ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 7

ฤดูร้อนมาถึงแล้ว พืชสามชนิดในแปลงผักของนางล้วนเข้าสู่ช่วงเจริญเติบโตเต็มที่ หลูซื่อชอบใจเหลือหลาย กล่าวชมสองสามคำแล้วเริ่มไต่ถามนาง

“แรกๆ ที่เจ้าขลุกเล่นอยู่กับต้นไม้พวกนี้ แม่ยังหัวเราะเยาะว่าเจ้ายังใส่ปุ๋ยไม่เป็นอยู่เลย ตอนนี้ล้วนเติบโตงอกงามหมดแล้ว เจ้ามีฝีมือในเรื่องเล่นซุกซนอยู่หลายส่วนจริงๆ”

“เสี่ยวอวี้เล่นซุกซนที่ไหนกัน ท่านแม่ ต้นหญ้าใบเขียวๆ นี่กินแล้วมีกลิ่นหอมสดชื่น ลิ้นชาๆ สนุกดีเจ้าค่ะ” นางสบช่องแนะนำใบปั้วเหอกับหลูซื่อทันที

หลูซื่อบังเกิดความสนใจทันที นางเด็ดปั้วเหอมาใบหนึ่ง เพราะไม่เคยเห็นอี๋อวี้ใส่ปุ๋ยอะไรให้มัน นางใช้นิ้วมือถูใบปั้วเหอเบาๆ หลายทีก่อนจะใส่เข้าปากอมไว้

“เอ๊ะ นี่มันต้นอะไรกันถึงมีรสชาติแบบนี้” หลูซื่อหรี่ตาลงอย่างประหลาดใจ นางคายใบไม้ที่อยู่ในปากกลับออกมา วางไว้บนมือพิศดูอย่างละเอียดโดยไม่รังเกียจ

“เสี่ยวอวี้ก็ไม่รู้ ข้าเจอมันตอนเล่นอยู่ริมลำธาร นึกว่าจะออกดอก กลับมีแต่ใบ”

หลูซื่อขมวดคิ้วพลางพูด “นี่แม่ลืมดุเจ้าไปเลย ไม่รู้ว่าของนี้กินได้หรือเปล่าก็กล้าลองชิมสุ่มสี่สุ่มห้า เจ้าเอาอะไรต่อมิอะไรใส่เข้าปากได้อย่างไร ใจกล้ากว่าพี่รองของเจ้าแล้วนะ”

อี๋อวี้เบะปาก กล่าวโต้เสียงแผ่วๆ “เมื่อครู่นี้ท่านแม่ก็ใส่เข้าปากเหมือนกันไม่ใช่หรือเจ้าคะ”

หลูซื่อหูไวได้ยินเสียงพึมพำของนางก็ทั้งฉิวทั้งขันทันใด นางส่ายหน้าพูด “เจ้าลูกคนนี้ ยิ่งโตยิ่งเถียงคำไม่ตกฟาก ปกติแม่ไม่ได้เข้มงวดกับเจ้า พอซุกซนเกเรขึ้นมายังไม่ยอมให้ใครปรามอีก เจ้าฟังแม่ให้ดี วันหน้าของที่ไม่รู้จักเอามาจับเล่นได้ แต่ถ้ายังกินส่งเดชอีก มิเช่นนั้นแม่จะทำโทษเจ้าแล้วนะ”

อี๋อวี้รีบสั่นศีรษะพร้อมกล่าว “ท่านแม่ ข้าชิมใบปั้วเหอหลายหนมากแล้ว ไม่เห็นจะรู้สึกไม่สบายตัว ท่านแม่คิดดูนะ ฤดูร้อนอากาศร้อนอย่างนี้ ถ้าของสิ่งนี้กินได้ พวกเราเอามันไปแช่น้ำดื่มจะเย็นชื่นใจขนาดไหน พี่รองก็ไม่ต้องดื่มน้ำเย็นแก้กระหายอยู่เรื่อยจนถูกท่านแม่เอ็ดนะเจ้าคะ”

หลูซื่อได้ยินแล้วคิ้วที่ขมวดอยู่ก็พลันคลายออก นางเด็ดใบปั้วเหอมาอีกใบหนึ่งแล้วถาม “เจ้าเรียกมันว่าปั้วเหอหรือ เป็นอักษรตัวใดบ้าง”

อี๋อวี้เพิ่งรู้ตัวว่าพลั้งปากไปแล้ว จำต้องพูดพลางยื่นมือทำท่าขีดเขียนบนพื้น “ปั้ว (บาง) จากคำว่าคุณธรรมสูงเสียดเมฆบางเบา เหอ (บัว) จากคำว่าบึงบัวกลางวสันตฤดู เพราะใบของต้นนี้มีหน้าตาเหมือนกับใบบัวที่ท่านแม่สอนข้าปัก เป็นสีเขียวสดงดงามมาก แต่มันทั้งเล็กทั้งบาง ข้าก็เลยเรียกมันว่าปั้วเหอ (ใบบัวบาง) เจ้าค่ะ”

อี๋อวี้ปั้นเรื่องส่งเดช พลางคิดถึงความแปลกประหลาดของห้วงมิตินี้ นางเรียนด้านประวัติวรรณคดีมา ย่อมแจ่มแจ้งเรื่องสำนวนโวหารเป็นธรรมดา…ว่ากันว่าเริ่มมีในราชวงศ์ซ่งใต้ แต่ในช่วงเวลานี้กลับมีคำศัพท์ที่เป็นสำนวนจำนวนมากแล้ว นับแต่หนึ่งปีก่อนนางตั้งต้นฝึกเขียนอักษรเป็นต้นมา หลูซื่อกับหลูจื้อสอนสำนวนโวหารที่ใช้บ่อยและอธิบายความหมายให้นางรู้ ซึ่งใกล้เคียงกับยุคปัจจุบันตามที่นางเรียนมา แค่ว่ามีตำนานที่มาบางส่วนไม่เหมือนกันเท่านั้น