ทดลองอ่าน บทเพลงปณิธาน ตำนานวิหคโผบิน บทที่ 9-11

ม่านบดบังไว้หลายชั้น ภายในห้องจึงค่อนข้างมืด

มู่หรงชงสวมเสื้อชั้นเดียว เขาแหวกชุดท่อนล่างออก เผยเรียวขาแข็งแรงทั้งสองออกมา ในมือเขากำมีดสั้นไว้เล่มหนึ่ง ปลายมีดจ่อที่ต้นขา หลับตา สูดหายใจลึก ก่อนออกแรงแทงลงไป

“ซี้ดดด!”

ความเจ็บปวดรุนแรงถาโถมเข้าใส่ เขากดเสียงไว้ให้เบาที่สุด อดจะสูดลมหายใจเฮือกไม่ได้ มือที่กำมีดอ่อนแรงลงหลายส่วน แต่เพียงไม่นานเขาก็กำมีดแน่นแล้วกรีดลงไปอีกครั้ง

แอ๊ด…เสียงประตูถูกเปิด มู่เฉินที่อยู่ด้านนอกได้ยินเสียงเคลื่อนไหวก็บุกเข้ามาโดยไม่สนใจจะเคาะประตู

“มู่หรงชง ท่านเป็นอะไรไป”

มู่หรงชงตกใจ โยนมีดทิ้ง แล้วดึงชุดท่อนล่างปิดร่างกายไว้ทันที ครั้นเงยหน้ามองก็เห็นมู่เฉินยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยอาการปากอ้าตาค้าง

นางเห็นเขานั่งอยู่ริมเตียงในสภาพเสื้อผ้าไม่เรียบร้อย ชุดบริเวณขาเปื้อนเลือด บนพื้นก็มีมีดเปื้อนเลือดตกอยู่ จึงอดไม่ได้ที่จะเดินไปหา “ท่านกำลังทำอะไร”

มู่หรงชงมองนางด้วยใบหน้าซีดเผือด กัดฟันตอบว่า “เจ้า…ออกไป!”

มู่เฉินทำท่าจะเดินเข้าไปอีก กลับถูกมู่หรงชงตวาดเสียงเย็น “อย่าให้ข้าพูดเป็นรอบที่สอง!”

มู่เฉินอึ้งงัน ไม่รู้ว่าเหตุใดเขาถึงโมโหโทโสหนักปานนี้ นางมองมู่หรงชง ก่อนจะหันหลังเดินออกไปข้างนอก

มู่หรงชงค่อยโล่งอก ก่อนจะก้มตัวลงเก็บมีดบนพื้น

เสียงปิดประตูดังขึ้นมา…ทว่าไฉนจึงมีสองเสียง

มู่หรงชงเงยหน้าขึ้น เห็นมู่เฉินปรากฏตัวเบื้องหน้าเขาอีกครั้ง ทั้งยังพูดด้วยใบหน้าบึ้งตึง “ท่านบาดเจ็บแล้ว ข้าจะใส่ยาให้ท่าน”

“ไม่ต้อง” มู่หรงชงพูดเยียบเย็น “ออกไป”

“ข้าออกไปรอบหนึ่งแล้ว” มู่เฉินพูดพลางก้าวไปหยิบมีดออกจากมือของมู่หรงชง

“เจ้า…”

มู่หรงชงกำลังจะดุ กลับเห็นมู่เฉินก้มหน้ามองทางด้านล่างด้วยใบหน้าแดงเรื่อ

น่องของเขากำลังเปลือยเปล่า…

มู่หรงชงทำท่าจะปิดบัง มู่เฉินก็ก้าวมาใช้มือหนึ่งจับชุดท่อนล่างของเขาไว้แล้วถลกมันขึ้นด้วยท่าทางเด็ดเดี่ยวแล้ว “มู่หรงชง ข้าจะพยายามไม่สัมผัสถูกท่านอย่างเต็มที่ ถ้าเกิดเผลอสัมผัสถูกตัวขึ้นมา ตามความเคยชินของท่านใช่จะโบยข้าให้ตายหรือไม่”

มู่หรงชงตกใจยกใหญ่ ถอยตัวไปด้านหลังตามจิตใต้สำนึก ก่อนกระทบถูกตรงที่บาดเจ็บ เขาเจ็บจนต้องสูดหายใจ “เจ้า…เจ้ารู้หรือไม่ บุรุษสตรีมีความแตกต่างกัน!”

