ทดลองอ่าน ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า… คือข้าผู้เดียว บทที่ 7

พอซูเพียนจื่อนึกถึงจุดที่แปลกแตกต่างของดอกซวีหมีดอกนี้ของตน ในใจก็พลันมีความคิดหนึ่งผุดวาบขึ้น นางหยิบดอกซวีหมีไปแตะที่ขอบแอ่ง จากนั้นแอ่งน้ำทั้งแอ่งที่อยู่เบื้องหน้าสายตารวมทั้งต้นดอกซวีหมีที่ผิดปกติต้นนั้นก็อันตรธานไปในพริบตา คงเหลือแต่หลุมหินหนึ่งหลุมอยู่บนพื้น

“สิ่งที่เก็บในดอกซวีหมีสามารถคงสภาพที่สดใหม่ไว้ได้ตลอดไป วันหน้าค่อยๆ มาศึกษาว่าที่แท้ดอกไม้ต้นนี้มีความพิเศษอะไรก็ยังได้” ซูเพียนจื่อพูดกับตนเองอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง

พอเงยหน้ามองช่องบนเพดานถ้ำอีกครั้ง นางก็พบว่าสีท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสว่างแจ้งแล้ว ตอนนี้ห่างจากเวลาที่การสอบจะสิ้นสุดลงเพียงสองสามชั่วยามเป็นอย่างมาก น่าเสียดายช่องนี้อยู่สูงเกินไป ทั้งไม่รู้ด้วยว่าข้างนอกมีสิ่งใดรออยู่ ไม่เช่นนั้นหากออกไปทางช่องนี้โดยตรงเสียเลย นางก็จะได้ไม่ต้องเสี่ยงภัยผ่านถ้ำหมีไปอีกเที่ยว

ซูเพียนจื่อทอดถอนใจก่อนจะกินเสบียงที่เหลืออยู่จนหมด นางรองน้ำที่หยดจากหินย้อยมาชำระคราบเหงื่อตามตัวคร่าวๆ จากนั้นก็ชโลมน้ำสมุนไพรกลิ่นเหม็นฉุนนั้นใหม่อีกรอบ หลังจากเตรียมตัวเสร็จเห็นเวลาพอสมควรแล้ว นางจึงกลับไปยังจุดที่คลานเข้ามา แล้วใช้ทั้งมือและเท้าปีนกลับไปยังถ้ำหมี

เมื่อนึกถึงผลตอบแทนที่ได้รับในช่วงหนึ่งวันหนึ่งคืนนี้ ซูเพียนจื่อก็มีอารมณ์ฮึกเหิม ไม่รู้สึกว่าเวลาที่เหลือทุกข์ทนสักเท่าใด

หมีสีน้ำตาลขนทองสองตัวกลับจากหาอาหารแล้ว พวกมันนอนนิ่งหลับอุตุอยู่ด้านนอกเช่นเคย ซูเพียนจื่อเหลือบมองหญ้าเช้าค่ำที่ถืออยู่ในมืออีกครั้ง พบว่ามันเหี่ยวเฉาโดยสมบูรณ์แล้ว เพียงใช้แรงนิดเดียวก็กำให้แหลกเป็นผงหญ้าขยุ้มหนึ่งได้…เวลาหนึ่งวันเต็มๆ ผ่านพ้นไปได้เสียที!

สาวน้อยสดับฟังเสียงความเคลื่อนไหวที่ด้านนอก จนกระทั่งแน่ใจว่าหมียักษ์สองตัวกำลังหลับลึกจริงๆ นางจึงกลั้นหายใจค่อยๆ ปีนออกจากโพรงถ้ำใต้ดินแล้วเดินย่องออกไปสู่ด้านนอก

นอกถ้ำปกคลุมด้วยแสงตะวันเกลื่อนพื้น แสงสีขาวจ้านั้นทำให้ดวงตาของซูเพียนจื่อที่อยู่ในถ้ำมาตลอดพร่าลายอยู่บ้าง นางพยายามรีบปรับให้ชินก่อนจะเริ่มย่างเท้าไปข้างหน้า

ขณะที่เดินผ่านข้างตัวหมียักษ์ทั้งสอง ในใจนางพลันผุดความคิดอันหาญกล้าขึ้นอย่างหนึ่ง…ดอกซวีหมีใช้เก็บสิ่งมีชีวิตได้ ถ้าเช่นนั้นจะหอบหิ้วหมียักษ์สองตัวนี้ไปด้วยได้หรือไม่ ยังไม่ต้องเอ่ยถึงเรื่องอื่น อย่างน้อยๆ การกักตัวหมียักษ์ไว้ในดอกซวีหมีก็ทำให้สวัสดิภาพของนางมีหลักประกันยิ่งขึ้น

ความคิดนี้พอบังเกิดมันก็แรงกล้าจนพลุ่งถึงขีดสุดในฉับพลัน ขอเพียงนางเอาดอกไม้แตะเบาๆ ไปที่หมียักษ์สองตัวนี้ ต่อให้ไม่สำเร็จ พวกมันก็ไม่น่าจะตื่นกระมัง

ตำราว่าไว้ ปกติแล้วดอกซวีหมีรับเลี้ยงได้แต่สัตว์วิเศษที่รูปร่างค่อนข้างเล็กและมีพลังฝีมืออยู่ในขั้นเดียวกับเจ้าของ แม้แต่อาชาเทพก็ยังไม่อาจเข้าไปได้ อีกทั้งในช่วงที่สัตว์หรือพืชเข้าไปอยู่ในนั้น พวกมันก็จะอยู่ในภาวะจำศีล

ดอกซวีหมีของนางดอกนี้ใหญ่กว่าปกติตั้งมากเพียงนั้น มันก็น่าจะสามารถเก็บสัตว์ที่ตัวใหญ่ขึ้นด้วยใช่หรือไม่

เปรียบกับนางแล้วแม้หมีสีน้ำตาลขนทองจะเหนือกว่าทั้งด้านรูปร่างและเรี่ยวแรง แต่ถึงอย่างไรพวกมันก็เป็นเพียงสัตว์ป่าที่ไม่มีระดับขั้น ไม่ใช่สัตว์วิเศษอยู่ดี น่าจะสามารถนับว่าอยู่ในขั้นเดียวกับนางได้กระมัง