ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 6-7

บทที่เจ็ด

ทันทีที่กลับมาถึงห้องของตนเองแล้ว หลี่หลิงหว่านก็สั่งให้เสี่ยวอวี้ย้ายเก้าอี้กลมมาวางไว้ข้างกระถางไฟ นางยื่นมือและเท้าที่สั่นเทาจนใกล้จะแข็งไปอังอยู่ข้างกระถางไฟ ขณะเดียวกันก็เรียกให้เสี่ยวซานมาอังไฟด้วย

แม้เสี่ยวอวี้กับเสี่ยวซานจะรู้สึกว่าคุณหนูของตนนับแต่หกล้มหัวกระแทกก้อนหินจะเปลี่ยนเป็นใจดีขึ้นไม่น้อย ทว่าทั้งสองคนก็ยังไม่กล้าทำตัวตามสบายอยู่ดี

เสี่ยวซานจึงไม่กล้านั่ง เอาแต่ยืนอยู่ด้านข้างกระถางไฟ ยื่นสองมือไปทางไอร้อน

เวลาพักใหญ่ผ่านไปถึงได้ยินเสียงถอนหายใจด้วยความสบายของหลี่หลิงหว่านดังขึ้นมา

ที่ข้างนอกนั่นสามารถแช่แข็งคนให้ตายได้จริงๆ

เสี่ยวอวี้ประคองถาดซึ่งวางน้ำอุ่นถ้วยหนึ่งเข้ามา หลี่หลิงหว่านหยิบถ้วยมาวางไว้บนมือ ยกขึ้นจ่อที่ริมฝีปากแล้วค่อยๆ ดื่มลงไป

ยามที่น้ำอุ่นไหลผ่านลำคอลงไปถึงท้อง หลี่หลิงหว่านพลันรู้สึกว่าอวัยวะภายในท้องซึ่งถูกแช่แข็งอยู่นานพากันอุ่นร้อนขึ้นมาด้วย ภายในและภายนอกร่างกายล้วนอบอุ่นไปหมด จวบจนตอนนี้นางถึงค่อยรู้สึกว่าตนเองกลับมามีชีวิตอีกครั้ง

ในใจยังคิดว่า ลำบากหลี่เหวยหยวนแล้วจริงๆ อากาศหนาวเช่นนี้กลับต้องสวมใส่เพียงอาภรณ์บางๆ กับรองเท้าเปียกชื้น แต่ก่อนนั้นไม่เคยได้ยินเขาพูดว่าหนาวออกมาสักครั้ง แผ่นหลังก็ยังตั้งตรงอยู่ได้ ก่อนที่ในใจนางจะคิดอย่างอิ่มเอมว่า ยามนี้เขารับชุดกันหนาวกับรองเท้าหุ้มข้อที่ข้าส่งไปแล้ว แม้ของสองสิ่งนี้ไม่อาจเทียบกับสิ่งของสิ้นเปลืองอย่างพวกของว่างได้ ทว่าของว่างเพียงไม่นานก็หมดไป แต่นี่เป็นสิ่งที่ต้องสวมใส่จำต้องใช้เป็นเวลานาน ทุกครั้งที่เขาเห็นชุดกันหนาวกับรองเท้าหุ้มข้อที่ตนเองสวมใส่แล้ว ในใจย่อมคิดว่านี่เป็นสิ่งที่น้องสามมอบให้มา และทุกครั้งที่เขาคิดเช่นนี้ ความแค้นที่เคยมีต่อข้าย่อมลดน้อยลงทุกครั้งด้วยใช่หรือไม่

หลี่หลิงหว่านรู้สึกว่าตนเองเฉลียวฉลาดยิ่งนัก นึกไม่ถึงว่านางจะคิดเรื่องมอบชุดกันหนาวกับรองเท้าหุ้มข้อให้หลี่เหวยหยวนออกมาได้ แม้วันนี้นางจะยืนรับลมหนาวที่ด้านหน้าประตูเรือนของหลี่เหวยหยวนอยู่นานจนร่างกายหนาวแข็ง แต่อย่างน้อยนางก็ส่งของออกไปสำเร็จแล้ว และจากที่นางเห็นนั้น ยามนี้ท่าทีที่หลี่เหวยหยวนปฏิบัติต่อนางมีเปลี่ยนแปลงไปบ้างแล้วแน่นอน มิเช่นนั้นตอนที่เห็นนางหมดสติเขาคงไม่เดินเข้ามาหานางหรอก

หลี่หลิงหว่านดื่มน้ำอุ่นหมดถ้วยด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะถามเสี่ยวอวี้ว่าได้นำอาหารกลางวันมาให้แล้วหรือไม่ ยามนี้นางหิวแล้ว

เสี่ยวอวี้ตอบ “เมื่อครู่บ่าวนำอาหารกลางวันของคุณหนูมาจากห้องครัวแล้วเจ้าค่ะ แต่กลัวอาหารจะเย็น บ่าวจึงวางอุ่นอยู่ในน้ำร้อนตลอดเวลาเจ้าค่ะ”