ทดลองอ่าน พฤกษางามในห้วงเมามาย บทที่ 3-4

บทที่ 4

คำกล่าวนี้ทำให้องค์ชายหกหลั่งเหงื่อทั่วแผ่นหลัง ทั้งยังขนลุกชันด้วยความตกใจ

ยามนี้ชายแดนมีปัญหาทุจริตสั่งสมมานาน บิดาเองก็คิดจะเปลี่ยนแปลงอย่างแน่วแน่ ตอนส่งเขาออกเดินทางก็เอ่ยให้กำลังใจให้เขาทำอย่างเต็มที่สุดกำลัง ทว่าโรคร้ายที่เรื้อรังมาเนิ่นนานปานนี้ คนหนุ่มผู้หนึ่งจะจัดการสะสางให้เรียบร้อยหมดจดได้หรือ

แต่บิดากลับบอกเขาว่าไม่จำเป็นต้องกริ่งเกรงอะไร ลองทุ่มสุดตัวดูสักครา เห็นได้ชัดว่าตั้งใจใช้เขาเป็นดาบสังหารคน

ถ้าองค์ชายที่ไร้ภาระหน้าที่อย่างเขาไม่ยอมเป็นดาบ มิหนำซ้ำยังกระทำตัวเป็นคนดีมีศีลธรรม สร้างชื่อเสียงเป็นผู้ปราดเปรื่องทรงคุณธรรมติดตัวกลับไป ย่อมเป็นการยกตัวเทียบเคียงรัชทายาท อยากสืบทอดราชสมบัติเองแล้ว

หลังจากได้ฟังคำพูดเตือนสติ ดาบอาญาสิทธิ์แห่งราชสำนักก็ชักออกจากฝักเปิดฉากเข่นฆ่ามาตลอดทาง หนังสือฎีกาฟ้องร้ององค์ชายหกถูกนำขึ้นถวายไม่ขาดสาย แต่บิดาไม่ได้ออกพระราชโองการตำหนิติเตียนอยู่จนแล้วจนรอด

เพียงแต่คาดไม่ถึงว่าฮ่องเต้ตัวจริงไม่แสดงอำนาจบารมี ทว่ากลับยั่วยุให้ฮ่องเต้กำมะลองูเจ้าถิ่นของที่นี่แผลงฤทธิ์ วันนี้เขาเผชิญอันตราย ถ้าไม่ใช่เพราะซือถูเซิ่งมีวรยุทธ์ล้ำเลิศ ผลลัพธ์ที่ตามมาคงเลวร้ายจนไม่กล้าคิด!

เมื่อนึกถึงความสุขุมเยือกเย็นไม่แตกตื่นลนลานในสถานการณ์ล่อแหลมของซือถูเซิ่ง องค์ชายหกก็ยิ่งเลื่อมใสพระอาจารย์ของตนอย่างสุดจิตสุดใจ จึงอดไม่ได้ที่จะไต่ถามถึงการดำเนินการขั้นต่อไป

ตามความคิดของเขาคือให้เจ้าเมืองประกาศจับคนร้ายแล้วออกจากสถานที่ที่เต็มไปด้วยความขัดแย้งยุ่งยากแห่งนี้ ถึงอย่างไรงานก็ใกล้ลุล่วงเต็มที องค์ชายหกอยากกลับไปรายงานตัวที่เมืองหลวงโดยไว จะได้นอนหลับอย่างเต็มอิ่ม

ทว่าซือถูเซิ่งกลับกล่าวว่า “เมืองเหลียนมีอาหารรสโอชามากมาย ตลอดจนทิวเขาและบ่อน้ำพุร้อน องค์ชายหกจะลองอยู่พำนักสักสองสามวันก็ไม่เสียหาย จะได้ผ่อนคลายอารมณ์สักหน่อยพ่ะย่ะค่ะ”

องค์ชายหกฟังแล้วก็บังเกิดความสนใจขึ้นมาทันที ตอนนี้เขาเพิ่งอายุสิบแปดปี เป็นวัยที่รักความสนุกพอดี ตลอดการเดินทางมานี้เขาได้แต่รับหน้าที่เป็นพญายมตัดสินโทษตัดศีรษะคน นานทีจะได้ออกจากวังหลวง คงไม่มีอะไรดีไปกว่าได้พักผ่อนหย่อนใจบ้าง!

ครั้นเอ่ยถึงเรื่องสนุกสนานรื่นรมย์เช่นนี้ จิตใจขององค์ชายหกก็ผ่อนคลาย เขาเริ่มคุยเล่นกับพระอาจารย์อย่างครึ้มอกครึ้มใจ

“วันนี้อันตรายเหลือเกิน เคราะห์ดีที่ได้พบฮูหยินผู้ตรวจการผู้นั้น คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าในเมืองชายแดนจะมีหญิงงามหยาดเยิ้มอรชรอ้อนแอ้นเช่นนี้…น่าเสียดายที่ออกเรือนมีสามีแล้ว…”

ซือถูเซิ่งมององค์ชายหกที่แสดงสีหน้าเสียดายคราหนึ่งก่อนกล่าวเรียบๆ “หากองค์ชายหกรู้สึกว่าค่ำคืนยาวนานเหลือทนก็ให้เจ้าเมืองจัดงานเลี้ยงสุรา ย่อมมีสตรีโฉมงามมากหน้าหลายตาที่เลือกเฟ้นมาอย่างดีเข้าสู่ห้องบรรทม ช่วยปรนบัติพระองค์ให้คลายความเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้าได้พ่ะย่ะค่ะ”

นี่มิใช่ถ้อยคำที่อาจารย์ผู้เข้มงวดจะกล่าวกับศิษย์ของตน กลับคล้ายเป็นการชักชวนกันทำเรื่องเหลวไหลของกลุ่มสหายเสเพลร่วมสำนักศึกษา