ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! เล่ม 3 บทที่ 3-4

ทว่าที่นางหวาดกลัวยิ่งกว่าก็คือหากหลี่เหวยหยวนรู้ความจริงที่ว่าเขากับนางไม่ใช่ลูกพี่ลูกน้องกัน ภายหลังหากนางอยากประจบและเข้าใกล้เขาอีก เกรงว่าเขาคงรู้สึกรังเกียจนางแล้วใช่หรือไม่

คิดมาถึงตรงนี้หลี่หลิงหว่านก็ทุกข์ตรมยิ่งนัก ในใจคิดว่าอย่าให้แผนการในหลายปีที่ผ่านมาเหล่านั้นสูญสลายไปดั่งสายน้ำไหลผ่านเช่นนี้เลย

กระนั้นในใจนางก็ยังหลงเหลือเศษเสี้ยวของความหวังอยู่ บางทีหลี่เหวยหยวนอาจจะเพิ่งมาถึง เขาอาจไม่ได้ยินประโยคสนทนาที่เกี่ยวข้องกับชาติกำเนิดของเขาซึ่งข้าได้เอ่ยกับตู้ซื่อไปก่อนหน้านี้ อย่าเพิ่งตื่นตูมไปเองเลยจะดีกว่า รีบๆ หยั่งเชิงสถานการณ์ดูก่อนจึงจะถูก

เพียงแต่ประโยคหยั่งเชิงไม่ทันได้ออกจากปาก สายตานางก็มองเห็นตู้ซื่อที่กำลังนอนอยู่บนพื้นด้านข้าง

ตู้ซื่อนอนตะแคงข้าง ยามนี้ที่หน้าผากของนางล้วนเต็มไปด้วยเลือด ทั้งรอยเลือดยังไหลคดเคี้ยวตามใบหน้าของนางลงมาบนพื้น สิ่งที่สายตาหลี่หลิงหว่านมองเห็นคือแอ่งเลือดสดใหม่สีแดงข้น ยังมีใบหน้าซีดเผือดของนาง รวมทั้งดวงตาที่เต็มไปด้วยความเดียดฉันท์คู่นั้น

ดวงตาคู่นั้นไม่ได้ปิดลง ซ้ำยังเบิกกว้างจ้องเขม็งมาที่หลี่หลิงหว่านตลอดเวลา

หลี่หลิงหว่านพลันรู้สึกว่ามือเท้าเย็นเฉียบ หัวใจในอกแทบจะกระดอนออกมา ผ่านไปสักพักนางถึงผละออกจากอ้อมกอดของหลี่เหวยหยวน เรียกเขาเสียงสั่น ทั้งยังชี้นิ้วสั่นๆ ไปทางตู้ซื่อ “พี่…พี่…พี่ชาย ดู…ดูนั่น”

หลี่เหวยหยวนหันหน้ากลับไปมองตามนิ้วมือของหลี่หลิงหว่าน จากนั้นสีหน้าบนใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปกลายเป็นซีดเผือด ลมหายใจสะดุด เขารีบร้อนลุกขึ้นยืนแล้วไปคุกเข่าข้างเดียวลงตรงหน้าตู้ซื่อ ยื่นมือซึ่งสั่นเทาน้อยๆ ออกไปอังที่ใต้จมูกของนาง ทั้งยังคลำไปตามลำคอ ใบหน้าเขาพลันเคร่งขรึมยิ่งขึ้น เขาเงยหน้าส่ายศีรษะช้าๆ ให้หลี่หลิงหว่าน

หลี่หลิงหว่านตกใจจนใบหน้าซีดขาว ร่างสั่นสะท้านพูดอะไรไม่ออก

ใช่ ใช่แล้ว จะต้องเป็นเมื่อครู่ที่หลี่เหวยหยวนช่วยนาง เขาผลักตู้ซื่อออกไปด้านข้างอย่างรีบร้อน ตู้ซื่อจึงเซไปกระแทกโดนผนังเข้า ยามนั้นมีเสียงปึกดังลั่น นั่นจะต้องเป็นเสียงศีรษะตู้ซื่อยามกระแทกเข้ากับผนังเป็นแน่ เพียงแต่ตอนนั้นนางกับหลี่เหวยหยวนยังคงตกใจไม่ได้สติ จึงไม่ได้ให้ความสนใจกับเรื่องนี้

