ทดลองอ่าน บทเพลงปณิธาน ตำนานวิหคโผบิน ม้วนที่ 2 บทที่ 5-6

ใกล้ถึงยามจื่อที่ไกลๆ มีเสียงคนจ้อกแจ้กจอแจคล้ายว่ากำลังเตรียมใช้ไฟเผาไม้ไผ่เพื่อบอกลาปีเก่าต้อนรับปีใหม่และขับไล่สิ่งชั่วร้ายป้องกันภัย

มู่หรงชงจูงมือมู่เฉินเดินนำอยู่ข้างหน้า บนพื้นมีหิมะกองเป็นชั้นหนา มู่เฉินเดินจนเหนื่อยอยู่บ้าง นางรู้สึกแปลกยิ่ง เมื่อครู่เพียงแต่ร้อนอยู่บ้าง แต่ยามนี้ทั้งตัวคนเริ่มจะวิงเวียนแล้ว

มู่หรงชงพลันหยุดเดิน หันหน้ามามองนาง สองตาสว่างจ้าประหนึ่งว่ากำลังเปล่งแสง เขาก้มหน้าน้อยๆ มองมู่เฉิน “อาเฉิน นี่เป็นวันสิ้นปีครั้งที่สองที่พวกเราข้ามผ่านไปด้วยกัน”

มู่เฉินมองเขาพลางพยักหน้า พูดด้วยท่าทางใจลอย “เฟิ่งหวง ข้าเหมือนจะเวียนศีรษะอยู่บ้าง”

มู่หรงชงใช้สองมือกอบประคองใบหน้าของมู่เฉินไว้ ก่อนพูดต่ออีกว่า “หลังจากนี้ก็ข้ามผ่านไปด้วยกันเถิด”

“อะ…อะไร” มู่เฉินยังคงวิงเวียน ทั้งๆ ที่มือของเขาประคองศีรษะนางไว้ แต่ศีรษะนี้กลับคล้ายว่ายังสามารถโงนเงนอยู่ในฝ่ามือเขาได้…

ทว่าความโงนเงนนี้หาได้คงอยู่นานนัก เนื่องจากคนตรงหน้าพลันก้มตัวลงมา ใบหน้าปานหยกเจียระไนขยายใหญ่ขึ้นไม่หยุด หลังจากนั้นก็สัมผัสได้ถึงความเย็นบนริมฝีปาก ถัดมานางก็ไม่รู้สึกถึงการดำรงอยู่ของตนเองแล้ว

เสียงปริแตกของไม้ไผ่ดังขึ้นในเวลานี้ เสียงโห่ร้องยินดีของผู้คนดังต่อกันเป็นระลอก ประเดี๋ยวไกล ประเดี๋ยวใกล้

พวกเขาบอกลารัชศกเจี้ยนหยวนปีที่สิบสองกันภายใต้ท้องฟ้าราตรีและดวงดาวเช่นนี้ รัชศกเจี้ยนหยวนปีที่สิบสามที่ตามมาติดๆ มาเยือนอย่างเงียบเชียบ

มู่เฉินรู้สึกว่าความเย็นน้อยๆ บนริมฝีปากค่อยๆ ร้อนขึ้น ไม่ง่ายเลยที่นางจะดึงตนเองกลับมาจากความวูบโหวง ค่อยๆ พยายามประสานภาพตรงหน้าจนได้คำตอบที่ชวนให้นางหน้าแดงใจเต้น

อ้อ ไม่สิ เดิมทีนางก็หน้าแดงใจเต้นเพราะฤทธิ์สุราอยู่แล้ว บัดนี้เพียงแต่รุนแรงขึ้นเท่านั้นเอง

เขาถึงกับ…ยังคิดได้คืบจะเอาศอก!

มู่เฉินกัดลงไปตามจิตใต้สำนึก

มู่หรงชงพลันเบิกตาโต เขาเจ็บจนต้องนิ่วหน้า ทว่าหาได้ยอมแพ้ด้วยเหตุนี้ไม่ กลับยิ่งดึงดัน

มู่เฉินแทบจะสร่างเมาเต็มที่แล้วจึงไม่กล้ากัดเขาอีก ในชั่วขณะนี้นางรู้สึกเพียงว่าฟ้าดินได้เปลี่ยนไปจากเดิมแล้ว ในใจนางประเดี๋ยวฝาดเฝื่อน ประเดี๋ยวก็หวานชื่น

ในที่สุดเขาก็หยุดลง เพียงแต่สองมือที่กอดนางมิได้คลายออก เขามองนางในระยะใกล้เท่านี้ ใบหน้าก็เป็นสีแดงเช่นกัน พูดพร้อมกับหอบหายใจน้อยๆ “รับปากหรือไม่”

มู่เฉินถามอย่างไม่เข้าใจ “รับปากเรื่องอะไร”

มู่หรงชงกอบใบหน้านางพลางว่า “เมื่อครู่ข้าบอกว่าทุกคืนสิ้นปีหลังจากนี้พวกเราก็ข้ามผ่านไปด้วยกัน”

มู่เฉินมองเขา กำเสื้อด้านหลังเขาไว้อย่างทำอะไรไม่ใคร่ถูก เนิ่นนานจึงค่อยพูดเบาๆ “ท่านกดทับไว้เยี่ยงนี้ ข้าจะพยักหน้าอย่างไร…”

มู่หรงชงคลี่ยิ้ม สองตาที่มองนางสว่างไสวยิ่งกว่าดวงดาวเต็มฟ้า

ปลายรัชศกเจี้ยนหยวนปีที่สิบสอง ต้นรัชศกเจี้ยนหยวนปีที่สิบสาม ภายใต้ท้องฟ้าราตรีที่มีหิมะทับถมเต็มสวนนี้มู่เฉินได้รับปากมู่หรงชงว่าวันสิ้นปีของทุกปีหลังจากนี้จะข้ามผ่านไปด้วยกัน

หวังเพียงได้อยู่เคียงข้างกันนับแต่บัดนี้เป็นต้นไป

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 6 ก.ค. 67