ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 5

อี๋อวี้เห็นหลูซื่อมีสีหน้าขุ่นเคืองจางๆ ก็ชิงเอ่ยปากก่อนหลูจวิ้นกล่าวตอบ “ท่านแม่ดูสิ พวกข้าเก็บลูกนกกลับมาด้วยเจ้าค่ะ” การเสไปพูดเรื่องอื่นอาจไม่นับเป็นลูกไม้ชั้นยอด แต่มีข้อได้เปรียบที่ฐานะบุตรสาวตัวน้อยและความรักใคร่ของมารดา เพราะเหตุนี้หลูซื่อไม่ซักไซ้ไล่เลียงหลูจวิ้นอีก เพียงกวักมือเรียกอี๋อวี้เข้าไปหา และพิศดู ‘ลูกนก’ ในมือนางตัวนั้น

“นกตัวนี้หน้าตาประหลาดนัก เก็บมาจากที่ใดหรือ เอ๊ะ ไฉนถึงบาดเจ็บขนาดนี้ หลูจวิ้น เจ้าปีนขึ้นไปเก็บรังนกบนต้นไม้อีกแล้วใช่หรือไม่”

อี๋อวี้เห็นหลูซื่อดูไม่ออกว่านี่เป็นเหยี่ยวตัวหนึ่ง เพิ่งคิดจะถอนหายใจโล่งอก ไม่คาดว่าจู่ๆ มารดาจะพูดวกกลับไปหาหลูจวิ้นอีก นางได้แต่ลอบอ่อนใจ ถ้าหลูซื่อตั้งใจจะดุสั่งสอนบุตรชายจริงๆ มักหาเหตุผลได้เสมอ

“ท่านแม่…” หลูจวิ้นในสภาพผมยุ่งรุงรังทำหน้าม่อยคอตก พึมพำเรียกคำหนึ่งแล้วไม่เปล่งเสียงใดๆ อีก นี่เป็นประสบการณ์ตลอดหลายปีมานี้ของเขา ตราบใดที่ท่านแม่มีน้ำโหอยู่ ห้ามโต้เถียงเป็นอันขาด พูดมากผิดมาก ไม่เช่นนั้นจากดุด่าไม่กี่คำจะกลายเป็นไม้กวาดหวดก้น

อี๋อวี้รู้ดีว่าเขายอมโดนดุก็ไม่ซัดทอดถึงนาง และยิ่งไม่ยอมบอกหลูซื่อว่าจริงๆ แล้วนางเป็นคนขอร้องให้เขาพาไปที่ป่ากลางเขา นางจึงรีบแย่งพูดแทรกขึ้นก่อนมารดาจะเอ็ดตะโร “ท่านแม่ ลูกนกน่าสงสารเหลือเกิน มันจะตายไหมเจ้าคะ”

คำดุด่าที่หลูซื่อเตรียมไว้แล้วชะงักค้างอยู่ที่ลำคอ นางผินหน้ามองบุตรสาวที่ทำหน้าละห้อยอย่างน่าสงสาร ถอนใจแผ่วๆ ยื่นมือไปรับลูกนกในมือเล็กๆ มา ไหนเลยนางจะไม่รู้ว่าบุตรสาวกำลังช่วยให้บุตรชายรอดตัวไปได้ เพียงแต่นางทนเห็นสีหน้าเสียใจของเด็กหญิงตัวน้อยไม่ได้จริงๆ

หลูซื่อเก็บสะดึงเข้าที่แล้วลุกขึ้นชำระล้างบาดแผลให้ลูกนกบาดเจ็บ ก่อนจะหยิบแถบผ้ายาวๆ สะอาดสะอ้านผืนหนึ่งพันท้องของมัน ระหว่างนั้นลูกเหยี่ยวยังดิ้นขลุกขลักหลายครั้ง แต่พอถูกนางเอานิ้วเขกหัวทีหนึ่งก็ยอมอยู่นิ่งๆ กระทั่งดวงตาเล็กๆ ที่ฉายแววพยศยังมีรอยยำเกรงเพิ่มขึ้นยามที่มองนาง

หลังทำแผลเสร็จ หลูซื่อเอาลูกเหยี่ยววางลงในมืออี๋อวี้แล้วนั่งง่วนกับงานของนางต่อไปในลานเรือน

หลูจวิ้นเห็นมารดาไม่ตั้งใจจะอบรมสั่งสอนเขาต่ออีก ก็ถือธนูคันเล็กวิ่งหน้าระรื่นไปเล่นกับเหล่าสหายน้อย ในเรือนเหลือแต่อี๋อวี้นั่งที่หน้าโต๊ะกินข้าวหยอกลูกเหยี่ยวตัวนั้นอยู่คนเดียว

ชะรอยว่านอนบนโต๊ะแข็งๆ ไม่สบายตัวนัก มันขยับตัวเบาๆ หลายที ลูกตาสีเหลืองล้อมรูม่านตาดำจับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอี๋อวี้นิ่งๆ ไม่รู้เพราะอะไรนางมองออกว่าในนั้นมีความตื่นกลัวแกมคับข้องใจแอบแฝงอยู่ใต้ความดื้อดึง ความรู้สึกนั้นคล้ายคลึงกับตอนที่ตนเองรู้เป็นครั้งแรกว่าเด็กในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ากับเด็กข้างนอกที่ถูกพ่อแม่อุ้มไว้มีอะไรที่แตกต่างกัน มันเป็นความอิจฉาคนอื่นที่มีพ่อแม่ปนเปไปกับความขมขื่นน้อยใจที่ถูกพ่อแม่ทอดทิ้ง แต่ก็กลัวจะแสดงความอ่อนแอออกมาต่อหน้าคนภายนอกที่จับจ้องมองอยู่ กลัวการมองเห็นสายตาเวทนาของพวกเขา