แต่…แต่ว่าเหตุใดแค่หลี่เหวยหยวนผลักเช่นนี้ตู้ซื่อก็ตายเสียแล้วเล่า

ในนิยายที่เขียนไว้นั้น นางได้วางรายละเอียดให้หลี่เหวยหยวนฆ่าตู้ซื่ออย่างโหดเหี้ยมเพื่อแสดงให้เห็นถึงความบิดเบี้ยววิปริตและความอำมหิตของเขา เพียงแต่ยามนั้นนางแค่เขียนประโยคหนึ่งไปอย่างผ่านๆ มิหนำซ้ำที่เขียนเอาไว้ยังเป็นตอนที่หลี่เหวยหยวนเพิ่งสอบได้เป็นซิ่วไฉก็ฆ่าตู้ซื่อในทันที แต่เหตุใดยามนี้หลี่เหวยหยวนสอบได้เป็นจวี่เหรินแล้ว รายละเอียดเรื่องนี้ก็ยังเกิดขึ้นตามเดิมอีก บางทีรายละเอียดต่างๆ ที่นางวางไว้ในนิยายที่จริงล้วนแต่จะเกิดขึ้น เพียงแต่จะช้าหรือเร็วเท่านั้น พูดอีกอย่างก็คือไม่ว่านางจะเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ในนิยายเดิมไปมากเพียงไร อย่างมากก็ทำได้เพียงยืดเวลาออกไปเท่านั้น ที่สุดแล้วนางก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงเหตุการณ์ได้จริงๆ

เช่นนี้มิใช่เป็นการบอกว่าฉากจบสุดท้ายของนางก็ยังคงเหมือนกับในนิยายเดิมหรอกหรือ นางยังคงถูกหลี่เหวยหยวนตัดลิ้น ป้อนหญ้าไส้ขาด และตายไป

หลี่หลิงหว่านคิดมาถึงตรงนี้ก็รู้สึกว่าหัวใจตนเองร่วงหล่น สายตาที่นางมองหลี่เหวยหยวนจึงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

นางกลัวจริงๆ ยามนี้ตู้ซื่อยังคงนอนตายตาไม่หลับอยู่ตรงนี้ ดวงตาจ้องเขม็งมาที่นาง อีกทั้งนางยังได้รู้ว่าความพยายามตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ของตนเองมีโอกาสอย่างยิ่งที่จะสูญเปล่าไปทั้งหมด สุดท้ายนางยังต้องพบจุดจบอันน่ารันทดเช่นนั้น ด้วยเหตุนี้ชั่วขณะนั้นทั้งร่างของนางจึงสั่นสะท้านราวกับตะแกรงร่อน โลหิตทั่วร่างเหมือนจับตัวเป็นน้ำแข็งไปจนหมด

หลี่หลิงหว่านไม่กล้าอยู่ที่นี่อีกต่อไป นางรีบร้อนหมุนตัววิ่งจากไป ทว่าภายใต้สถานการณ์ที่ตนเองกำลังหวาดกลัวถึงขีดสุดจึงไม่ทันระวังการย่างก้าว นางถูกธรณีประตูที่อยู่ด้านหน้าขัดขาเข้า บริเวณข้อเท้ารู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาในชั่วพริบตา แล้วร่างทั้งร่างก็พุ่งล้มไปด้านหน้า

โชคดีที่หลี่เหวยหยวนรีบเข้ามารับนางได้ทันเวลา ทั้งยังโอบนางไว้ในอ้อมกอดแน่น เอ่ยปลอบนางไม่หยุด “หว่านวาน ไม่ต้องกลัว พี่ชายอยู่ตรงนี้”

แต่คนที่นางกลัวที่สุดก็คือเขา กลัวว่าสุดท้ายคนผู้นี้จะตัดลิ้นนางและป้อนหญ้าไส้ขาดให้นางกิน ยิ่งมองไปเห็นตู้ซื่อนางก็ยิ่งหวาดกลัว

หลี่หลิงหว่านดิ้นรนขัดขืนอยู่ในอ้อมกอดของหลี่เหวยหยวน แต่เขาเพียงแค่คิดว่านางตกใจเพราะเห็นสภาพการตายของตู้ซื่อ ดังนั้นยิ่งนางดิ้นรนเขาก็ยิ่งกอดนางแน่นขึ้น เขายังคงเอาแต่เอ่ยปลอบโยนนาง “หว่านวาน หว่านวาน ไม่ต้องกลัว อย่าได้กลัว พี่ชายอยู่ตรงนี้”

“พี่ปล่อยข้า ปล่อยข้า ให้ข้าไป!” หลี่หลิงหว่านดิ้นรนไม่หยุด แต่จนใจที่หลี่เหวยหยวนกอดนางแน่นยิ่งนัก ไม่ว่านางจะดิ้นรนอย่างไรก็ดิ้นไม่หลุด สุดท้ายในใจนางจึงทั้งร้อนรนทั้งหวาดกลัว อดร้องไห้ออกมาไม่ได้ “พี่ให้ข้าไปเถอะ ข้าไม่อยากตาย”

“มีพี่ชายอยู่ เจ้าจะเป็นอะไรไปได้อย่างไร” น้ำเสียงของหลี่เหวยหยวนหนักแน่น “หว่านวาน ไม่ต้องกลัว พี่ชายจะพาเจ้าออกไปจากที่นี่”