“ย่อมรู้แน่นอน ข้าเป็นชาวฮั่น…” มู่เฉินพลันหยุดเสียง ตกใจจนต้องใช้มือหนึ่งปิดปากไว้

นางไม่เคยเห็นภาพที่เลือดเนื้อเละเทะเช่นนี้มาก่อน บนต้นขามีรูเปื้อนเลือดอยู่รูหนึ่ง ใต้รูเป็นช่องจากการที่เนื้อหนังปริ เลือดสดๆ ทะลักออกมาจากรูและช่องนั้น ไหลตามขาลงถึงพื้น

มู่หรงชงเอ่ยเสียงเบา “กลัวก็อย่าดู”

มู่เฉินหันไปหยิบขวดยาบนโต๊ะมาอย่างฉับไว เทยาใส่แผลทั้งหมดลงบนปากแผล “นั่นต้องห้ามเลือดก่อนค่อยว่ากัน”

บริเวณแผลเมื่อถูกยาเทใส่ก็ยิ่งเจ็บกว่าเดิม มู่หรงชงกัดฟันไว้ ไม่ส่งเสียงสักแอะ

มู่เฉินฉีกกระโปรงตนเองออกเป็นเส้นยาวมาพันปากแผลเอาไว้ เสียงพูดของนางสั่นอยู่บ้าง “จะเจ็บ อดทนสักหน่อย”

มือที่วางอยู่ด้านหลังของมู่หรงชงกำผ้าห่มแน่น บนหน้าผากมีเหงื่อซึมไม่หยุด แต่ยังฝืนไม่ส่งเสียง

“ท่านส่งเสียงร้องเจ็บได้…ข้าไม่หัวเราะท่านหรอก”

มู่หรงชงยังคงไม่หือไม่อือดังเดิม แต่ฟันขบกันดังกรอด

กว่าจะพันแผลเสร็จบนหน้าของมู่หรงชงก็เต็มไปด้วยเหงื่อ สีหน้าราวกับผ้าขาวที่ผ่านการซัก เขาพูดเสียงเบา “ขอบใจ”

มู่เฉินก้มหน้าอยู่ มิได้เงยขึ้นมา

มู่หรงชงรู้สึกเย็นบนขาที่เปลือยอยู่ พบว่าถึงกับมีน้ำหยดหนึ่งตกลงบนขา

เขาประหลาดใจอยู่บ้างจึงอดจะยื่นมือไปแตะแก้มมู่เฉินไม่ได้

มู่เฉินนิ่งอึ้ง

“ร้องไห้หรือ” เขายิ้มบางๆ ขึ้นมา “ไม่ต้องกลัว ไม่เจ็บแล้ว”

เขาคิดในใจว่าจะอย่างไรก็เป็นเพียงเด็กสาวนางหนึ่ง

มู่เฉินปัดมือเขาออก ลุกขึ้นพลางถามว่า “เหตุใดต้องทำกับตนเองเยี่ยงนี้”

มู่หรงชงตอบ “นี่เป็นเรื่องส่วนตัว”

“ข้าอยากรู้”

“เจ้าไม่เข้าใจ…” มู่หรงชงเงยหน้ามองนาง รอยยิ้มแฝงความเย้ยหยันตนเอง กล่าวอย่างเชื่องช้าว่า “อย่ามีวันที่เข้าใจเลย”

มู่เฉินไม่ได้ถามอีก แต่ช่วยเขาเก็บกวาดห้องแทน

เมื่อมู่เฉินทำความสะอาดเสร็จมู่หรงชงก็กล่าวว่า “ช่วยข้าจุดกำยานบนโต๊ะที ดมกลิ่นคาวเลือดนี้แล้วรู้สึกไม่สบาย”

“สมน้ำหน้า” มู่เฉินบ่นว่า แต่ยังคงทำตามที่เขาขอ