ทดลองอ่าน พฤกษางามในห้วงเมามาย บทที่ 3-4

ยามสตรีผู้นี้ถือปิ่นปักผมขู่เข็ญองค์ชายหก เพียงเห็นคราเดียวก็มองออกถึงเนื้อแท้ที่แข็งกร้าวของนาง อีกทั้งนิสัยป่าเถื่อนที่แฝงอยู่ยังเผยออกมาชั่วขณะเหมือนดั่งดอกถานฮวาที่บานให้เห็นเพียงชั่วครู่* ช่างแตกต่างกับตอนนางหมอบลงกับพื้นขออภัยเบื้องหน้าองค์ชายหก ตอนนั้นนางแลดูอ่อนแอราวกับไร้กระดูกปานนั้น

ดังนั้นนางจะแสดงความปากกล้าต่อหน้าตนเอง ซือถูเซิ่งก็ไม่ประหลาดใจ เพียงเอ่ยอธิบายเสียงเรียบ “ข้าแค่อยากช่วยเหลือท่านเท่านั้น มีอะไรหรือ ฮูหยินคิดว่าข้าเกะกะขวางทางรึ”

ฉู่หลินหลางมองบุรุษที่ดูคล้ายสุภาพมีมารยาทตรงหน้า แต่ในใจกลับนึกถึงความดุร้ายโหดเหี้ยมตอนที่เขาหิ้วตัวองค์ชายหกพร้อมกับกวัดแกว่งดาบฟันใส่คนร้ายด้วยสีหน้าปราศจากอารมณ์

คนสกุลซือถูผู้นี้นางเคยได้ยินฮูหยินเจ้าเมืองเอ่ยถึงหลายครั้งหลายครา ว่ากันว่าเขาคือพระอาจารย์ขององค์ชายหก และเป็นบัณฑิตทั่นฮวาของการสอบหน้าพระที่นั่ง** ปีก่อน แม้ว่าจะเกิดในครอบครัวยากจน ทว่ามีวิชาความรู้ไม่สามัญ เขาเข้าสู่สำนักราชบัณฑิตได้ตั้งแต่อายุยังน้อย แต่เพราะไม่มีผู้สนับสนุนอยู่เบื้องหลังจึงได้รับแค่ตำแหน่งที่ไม่มีความสำคัญ คอยสร้างความบันเทิงด้วยการเดินหมากแต่งกลอนเป็นเพื่อนพวกองค์ชาย

ต่อมาไม่รู้ด้วยเหตุผลกลใด ซือถูเซิ่งซึ่งไม่มีฐานอำนาจแม้แต่น้อยผู้นี้ถึงกับเลื่อนตำแหน่งเป็นพระอาจารย์ขององค์ชายหก คราวนี้ยังได้ติดตามมาปฏิบัติงาน

นางเห็นท่าทางองค์ชายหกที่เชื่อถือเขาทุกเรื่องก็พอจะบอกได้ว่าคนผู้นี้รู้จักเข้าหาผู้มีอำนาจ เชี่ยวชาญการปีนป่ายขึ้นสู่ฐานะที่สูงขึ้น ไม่ได้มีจิตใจสูงส่งเช่นปัญญาชนที่ซื่อตรงสุจริตอย่างที่เห็นภายนอกแน่นอน

ฉู่หลินหลางฟังถ้อยคำของอาจารย์ซือถูแล้วก็คาดเดาเจตนาของเขาไม่ถูกไปชั่วขณะ…นี่เขาติดอกติดใจในความงามของข้าถึงได้เดินเข้ามาหาข้ออ้างพูดจาเกี้ยวพาน หรือว่ามีความนัยอื่นแฝงอยู่…จึงหยั่งเชิงด้วยวาจา

ความคิดในสมองนางแล่นกลับไปกลับมา…นางไม่กลัวอย่างแรก ถึงอย่างไรสามีนางก็เป็นผู้ตรวจการของที่นี่ เป็นขุนนางอย่างถูกต้องแท้จริง ส่วนครั้งนี้องค์ชายหกมาปฏิบัติงานอย่างเอาจริงเอาจัง ต่อให้อาจารย์ซือถูผู้นี้เกิดตัณหาหน้ามืดก็ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามที่นี่เป็นการทำลายชื่อเสียงขององค์ชายหก

สิ่งที่นางกลัวที่สุดคือรายการบัญชีปลอมแผ่นนั้น! ใช่หรือไม่ว่า…บุรุษผู้นี้จะเก็บได้ ดังนั้นพอเขาเห็นข้าค้นหาอยู่ถึงได้เดินเข้ามาพูดหยั่งเชิง

หากรายการบัญชีปลอมนั่นตกอยู่ในมือองค์ชายหก เช่นนั้นคงเกิดปัญหายุ่งยากตามมาไม่จบไม่สิ้นแน่

จังหวะนี้เองซือถูเซิ่งก็เอ่ยถามขึ้นอีก “ฟังสำเนียงของฮูหยินไม่เหมือนคนท้องถิ่นของเมืองเหลียน ไม่ทราบว่าท่านเป็นคนที่ใดหรือ”

ฉู่หลินหลางกำลังจะบอกว่าตนเป็นชาวริมน้ำอำเภอเจียงโข่วก็มีคนพูดทางด้านหลังนางกะทันหัน “เหตุใดเจ้ายังอยู่ที่นี่ ยังไม่รีบกลับจวนอีก!”

พอนางหันหน้าไป โจวสุยอันสามีนางมาถึงเมื่อไรก็สุดรู้ เขาขัดจังหวะการสนทนาของนางกับซือถูเซิ่ง

เมื่อได้ยินนางบอกว่าตามหาปิ่นปักผมอยู่ เขาก็โบกมือไปมาด้วยท่าทางรำคาญเล็กน้อย “องค์ชายหกยังประทับอยู่ที่นี่ เจ้าอย่าสร้างปัญหาขึ้นอีก รีบกลับไปเสีย ทำอะไรหายไปค่อยซื้อใหม่วันหลังก็สิ้นเรื่อง”

ฉู่หลินหลางก้มหน้าขานรับแล้วจะกลับไปก่อน แต่นางออกเดินไปไม่กี่ก้าวก็อดเหลียวมองไม่ได้ เห็นซือถูเซิ่งผู้นั้นกำลังพูดคุยกับโจวสุยอันด้วยสีหน้าสุภาพอ่อนโยน บนใบหน้าหล่อเหลาประดับรอยยิ้มตามมารยาท ทว่าแฝงความห่างเหินไว้น้อยๆ