ทดลองอ่าน ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า… คือข้าผู้เดียว บทที่ 8

ถึงอย่างไรผู้อาวุโสใหญ่หานก็ไม่ใช่เด็กหนุ่มเลือดร้อน ไม่ช้าเขาก็กดข่มอารมณ์ตื่นเต้นลงไปได้ เมื่อส่งคืนกำไลแขนทองเหลืองแก่ซูเพียนจื่ออย่างทะนุถนอมแล้ว เขาก็เอ่ยว่า “ที่นี่ไม่ใช่สถานที่จะสนทนากัน พวกเจ้าตามข้ามาเถอะ”

แววตาที่เขาใช้มองพิจารณาซูเพียนจื่อนั้นดูอ่อนโยนและปลื้มใจจนทำให้หนังศีรษะของนางชาหนึบ ผู้ที่ไม่รู้อาจนึกไปว่านางต่างหากที่เป็นศิษย์สายตรงของเขา

ผู้อาวุโสใหญ่หานพาหนุ่มสาวทั้งสองกลับไปยังถ้ำที่พักของตน เมื่อโบกมือสั่งให้ศิษย์และข้ารับใช้ทั้งหมดถอยออกไปแล้ว เขาก็พาทั้งสองไปจนถึงด้านในของห้องศิลาขนาดเล็กที่เร้นลับแห่งหนึ่ง

ประมุขซูถิงหยวนถึงกับนั่งคอยอยู่ในห้องแล้ว

ใบหน้าของผู้อาวุโสใหญ่หานฉาบด้วยความยินดีปรีดาขณะเดินขึ้นหน้าไปกล่าวรายงาน “คุณหนูเพียนจื่อนาง…นางเลือกกำไลแขนเจ็ดดาราขอรับ”

“กำไลแขน…เจ็ดดารา?!” ซูถิงหยวนสะท้านไปทั้งร่าง สองตาสาดประกายเฉียบคมไปจับจ้องซูเพียนจื่อแน่วนิ่ง

เขารีบกวักมือเป็นความหมายให้นางเดินขึ้นหน้ามา “เอาของวิเศษที่เจ้าเลือกมาให้ข้าดูซิ” น้ำเสียงของเขาไม่ต่างกับผู้อาวุโสใหญ่หาน นอกจากจะเจือด้วยความตื่นเต้นระคนปลื้มปีติอย่างไม่อาจข่มกลั้นได้แล้ว ยังถึงขั้นสั่นเครือเล็กน้อยด้วย

มาถึงตอนนี้ซูเพียนจื่อแน่ใจเจ็ดแปดส่วนแล้วว่ากำไลแขนที่ตนเลือกวงนี้ก็คือไร้นามวัตถุศักดิ์สิทธิ์ของสกุลซูนั่นเอง ไม่เช่นนั้นด้วยฐานะของซูถิงหยวนกับผู้อาวุโสใหญ่หาน ไม่มีทางจะตื่นเต้นหวั่นไหวถึงเพียงนี้แน่

ในที่สุดนางก็จะได้ข่าวคราวของบิดามารดาและคลายผนึกบนร่างแล้วใช่หรือไม่ ซูเพียนจื่อผู้เคยเผชิญกับความหวังและพลาดหวังมาหลายครั้งเหลือเกินแล้วนั้นไม่ค่อยกล้าที่จะเชื่อในโชคของตนเท่าไรนัก

นางยื่นส่งกำไลแขนทองเหลืองออกไปเงียบๆ แล้วรอคอยซูถิงหยวนบอกคำตอบสุดท้ายแก่นาง

“น่าจะเป็นมันนั่นเอง…ทว่าก็มีความต่างอยู่บ้าง…” ซูถิงหยวนพลิกดูกำไลแขนกลับไปกลับมาอยู่หลายรอบ ก่อนจะพึมพำกับตนเอง

ซูเพียนจื่อหวิดจะกระอักเลือดออกมาทีเดียว

ท่านอาวุโส ท่านจะพูดตรงๆ มาเลยได้หรือไม่ อย่าพูดกำกวมเช่นนี้เลยขอร้อง ทำให้ข้าอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ มันน่าสนุกนักหรือ!

ยังดีที่ผู้อาวุโสใหญ่หานถามรัวติดกันด้วยความร้อนใจยิ่งกว่านางเสียอีก “เป็นอย่างไรบ้างขอรับ เป็นอย่างไร”

ซูถิงหยวนขมวดคิ้วตอบ “มันดูคล้ายวงแหวนที่ข้าเห็นจากนิมิตในคันฉ่องมายาจันทร์ม่วงยิ่งนัก ลวดลายเจ็ดดารานี้ก็เหมือนกันไม่ผิดเพี้ยน กระนั้นข้าก็ยังรู้สึกอยู่ตลอดว่ามีบางอย่างขาดหายไป คล้ายว่ามันยังไม่สมบูรณ์”