หลูจื้อกับหลูจวิ้นยังอยู่ในฉางอันรอสอบขุนนาง หลิวเซียงเซียงซึ่งหนีมาพร้อมกับพวกนางก็มีตัวคนเดียวโดดเดี่ยว สตรีอ่อนแอสองสามคนจะมีกำลังกระทำเรื่องใหญ่อะไรได้ ในยามนี้สิ่งสำคัญเร่งด่วนคือหลังจากเข้าด่านแล้วจะประทังชีพอย่างไรต่างหาก อย่าเพิ่งไปพูดถึงคนชั่วเหล่านั้นเลย ถึงอย่างไรวันข้างหน้ายังอีกยาวไกล
หลิวเซียงเซียงกับอี๋อวี้ช่วยกันปลอบใจหลูซื่อที่หน้าเศร้าน้ำตาริน ทั้งที่ปกตินางเป็นคนทำอะไรเด็ดขาด แต่พอร่ำไห้ขึ้นมา ไม่ว่าอย่างไรก็หยุดไม่ได้ หลิวเซียงเซียงได้แต่กล่าวขึ้น “ท่านน้า ท่านร้องไห้แบบนี้ด้วยเหตุใดเล่า บัดนี้พวกเราปลอดภัยดีแล้วมิใช่หรือ ข้าขอพูดสักคำโดยไม่กลัวท่านขุ่นใจ ครั้งนี้โชคดีที่มีพวกท่าน ข้าถึงตัดสินใจหนีจากสถานที่ผีสางนั่น ส่วนพี่น้องของข้าพูดไปก็เท่านั้น นับแต่ท่านแม่จากไป ข้าก็เหลือตัวคนเดียว ต้องกล้ำกลืนน้ำตาแห่งความทุกข์ไว้ ทำหน้าชื่นอกตรม มีชีวิตอยู่ไปวันๆ เหมือนคนไร้ชีวิตจิตใจ แต่หลังจากพวกเราพบกัน ข้ารับฟังคำพูดของท่าน ถึงอยากหนีออกมาพร้อมกับพวกท่านเพื่อตั้งต้นชีวิตใหม่ ท่านน้า เสี่ยวอวี้อยู่ตรงนี้ มีบางเรื่องที่ข้าพูดไม่ใคร่ถนัดปาก แต่ดีชั่วข้าเคยเป็นชาวนา ในชนชั้นทั้งสี่ พวกเราชาวนายังมีลำดับมาก่อนช่างฝีมือกับพ่อค้า แม้ความเป็นอยู่ขัดสนอยู่สักหน่อย แต่ผู้ใดจะกล้าไม่เห็นพวกเราเป็นคน ทว่าตั้งแต่ข้าถูกขายให้เจิ้งลี่ เจ้าคนสารเลวสมควรตายผู้นั้น…”
หลูซื่อฟังนางกล่าวถึงตรงนี้ ค่อยๆ หยุดเสียงสะอื้นทีละน้อย ส่ายหน้าพลางพูดทัดทานนาง “เซียงเซียงคนดี เจ้าอย่าพูดอีกเลย ท่านน้ารู้ดี คนเป็นบ่าวไพร่ ได้พบกับคนดีก็แล้วกันไป ได้พบกับคนเลวก็ไม่ถูกเห็นว่าเป็นคน เจ้าไม่ต้องกลัวนะ รอเมื่อพวกเราไปถึงด่านในแล้ว เสาะหาหมู่บ้านแห่งหนึ่งใกล้ๆ เมืองฉางอันเป็นที่พำนึก แล้วค่อยหาซื้อที่นากับโยกย้ายทะเบียนราษฎร์ ใครจะรู้ว่าในอดีตเจ้าเคยเป็นอะไรมาก่อน เซียงเซียง หากเจ้าไม่รังเกียจ ข้าจะรับเจ้าเป็นบุตรสาวบุญธรรมได้หรือไม่”
หลูซื่อมิได้เอ่ยถ้อยคำนี้ด้วยอารมณ์ชั่ววูบ หากมาจากความซาบซึ้งในบุญคุณของหลิวเซียงเซียง หลังจากประสบกับการให้ร้ายของแม่สื่อหวัง การเหยียดหยามของหวังซื่อ และการปรักปรำของหลี่เสี่ยวเหมยมาแล้วได้พบกับหลิวเซียงเซียง หัวใจของนางที่เจ็บปวดหนาวเหน็บเพราะธาตุแท้ของคนถึงกลับมาอบอุ่นอีกคราหนึ่ง กอปรกับเห็นอกเห็นใจในชะตากรรมที่ผ่านมาหลายปีของอีกฝ่าย ทำให้บังเกิดความเวทนาสงสารอย่างช่วยไม่ได้ เพียงคิดว่าจากนี้ไปอยากให้หลิวเซียงเซียงรั้งอยู่ข้างกายตนเฉกเดียวกับบุตรสาวแท้ๆ
