ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! เล่ม 3 บทที่ 5-6

แต่ที่สุดแล้วในใจหลี่เหวยหยวนก็ยังเป็นกังวลกับเรื่องหลี่หลิงหว่านอยู่ดี ตลอดทั้งคืนเขาจึงหลับไม่สนิท กระทั่งตื่นขึ้นมาอยู่หลายหน รอจนวันถัดมา หลังกินอาหารเช้าอย่างรีบร้อนแล้วเขาก็โยนตะเกียบ เร่งรีบไปเยี่ยมหลี่หลิงหว่านยังเรือนอี๋เหอ เพียงแต่ตอนที่ใกล้จะไปถึงเรือนอี๋เหอนั้น เขาก็เห็นสาวใช้ผู้หนึ่งกำลังนำคนคนหนึ่งเดินมุ่งหน้ามายังเรือนอี๋เหอของหลี่หลิงหว่านเช่นกัน

เขาเดินขึ้นหน้าเพื่อจะได้มองเห็นอีกฝ่ายอย่างชัดเจน นึกไม่ถึงว่าคนผู้นั้นจะเป็นเหลียงเฟิงอวี่

หลี่เหวยหยวนมองออกว่าวันนี้เหลียงเฟิงอวี่พิถีพิถันในการแต่งกายเป็นพิเศษ บนร่างสวมเจี้ยนอี ผ้าต่วนสีน้ำเงินสว่างลายกลุ่มดอกไม้ตัวใหม่เอี่ยม บริเวณเอวคาดด้วยผ้าสีเงินปักมุก ยิ่งแสดงให้เห็นถึงรูปร่างที่สูงโปร่งสง่างามของเขามากขึ้น

สาวใช้นำทางผู้นั้นก็มองเห็นหลี่เหวยหยวนแล้วเช่นกัน นางจึงรีบร้อนย่อกายลงคารวะเขา ส่งเสียงเรียกคุณชายใหญ่คำหนึ่ง เหลียงเฟิงอวี่เองก็ประสานมือคารวะให้ เรียกเขาคำหนึ่งว่าพี่ใหญ่หลี่

ด้วยมารยาทหลี่เหวยหยวนจึงประสานมือคารวะเหลียงเฟิงอวี่กลับเช่นกัน จากนั้นสายตาของเขาก็มองไปยังสาวใช้ผู้นั้นแล้วเปิดปากถาม “เจ้ากำลังจะพาเหลียงซื่อจื่อไปที่ใด”

สาวใช้ผู้นั้นเอ่ยตอบอย่างนอบน้อม “เป็นฮูหยินผู้เฒ่าส่งบ่าวมา ให้บ่าวนำทางเหลียงซื่อจื่อมาหาคุณหนูสี่เจ้าค่ะ”

เหลียงเฟิงอวี่รีบร้อนเอ่ยอธิบายเช่นกัน “ข้าได้ยินว่าน้องหว่าน เอ้อ คุณหนูหลี่ไม่สบาย ผ่านมาหลายวันยังไม่ดีขึ้น ในใจรู้สึกเป็นห่วง วันนี้จึงอยากจะมาเยี่ยมนาง เมื่อครู่ข้าไปเข้าพบฮูหยินผู้เฒ่าและแจ้งถึงสาเหตุที่มาเยือน ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยปากอนุญาตแล้วจึงได้ส่งสาวใช้ผู้นี้มานำทางข้าไปหาคุณหนูหลี่”

เหลียงเฟิงอวี่รู้ว่าปกติหลี่เหวยหยวนไม่ชอบให้เขาใกล้ชิดกับหลี่หลิงหว่าน ยามนี้ที่เขาเอ่ยเช่นนี้ก็ด้วยมีเจตนาจะยกฮูหยินผู้เฒ่ามากดข่มหลี่เหวยหยวนเอาไว้ ทำให้อีกฝ่ายไม่สะดวกที่จะขัดขวาง

เมื่อหลี่เหวยหยวนได้ยินประโยคนี้ของเหลียงเฟิงอวี่แล้ว คิ้วเรียวยาวก็ขมวดเข้าหากันน้อยๆ สายตาที่มองอีกฝ่ายก็เย็นชาลงหลายส่วน

เดิมทีเหลียงเฟิงอวี่คิดไปว่าหลังยกชื่อฮูหยินผู้เฒ่าขึ้นมาพูดแล้ว ต่อให้ในใจหลี่เหวยหยวนจะไม่ยินยอมให้เขาพบหลี่หลิงหว่านมากเพียงใด แต่ก็คงไม่กล้าขัดขวางอีก ย่อมไม่เคยคิดว่าหลังจากที่หลี่เหวยหยวนได้ยินประโยคนี้แล้ว อีกฝ่ายจะแค่มองเขาอย่างเย็นชาคราหนึ่ง จากนั้นก็เอ่ยออกมาเสียดื้อๆ ว่า “ท่านไปพบหว่านวานไม่ได้”

