ทดลองอ่าน พฤกษางามในห้วงเมามาย บทที่ 5-6

ตอนนี้เองโจวหลิงซิ่วน้องสาวของโจวสุยอันก็เอ่ยปาก “ไม่ถูกกระมัง ข้าเคยได้ยินท่านแม่พูดกับพี่สุยอันว่าเดือนที่แล้วเขาไปปฏิบัติงานที่เมืองชาง ได้นัดพบชมหิมะแต่งกลอนกับท่าน ทั้งยังตั้งใจเชื้อเชิญอิ่นฮูหยินกับท่านมาเป็นแขกเยือนเมืองเหลียนด้วย”

โจวหลิงซิ่วในวัยสิบสามปีเป็นคนพูดจาตรงไปตรงมามาแต่ไหนแต่ไร พอนางพูดจบก็พบว่าทั้งโต๊ะเงียบกริบ จู่ๆ พี่ชายก็รีบคีบกุ้งพลางพูดคะยั้นคะยอเสียงดังให้พี่สะใภ้กินมากๆ ขณะที่คุณหนูอิ่นมีสีหน้ากระอักกระอ่วน สองแก้มแดงก่ำ ส่วนมารดามองนางตาขุ่นเขียว

โจวหลิงซิ่วจึงพูดอย่างงุนงงอยู่บ้าง “มีอะไรหรือ ข้าพูดผิดหรือเจ้าคะ”

ฉู่หลินหลางไม่รอให้ผู้อื่นพูดคลี่คลายบรรยากาศก็ดันตะเกียบของสามีออกแล้วกล่าวยิ้มๆ “น้องหลิงซิ่ว เจ้าพูดอะไรของเจ้า อย่าลืมว่าคุณหนูอิ่นเพิ่งกลายเป็นหญิงม่าย เมื่อครึ่งเดือนก่อนสามีนางเพิ่งจากไป ยามนี้ยังไม่ครบหนึ่งร้อยวัน หากนัดหมายพบปะบุรุษอื่นลับๆ มิใช่เรื่องน่าฟังสักนิด เจ้าอย่าพูดเหลวไหล จะทำให้ชื่อเสียงของคุณหนูอิ่นด่างพร้อยได้”

แม้ว่าสมัยนี้ไม่ได้เคร่งครัดเรื่องหญิงม่ายแต่งงานใหม่ แต่ก็ต้องหลังผู้ล่วงลับจากไปครบหนึ่งร้อยวันแล้ว

ต่อให้ทั้งสองตระกูลตั้งใจไว้แต่แรก ทว่าบุปผาขาวเสียบผมยังไม่ได้ดึงออก คราบน้ำตายังไม่แห้งเหือด อิ่นเสวี่ยฟางก็ลอบพบปะว่าที่สามีคนต่อไปแล้ว หากพูดออกไปย่อมไม่น่าฟัง!

ฉู่หลินหลางจำได้แล้วว่าครึ่งเดือนก่อนโจวสุยอันไปปฏิบัติงานที่เมืองชางจริงๆ หลังจากกลับมาเขาก็ใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัว มักตั้งหน้าตั้งตาเขียนหนังสืออยู่ในห้องหนังสือบ่อยๆ บ่าวรับใช้ประจำตัวก็ออกจากเมืองไปส่งจดหมายหลายครั้งหลายหน

ก่อนหน้านี้นางไม่ตระหนักสักนิด เพียงนึกว่าสามีเขียนหนังสือราชการอย่างขะมักเขม้น ทว่าตอนนี้นางฉุกคิดได้ว่าจดหมายที่ส่งไปยังเมืองชางพวกนั้นจะมีความในใจหวานซึ้งระหว่างชายหญิงแทรกอยู่ในนั้นหรือไม่

จ้าวซื่อไม่คิดว่าวันนั้นบุตรสาวที่นอนกลางวันในห้องตนเองจะได้ยินคำพูดกระซิบกระซาบของนางกับบุตรชาย มิหนำซ้ำยังพูดออกมาต่อหน้าทุกคน

นางอยากเอาหมั่นโถวยัดปากบุตรสาวใจจะขาดจริงๆ

ครั้นเห็นรอบด้านตกอยู่ในบรรยากาศอึดอัด จ้าวซื่อก็รีบพูดแก้สถานการณ์ “นัดพบอะไรกัน ข้าได้ยินว่าพี่ชายเจ้าไปปฏิบัติงานจึงฝากเขาถือจดหมายไปให้อิ่นฮูหยิน เขาจะพบคุณหนูอิ่นก็เป็นเรื่องปกติมิใช่หรือ”

หลิวซื่อมารดาของอิ่นเสวี่ยฟางเอ่ยเสริมอีกแรง “จะว่าไปแล้วข้าต่างหากที่เขียนจดหมายถึงพี่สาวก่อน ไม่นึกว่าต้องให้สุยอันลำบากมาส่งจดหมายด้วยตนเอง ตอนนั้นอาการปวดขาของข้ากำเริบ หลังหิมะตกถนนลื่นเดินไม่สะดวก ข้าจึงให้ฟางเอ๋อร์ไปเดินเที่ยวรอบๆ เป็นเพื่อนพี่ใหญ่โจวของนาง ช่วยเลือกซื้อพวกของฝากพื้นเมือง จะได้ไม่มาเมืองชางเสียเที่ยว”

เมื่อฮูหยินของทั้งสองตระกูลร่วมแรงกันคลี่คลายสถานการณ์จนบรรยากาศอึดอัดที่โต๊ะจางหายไปแล้ว พวกนางก็เปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปพูดคุยเรื่องทิวทัศน์กับขนมของว่างของสองเมืองอย่างออกรส ทั้งยังจะไปจุดธูปไหว้พระที่อารามด้วยกันในวันพรุ่งนี้

โจวสุยอันชายตามองฉู่หลินหลางอย่างกระวนกระวายใจอยู่บ้าง

ถึงภรรยาเขาผู้นี้จะมีข้อเสียในด้านกิริยามารยาทและขาดการอบรมขัดเกลา แต่กลับมีเล่ห์เหลี่ยมไหวพริบรอบตัว ไม่รู้ว่าคำพูดของน้องสาวจะทำให้นางแผลงฤทธิ์จนทุกคนในที่นี้ต้องอับอายขายหน้าหรือไม่