ทดลองอ่าน พฤกษางามในห้วงเมามาย บทที่ 60.1-60.2

บทที่ 60.2

นางกำลังดื่มชาอยู่ พอได้ยินเสียงคุ้นหูนี้แล้วก็สะดุ้งด้วยความตกใจ ทั้งยังพ่นชาออกมาคำหนึ่งอย่างห้ามไม่อยู่

แล้วชาคำนี้ก็ไม่เสียเปล่า พ่นใส่คนที่ก้าวเท้าเข้ามาในห้องส่วนตัวพอดี

ฉู่หลินหลางเอาผ้าเช็ดปากปิดปากพลางมอง ตายจริง…ข้าก็ไม่เผื่อแผ่ให้ผู้อื่นโดยแท้ ชาคำนี้พ่นใส่เขาเพียงคนเดียว!

คนที่ติดตามอยู่ข้างหลังเขาคือใต้เท้าหลี่นายอำเภอที่เกือบต้องนอนค้างคืนปรนนิบัติผู้อื่นนั่นเอง…

ที่แท้ระหว่างที่ซือถูเซิ่งตรวจที่นาและตรวจราชการ ใต้เท้าหลี่อดไม่ได้ที่จะแสดงความสนิทสนมกับเขาและรื้อฟื้นมิตรภาพที่เกือบได้นอนใต้ผ้าห่มเดียวกันตอนอยู่เมืองเหลียน

ขณะสนทนากันไปเรื่อยเปื่อย ใต้เท้าหลี่เอ่ยถึงเรื่องที่ฮูหยินของตนกำลังหาคู่ครองให้ฉู่หลินหลางได้อย่างไรก็สุดรู้

เขาพูดตามตรงว่าถ้าผู้ดูแลฉู่แต่งงานแล้ว ในจวนใต้เท้าซือถูไม่มีผู้ดูแลที่เชื่อมือได้ จะลองพิจารณารับญาติผู้น้องห่างๆ ของเขาไปรับหน้าที่นี้ก็ไม่เสียหลาย นางอายุยี่สิบปีและหย่ากับสามีแล้วเช่นกัน ผิวขาวนวลเนียนไม่ด้อยไปกว่าผู้ดูแลฉู่

ในการหยั่งเชิงความชมชอบของใต้เท้าซือถูนั้น ใต้เท้าหลี่นับว่าเพียรพยายามได้ไม่รู้เบื่อ

ตอนที่พูดคุยกันอยู่ ใต้เท้าหลี่พลันนึกสงสัยขึ้นมาว่าใต้เท้าซือถูจะเป็นพวกที่ชื่นชอบภรรยาของผู้อื่นหรือไม่ ถึงดลใจให้เขาหลุดปากพูดออกมาโดยไม่ยั้งคิดเช่นนี้

ทว่าพอกล่าวคำนี้จบ ใต้เท้าหลี่ก็หนาวสะท้านไปทั้งร่าง เพราะใต้เท้าซือถูได้ยินคำพูดนี้แล้วก็ถลึงตามองเขาด้วยสายตาน่ากลัวอยู่บ้าง คล้ายกับครั้งนั้นที่ชี้แนะให้เขาค้างคืนเป็นเพื่อน…

หรือว่าใต้เท้าซือถูมีความคิดเป็นอื่นกับผู้ดูแลฉู่ แย่แล้ว…เช่นนั้นการที่ภรรยาของเขาเป็นแม่สื่อให้อีกฝ่ายมิใช่ล้วงคองูเห่าหรือ

ใต้เท้าหลี่คิดเช่นนี้แล้วก็ตื่นตระหนกเล็กน้อย เขารีบเปลี่ยนเรื่องพูดว่าสถานที่ที่ฮูหยินของตนกับผู้ดูแลฉู่ดื่มชาด้วยกันคือหอน้ำชาในตัวอำเภอซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่นาตามศักดิ์ของขุนนาง ใต้เท้าซือถูตากแดดมานานเพียงนี้จะไปดื่มชาสักถ้วยหรือไม่

ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงพาผู้ติดตามนั่งรถม้ามาดื่มชาดับกระหายที่หอน้ำชาในตอนที่ฉู่หลินหลางพ่นชาถ้วยใหญ่นี้ออกมาพอดี

ทางด้านหลี่ฮูหยินเห็นสามีตนกับใต้เท้าซือถูราวกับโผล่ขึ้นมาจากพื้นดินก็แตกตื่นอยู่บ้างเช่นกัน

เมื่อครู่นางพูดนินทาใต้เท้าซือถู ไม่รู้ว่าเขาได้ยินหรือไม่ นางได้แต่ส่งสายตาให้ใต้เท้าหลี่อย่างว่องไว แทบอยากจะควักลูกตาปาใส่หน้าอ้วนฉุของสามีใจจะขาด

ขณะที่ฉู่หลินหลางรีบล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดหน้ากับสาบเสื้อของซือถูเซิ่งพร้อมกับตัดพ้อต่อว่าเล็กน้อย

“ใต้เท้า เหตุใดจู่ๆ ท่านก็เข้ามาเงียบๆ เช่นนี้เล่า จะให้คนอื่นตกใจตายหรือเจ้าคะ”

เขาปล่อยให้มือเรียวเล็กของนางเช็ดหน้าตนเองตามสบาย ขณะชายตามองหลี่ฮูหยินที่ขยิบตาเป็นพัลวันพลางพูดเสียงเฉยชา

“มีอะไรรึ ข้ารบกวนผู้ดูแลฉู่กับหลี่ฮูหยินหารือ ‘เรื่องสำคัญ’ กันหรือ”

ใต้เท้าหลี่กลัวภรรยาจะกล่าววาจาโฉดเขลาอะไรออกมา จึงชิงตัดหน้าพูดขึ้นทันที “ฮูหยินของข้าอยู่ว่างๆ ชอบพูดจาเหลวไหลส่งเดช ผู้ดูแลฉู่อย่าถือเป็นจริงเป็นจังเลย ฮ่าๆๆ…”

เขาพูดจบก็สะกิดภรรยาของตนเองเป็นเชิงบอกให้นางรีบตามเขากลับไป

ถึงหลี่ฮูหยินจะไม่เข้าใจเจตนาของสามี นางก็จำต้องตามเขาลงไปชั้นล่างก่อน แต่ก่อนจะก้าวลงบันไดนางยังส่งสายตาให้ฉู่หลินหลาง

“ที่ข้าบอกเจ้าต้องเก็บไปใคร่ครวญให้ดีๆ ไว้พบกันคราวหน้า”

นางกล่าวคำนี้จบก็เดินตามใต้เท้าหลี่ลงบันไดไป