ต่อให้ในยามปกติเหลียงเฟิงอวี่จะกลัวหลี่เหวยหยวนมากกว่านี้ กระนั้นในใจเขายามนี้ก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาบ้างแล้วสองส่วน

มีสิทธิ์อะไรเล่า ฮูหยินผู้เฒ่าอนุญาตแล้ว ทั้งยังให้สาวใช้นำทางเขามาหาหลี่หลิงหว่านถึงที่นี่ แต่ไม่นึกเลยว่าหลี่เหวยหยวนจะยังไม่ยอมรับปากอีก ในจวนสกุลหลี่แห่งนี้ฮูหยินผู้เฒ่าเป็นผู้มีอำนาจตัดสินใจมิใช่หรือ ต่อให้หลี่เหวยหยวนร้ายกาจยิ่งกว่านี้ แต่จะร้ายกาจมากไปกว่าฮูหยินผู้เฒ่าได้อย่างไร

เหลียงเฟิงอวี่มีใบหน้าที่เคร่งขรึมลง ในน้ำเสียงก็แฝงไปด้วยความไม่สบอารมณ์ขึ้นมา “เพราะอะไรหรือ เรื่องนี้ฮูหยินผู้เฒ่าเป็นผู้อนุญาตแล้ว”

ยามนี้หลี่เหวยหยวนไม่แม้แต่จะมองเหลียงเฟิงอวี่เสียด้วยซ้ำ “หว่านวานเป็นคุณหนูในเรือน ไม่ได้มีความสัมพันธ์อันใดกับเหลียงซื่อจื่อ เหลียงซื่อจื่อเป็นคนนอกผู้หนึ่ง แล้วจะเข้าไปในห้องส่วนตัวของนางได้อย่างไร หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ชื่อเสียงของหว่านวานจะอยู่ที่ใด ไหนจะชื่อเสียงของสกุลหลี่อีกเล่า เหลียงซื่อจื่อเองก็เป็นบุตรหลานของตระกูลสูงศักดิ์ เหตุไฉนจึงไม่เข้าใจเหตุผลเหล่านี้ ส่วนทางฮูหยินผู้เฒ่านั้น หลังจากนี้ข้าจะไปขอรับโทษกับนางด้วยตนเองเอง เชิญเหลียงซื่อจื่อกลับไปเถิด”

กล่าวจบก็สั่งให้สาวใช้ผู้นั้นพาเหลียงเฟิงอวี่จากไป

ประโยค ‘ถูกต้องชอบธรรม’ นี้ของหลี่เหวยหยวนสามารถอุดปากเหลียงเฟิงอวี่ให้พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียวได้ ทว่าดวงตาเห็นเรือนอี๋เหออยู่ตรงหน้าเช่นนี้ จวนจะพบหลี่หลิงหว่านได้อยู่แล้วแท้ๆ หากยามนี้ถูกคำพูดเพียงไม่กี่ประโยคของหลี่เหวยหยวนทำให้ต้องกลับตัวจากไป เหลียงเฟิงอวี่จึงรู้สึกไม่ยินยอมอย่างยิ่ง อีกทั้งในใจเขายังมีโทสะอยู่หลายส่วน หลี่เหวยหยวนมีสิทธิ์อะไร แค่บอกไม่ยอมให้เขาพบหลี่หลิงหว่าน เขาก็จะพบไม่ได้หรือ

ด้วยเหตุนี้เหลียงเฟิงอวี่จึงเอ่ยอย่างดื้อดึง “ข้าบอกกับท่านพ่อท่านแม่ไปแล้ว อีกไม่นานพวกเขาก็จะส่งคนมาสู่ขอน้องหว่านถึงจวน รอจนข้ากับน้องหว่านหมั้นหมายและแต่งงานกันแล้ว นางก็จะเป็นภรรยาของข้า ข้าย่อมสามารถพบหน้านางได้ทุกวัน”

เขากำลังโกรธ ยามนั้นจึงไม่เรียกหลี่หลิงหว่านว่า ‘คุณหนูหลี่’ อีก แต่เอ่ยเรียกนางตรงๆ ว่า ‘น้องหว่าน’ แทน

ทันทีที่หลี่เหวยหยวนได้ยินประโยคนี้ของเหลียงเฟิงอวี่ สีหน้าของเขาก็เย็นชาไปทั้งหมด น้ำเสียงเย็นเยียบราวกับหิมะอย่างไรอย่างนั้น ทั้งเย็นยะเยือกทั้งแข็งกร้าว “เช่นนั้นรอให้เหลียงซื่อจื่อแต่งหว่านวานเสียก่อน ท่านค่อยมาเอ่ยประโยคนี้ก็แล้วกัน”

กล่าวจบเขาก็สะบัดชายเสื้อก้าวเดินจากไป หลังเข้าไปในเรือนอี๋เหอแล้วยังสั่งให้สาวใช้ปิดประตูเรือนทันที ไม่ยอมให้ผู้ใดเข้ามาอีกแม้แต่คนเดียว