้วรู้สึกแค่ว่าดวงตาคู่นี้เรียบเฉยแต่อบอุ่น ทว่าทุกวันนี้กลับเป็นแววตาโอหัง ยามจ้องมองมาเหลือเพียงกลิ่นอายน่าเกรงขามกดดัน

นางพลันตระหนักว่าเขาไม่ใช่แค่เปลี่ยนไปเล็กน้อยเท่านั้น แววตาเช่นนี้ ดูไม่ใช่มู่ฉางโจวในอดีตอีกต่อไปแล้ว

เมื่อไม่ได้ยินนางพูดอะไร มู่ฉางโจวก็ส่งยิ้มให้นางแล้วจงใจก้มหน้าลง เข้าใกล้หูขวาของนางแล้วเอ่ย “ดูท่าจะปรึกษากันเสร็จเรียบร้อยแล้ว”

เฟิงซุ่นอินรู้สึกว่าแรงกดดันตรงหน้าลดลงกะทันหัน เขาเดินออกจากประตูไปแล้ว เสียงกรุ๊งกริ๊งดังขึ้นกังวาน นางลูบหูขวาพลางหันหน้าไปมองโดยไม่รู้ตัว เหลือเพียงกระดิ่งลมบนประตูที่ถูกปลอกแขนของเขาปัดผ่านยังแกว่งไกวไปมาอยู่