ทดลองอ่าน พฤกษางามในห้วงเมามาย บทที่ 7-8

วันต่อมา เดิมทีจ้าวซื่อตั้งใจจะมาพูดคุยกับโจวสุยอันเรื่องเตรียมการเปิดศาลบรรพชน บันทึกชื่ออิ่นเสวี่ยฟางลงผังวงศ์ตระกูล

แต่นางเพิ่งกล่าวขึ้นต้นก็ถูกโจวสุยอันยับยั้งไว้

จ้าวซื่อได้ยินบุตรชายปฏิเสธเสียงแข็งกะทันหัน นางก็เริ่มร้อนรนอย่างช่วยไม่ได้ “เจ้าเป็นอะไรไป ตอนแรกตกลงจะรับอนุแล้วมิใช่หรือ”

เขาดูหงุดหงิดเล็กน้อย “ข้าตกลงเมื่อไรกันขอรับ เป็นท่านแม่ที่ตัดสินใจเอาเองตลอด ข้ามีงานรัดตัว องค์ชายหกเสด็จมาที่เมืองนี้แล้ว ท่านคิดว่าข้าจะมีแก่ใจจัดการเรื่องในเรือนหลังพรรค์นี้หรือ ตอนนี้หลินหลางสงสัยว่าข้ากับคุณหนูอิ่นลักลอบคบหากัน หากท่านเอ่ยขึ้นมาจะมิใช่กลายเป็นเรื่องจริงหรือไร”

จ้าวซื่อชิงชังที่บุตรชายถูกลูกสะใภ้ครอบงำที่สุด ตอนนี้เห็นโจวสุยอันจะกลับคำ นางก็ตบโต๊ะอย่างโมโห “ต่อให้ฮ่องเต้เสด็จมาก็ไม่มีเหตุผลจะห้ามราษฎรแต่งงานออกเรือน! อีกทั้งถึงเป็นเรื่องจริงแล้วมีอะไรต้องกลัวนาง นางมีบุตรไม่ได้เอง แล้วจะให้สกุลโจวของข้าไร้ผู้สืบสกุลหรือ”

โจวสุยอันยังจดจำถ้อยคำของฉู่หลินหลางได้ เขายกมาพูดเสียงขุ่น “หากสกุลอิ่นมองว่าข้ามีอนาคตไกลเพียงนี้ แล้วเมื่อก่อนมัวไปทำอะไรอยู่เล่าขอรับ นี่มิใช่เห็นข้าได้เป็นขุนนางแล้วจึงหวนกลับมาสร้างสัมพันธ์อย่างเอาแต่ได้หรือ ในเมื่อไม่มีคนส่งถ่านกลางหิมะ* ช่วยเหลือข้าตอนยากลำบาก ข้าโจวสุยอันก็ไม่ต้องการให้ใครมาเพิ่มบุปผาบนผ้าทอลาย** เช่นเดียวกัน! ตามความเห็นข้า ท่านแม่อย่าเอ่ยถึงเรื่องนี้อีกเลย…”

จ้าวซื่อเห็นว่าบุตรชายกล่าววาจายอกย้อนเช่นนี้ไม่เป็น จะต้องเป็นฉู่หลินหลางสอนเขาพูดแน่นอน นางจึงเอ่ยอย่างเดือดดาลทันที

“เจ้าจะเข้าใจอะไร ตอนนั้นสกุลอิ่นกลับชนบทจริงๆ พอกลับมาอีกทีอิ่นฮูหยินก็ล้มป่วยอีก ดูแลตนเองก็แทบไม่ไหวแล้ว บัดนี้แม้เจ้าจะเป็นผู้ตรวจการ ทว่าถึงที่สุดแล้วก็ยังมีฐานอำนาจไม่มั่นคง ถึงนายท่านผู้เฒ่าอิ่นจะเป็นแค่ขุนนางบุ๋นตำแหน่งเล็กๆ แต่คู่เขยของเขาเป็นขุนนางอยู่ในที่ว่าการเมืองหลวง สายสัมพันธ์เช่นนี้จะเป็นประโยชน์ใหญ่หลวงต่อเจ้าในภายภาคหน้า”

โจวสุยอันฟังประโยคนี้แล้วก็รู้สึกระคายหูทันใด เขาเป็นคนถือตัวหยิ่งในศักดิ์ศรี เกลียดชังการใช้เส้นสายเครือญาติพวกพ้องจำพวกนี้ที่สุด เขาถอนหายใจอย่างจนปัญญา

“เอาเถิด ท่านแม่ชอบตั้งแง่กับหลินหลางเสมอ ครอบครัวนางก็แค่ค้าเกลือ ไม่ได้เป็นโจรภูเขาหรืออันธพาลข้างถนนสักหน่อย ท่านจะดูถูกดูแคลนนางเช่นนี้ให้ได้อะไรขึ้นมา อีกทั้งนางบอกแล้วว่าไม่ขัดขวางหากข้าจะรับอนุ ถ้าท่านแม่ดึงดันยืนกราน นางจะเลือกให้คนหนึ่งเอง ไม่มีทางปล่อยให้สกุลโจวไร้ทายาทแน่นอน”

ความจริงแล้วประโยคครึ่งหลังนี้โจวสุยอันแต่งขึ้นเอง

ภรรยาเขาช่างหึงหวงยิ่ง เรื่องเป็นฝ่ายรับอนุให้เองพรรค์นี้เกรงว่าต้องถูกวิญญาณเร่ร่อนสิงร่างถึงจะพูดออกมาได้

เขาพูดเช่นนี้เพียงเพื่อทำให้อารมณ์ของมารดาสงบลง อย่าให้เขาเป็นคนกลางระหว่างมารดากับภรรยาจนต้องวางตัวลำบากเลย