หลิวเซียงเซียงได้ยินวาจานี้ก็น้ำตาไหลลงมาฉับพลัน นางรีบพยักหน้าพูดกับหลูซื่อ “ท่านน้า หากท่านไม่รังเกียจที่ข้าเป็นคนมีมลทิน ข้าขอนับท่านเป็นแม่บุญธรรมเจ้าค่ะ”
ขอบตาของหลูซื่อแดงเรื่อขณะกล่าว “พูดอะไรของเจ้า คนเรามีชีวิตอยู่บนโลก มีคนที่บริสุทธิ์สะอาดสักกี่คนกันเชียว ส่วนเจ้ายังดีกว่าคนอื่นๆ อีกตั้งมาก เด็กโง่ วันหลังข้าจะปฏิบัติต่อเจ้าเหมือนลูกในไส้”
พอนับแม่นับลูกกันแล้ว ทั้งคู่ร้องไห้กอดกันกลมทั้งผ้าห่ม ปล่อยให้อี๋อวี้เก้ออยู่ด้านข้าง ถ้ามิใช่ไม่ถูกกาลเทศะ และบรรยากาศหม่นหมองเกินไป อี๋อวี้อยากกลอกตาขึ้นอย่างอ่อนใจเหลือเกินจริงๆ…สองคนนี้ไม่คล้ายเพิ่งนับญาติกัน กลับละม้ายคนที่พลัดพรากจากกันมาสิบแปดปีก็ไม่ปาน
แม้ไม่อยากขัดจังหวะ แต่เห็นพวกนางร่ำไห้เป็นวรรคเป็นเวรแล้วกลัวว่าพรุ่งนี้จะตาบวมคอแหบแห้ง อี๋อวี้จึงเปล่งเสียงพูดขึ้น “ท่านแม่ ยินดีด้วยที่ท่านได้ลูกสาวคนหนึ่งมาเปล่าๆ ส่วนข้าก็มีพี่สาวเพิ่มขึ้นอีกคน แต่ว่าพวกท่านอย่าร้องไห้ได้ไหม นี่มันดึกดื่นค่ำมืดแล้ว คนอื่นได้ยินเสียงหญิงร้องไห้ฮือๆ จะคิดว่าผีหลอกนะเจ้าคะ”
หลูซื่อได้ยินบุตรสาวกล่าวเช่นนี้ ยังร้องไห้ต่อไปได้อีกที่ไหนกัน นางหันไปเขกศีรษะเล็กๆ ของอี๋อวี้ทีหนึ่งทันที และแสร้งพูดอย่างโมโห “เจ้าเด็กคนนี้ นับวันไม่รู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่ยิ่งขึ้นทุกที”
“โอ๊ย! ท่านแม่ พอท่านมีลูกสาวคนใหม่ ก็ไม่ต้องการลูกสาวคนเก่าอย่างข้าแล้ว นี่คือที่ใครๆ พูดกันว่าได้ใหม่ลืมเก่าหรือเจ้าค่ะ”
หลูซื่อฉุนโกรธขึ้นมาฉับพลัน ตั้งท่าจะตกรางวัลให้อีกสักที กลับถูกหลิวเซียงเซียงห้ามไว้ “ท่านแม่บุญธรรม เสี่ยวอวี้จะหยอกให้พวกเราอารมณ์ดีเท่านั้นเจ้าค่ะ”
อี๋อวี้เร่งรีบขยับเข้าไปอยู่ข้างกายพี่สาวคนใหม่ ทั้งยังหันหน้าไปแลบลิ้นปลิ้นตาให้มารดาพร้อมพูด “ท่านแม่ ท่านยังไม่ฉลาดเท่าพี่สาวข้าเลยนะ”
ทั้งสามคนเย้าแหย่กันไปพักหนึ่ง ขับไล่บรรยากาศเศร้าสร้อยระลอกนั้นให้จางหายไป เมื่อสงบจิตใจลงได้อย่างไม่ง่ายดาย พวกนางหารือเรื่องลงหลักปักฐานในวันหน้าถึงเข้าสู่ห้วงนิทราไปพร้อมกัน
