ทดลองอ่าน พฤกษางามในห้วงเมามาย บทที่ 58.1-58.2

เมื่อนึกถึงคำสั่งของคหบดีเฉิน บุรุษฉกรรจ์ผู้นั้นมองดูระยะห่างอีกคราแล้วตั้งใจจะวิ่งเข้าไปถีบผู้ติดตามสองสามคนนั้นให้ล้มลงแล้วค่อยฉุดฉู่หลินหลางผู้นั้นขึ้นรถม้าอีกที

ถึงอย่างไรเรื่องชั่วช้าพรรค์นี้พวกเขาก็เคยทำมาก่อนและเชี่ยวชาญอย่างมาก อีกทั้งพวกเขาไม่คิดจะหลบเลี่ยงหูตาผู้คนเพราะหมายจะทำลายชื่อเสียงของสตรีผู้นี้ให้นางจดจำเป็นบทเรียน

เขาคิดเช่นนี้แล้วก็โบกมือบอกให้บุรุษฉกรรจ์ที่อยู่ข้างหลังกรูเข้าไปพร้อมกัน

ฉู่หลินหลางเตรียมตัวไว้แต่แรกแล้ว นางดึงท่อนฟืนติดไฟมาถือไว้ในมือพร้อมกับตะโกนเสียงดังขึ้นอีก

“แย่แล้ว…ไฟจะไหม้เรือนแล้ว!”

ปากตะโกนว่าไฟไหม้ แต่มือกลับกวัดแกว่งท่อนฟืนติดไฟใส่บุรุษฉกรรจ์พวกนั้นโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

บุรุษฉกรรจ์ที่พุ่งเข้ามาเป็นคนแรกถูกท่อนฟืนนั้นฟาดมือ เขาถูกไฟลวกจนร้องโอดครวญ

เวลานี้ซย่าเหอกับตงเสวี่ยเข้าใจแล้ว แต่ซย่าเหอไม่ทันระวังตัวจึงถูกบุรุษฉกรรจ์คนหนึ่งคว้าตัวไว้แล้วรัดคอจากทางด้านหลังทันควัน ขณะที่ตงเสวี่ยทำตามฉู่หลินหลาง ดึงท่อนฟืนติดไฟมาถือไว้พร้อมกับตะโกนเสียงดังกว่า!

แม้ว่าทุกเหย้าเรือนจะออกไปเดินเที่ยวชมถนนและไปอารามเทพบุปผาเพราะเป็นเทศกาลบุปผชาติ แต่ก็มีพวกคนชราหรือคนที่ไม่ชอบความครึกครื้นที่อยู่เฝ้าเรือน

ครั้นจู่ๆ ได้ยินคนตะโกนว่าไฟไหม้แล้วมองไปทางต้นเสียงก็เห็นว่ามีควันหนาทึบลอยอยู่จริงๆ จึงมีคนเปิดประตูออกมารุมล้อมมองดู

พอเห็นว่าไฟไหม้รั้วไม้ของเรือนติดกัน เพื่อนบ้านทั้งซ้ายขวากลัวว่าไฟจะลุกลาม จึงรีบตะโกนว่าไฟไหม้เสียงดังลั่น เมื่อเป็นเช่นนี้ตรอกที่แต่เดิมเงียบสงบก็มีคนมารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อยๆ

คนในเรือนหลังที่เกิดไฟไหม้ก็ออกมาแล้ว พวกเขาเห็นกองฟืนลุกไหม้จนเกิดเปลวเพลิงสูงก็รีบเอาน้ำมาดับไฟแล้วถามอย่างฉุนเฉียวว่าเป็นเด็กเรือนใดที่ซุกซนมาเผากองฟืนในเรือนพวกเขา

ฉู่หลินหลางชี้บุรุษฉกรรจ์ที่รัดคอซย่าเหอไว้ทันที “เป็นบุรุษฉกรรจ์พวกนี้! พวกข้าเห็นกับตาว่าพวกเขาวางเพลิง สาวใช้ของข้าจะขัดขวาง แต่กลับพวกเขาถูกพวกเขารัดคอไว้”

บุรุษฉกรรจ์หลายคนนั้นไม่คิดว่าฉู่หลินหลางจะพูดโกหกหน้าตาเฉยเช่นนี้ จึงโต้กลับอย่างโมโหโกรธา “บัดซบ! เจ้าเป็นคนวางเพลิงแท้ๆ”

น่าเสียดายที่ท่าทางรูปโฉมของบุรุษฉกรรจ์พวกนี้คล้ายอันธพาล อีกทั้งจับสตรีอ่อนแอไร้ทางสู้คนหนึ่งไว้ มองคราเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี

ด้วยเหตุนี้คนในเรือนหลังนั้นพร้อมด้วยเพื่อนบ้านที่มุงดูอยู่หลายคนก็ตีวงล้อมบุรุษฉกรรจ์พวกนี้ไว้แล้วเอะอะโวยวายว่าจะแจ้งทางการ

ระหว่างนั้นหัวหน้าบุรุษฉกรรจ์พยายามจะพูดปรักปรำว่าพวกฉู่หลินหลางเป็นบ่าวไพร่ในเรือนของพวกเขาที่หลบหนีมา พวกเขาจึงมาจับพวกนางกลับไปพบเจ้านาย

แต่ฉู่หลินหลางยืนอยู่บนแท่นหินทรงกลมในตรอกพลางพูดเสียงดังว่า “ทุกท่าน คนพวกนี้เป็นโจรลักพาตัว! ข้าได้ยินพวกเขาพูดก่อนวางเพลิงว่าจะฉวยโอกาสตอนที่พวกท่านดับไฟย่องเข้าเรือนพวกท่านแล้วลักพาตัวบุตรสาว รีบจับตัวพวกเขาไว้ มิฉะนั้นจะต้องมีบุตรสาวของครอบครัวสุจริตเคราะห์ร้ายอีกเป็นแน่”

พอถ้อยคำนี้ดังขึ้นก็เกิดเสียงฮือฮาในตรอกทันควัน พวกบุรุษฉกรรจ์ถูกล้อมไว้อย่างแน่นหนา มียายเฒ่ากลับเรือนไปหยิบถังเทเศษอาหารมาสาดใส่พวกเขา ทั้งยังมีคนด่าทอไม่หยุด เงื้อไม้คานหาบน้ำฟาดหลังฟาดศีรษะคนพวกนี้