ทดลองอ่าน ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า… คือข้าผู้เดียว บทที่ 7

พอนึกถึงคำมั่นของซูม่านม่าน ความรู้สึกร้อนตัวระคนผิดบาปนิดๆ ที่ยังติดอยู่ในใจก็ถูกข่มลงไปทันที

เป็นซูเพียนจื่อนั่นต่างหากที่รนหาที่ตายเอง คุณสมบัติอย่างนางเดิมทีก็ไม่มีหวังจะฝึกวิชาอยู่แล้ว ตายไปเสียแต่เนิ่นๆ ชาติหน้าหาครอบครัวดีๆ มาเกิดใหม่ก็ไม่นับเป็นเรื่องเลวร้าย

ไม่ช้าความรักความชื่นชมที่เขามีต่อซูม่านม่านมานานปีก็จะผลิดอกออกผลแล้ว ในสายตาของเขามีแต่ภาพฝันอันงดงามที่ได้ยอดพธูมาอยู่ในอ้อมกอด ยามที่ซูเพียนจื่อพลันปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูซึ่งเชื่อมต่อระหว่างตัวตำหนักกับป่าร้อยสัตว์นั้น หัวสมองของเขาจึงว่างเปล่าขาวโพลนอยู่ชั่วพริบตาหนึ่ง ถึงขั้นจัดการกับแววตกตะลึงพรึงเพริดที่เขียนอยู่บนใบหน้าไม่ทันโดยสิ้นเชิง

ผู้คนทั้งในและนอกตำหนักเมื่อเห็นซูเพียนจื่อแคล้วคลาดออกมาจากป่าร้อยสัตว์ แต่ละคนก็ตื่นตะลึงจนอ้าปากค้าง แม้แต่เสียงอุทานด้วยความตกใจหรือความชื่นชมก็ลืมเลือนไปจนสิ้น

ซูเพียนจื่อคาดเดาตั้งแต่แรกว่าผู้ที่ใช้วิหคกลกับสัตว์ดูดเลือดมาปองร้ายนางก็น่าจะเป็นหนึ่งในศิษย์ระดับต้นที่มาเข้าสอบอีกหกคนนั่นเอง ดังนั้นก่อนเข้าประตูมา นางจึงสังเกตคนเหล่านี้เป็นพิเศษ

คนอื่นๆ แม้ประหลาดใจกันมาก แต่ก็ไม่เกินเหตุเท่าหลี่เฮ่าอย่างแน่นอน หากไม่ใช่เป็นเพราะมั่นอกมั่นใจว่านางตายไปแล้ว เขาก็ไม่จำเป็นต้องมีท่าทางใกล้ตายเหมือนคนสะเทือนใจอย่างรุนแรงเช่นนี้หรอก

หลี่เฮ่าใช่หรือไม่! ข้าจำเจ้าเอาไว้แล้ว! ซูเพียนจื่อแค่นหัวเราะอย่างเย็นชาอยู่ในใจ

“เจ้ารอดพ้นหนึ่งวันนี้มาด้วยวิธีใดกัน” ผู้คุมสอบเดินมาถึงตรงหน้าของซูเพียนจื่อแล้วมองพิจารณานางขึ้นๆ ลงๆ แม้เสื้อผ้าของนางจะทั้งสกปรกทั้งมีรอยขาด ตัวคนก็ดูมอมแมมอิดโรยเป็นอย่างยิ่ง ทว่านอกจากแผลถลอกเล็กๆ น้อยๆ จำนวนหนึ่งแล้ว โดยรวมก็นับว่านางปลอดภัยไม่มีสึกหรอ สภาพดีกว่าผู้เข้าสอบที่เหลือไม่ต่ำกว่าสิบเท่า นางทำได้อย่างไรกันนี่!

ไม่เพียงแต่ผู้คุมสอบ คนอื่นๆ ก็อยากรู้กันแทบตายอยู่แล้ว ในจำนวนนั้นรวมถึงโจวโม่กับซูป๋ออวิ๋นซึ่งตั้งใจมาที่นี่เพื่อการนี้โดยเฉพาะ

“ข้าซ่อนตัวอยู่ในถ้ำของหมีสีน้ำตาลขนทองเจ้าค่ะ” ซูเพียนจื่อตอบกระชับได้ใจความ นางไม่อยากจะลงรายละเอียดมากไปกว่านี้

พอได้ฟังคำตอบของซูเพียนจื่อ เหล่าศิษย์ทั้งในและนอกตำหนักต่างก็อดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าแรงๆ หัวจิตหัวใจของเด็กสาวคนนี้หล่อหลอมมาด้วยอะไรกันแน่ ผู้อื่นเข้าป่าร้อยสัตว์ต่างก็หลบดาวพิฆาตอย่างหมีสีน้ำตาลขนทองคู่นี้กันแทบไม่ทันด้วยซ้ำ ทว่านางกลับวิ่งเข้าไปซ่อนตัวในถ้ำของมันตั้งหนึ่งวันหนึ่งคืน!

เหตุใดหมียักษ์สองตัวนั้นจึงไม่พบเห็นนางเล่า จะดวงดีเกินไปแล้วกระมัง

โจวโม่พลันเข้าใจแจ่มแจ้งจึงเอ่ยกลั้วหัวเราะ “ที่ซึ่งอันตรายที่สุดก็คือที่ซึ่งปลอดภัยที่สุดเช่นกัน ยอดเยี่ยมยิ่งนัก!”

ซูเพียนจื่อไม่ได้ใส่ใจอาการตื่นตะลึงของผู้อื่น เพียงนิ่งคอยผู้คุมสอบประกาศผล