ทดลองอ่าน พฤกษางามในห้วงเมามาย บทที่ 7-8

พอบุตรชายไปแล้ว จ้าวซื่อก็หงุดหงิดอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็ตัดสินใจเรียกฉู่หลินหลางมาอบรมเทศนา…นางมีบุตรไม่ได้ มีสิทธิ์อะไรมาห้ามสามีไม่ให้รับอนุ

แต่พอส่งหญิงรับใช้นำความไปบอกถึงรู้ว่าลูกสะใภ้ออกไปเดินตลาดดื่มชากับอิ่นเสวี่ยฟางแต่เช้าแล้ว

จ้าวซื่อฟังถึงตรงนี้ก็นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนลอบร้องในใจว่าแย่แล้ว ฉู่หลินหลางคิดจะเล่นอุบายอะไร

อันที่จริงจ้าวซื่อเข้าใจลูกสะใภ้ผิดเสียแล้ว เช้าวันนี้ฉู่หลินหลางตื่นนอนแล้วเตรียมตัวออกจากจวนนำแบบผ้าซึ่งกำลังเป็นที่นิยมในเมืองหลวงไปให้ฮูหยินเจ้าเมือง ทั้งยังจะแวะไปสำรวจดูหอสุราที่ตนเองตั้งใจจะซื้อไว้สักหน่อย

เพียงแต่ตอนเดินไปถึงหน้าประตูก็พบกับอิ่นเสวี่ยฟางที่รออยู่นานแล้ว คุณหนูอิ่นเป็นฝ่ายขอตามไปด้วย นางจะบอกปัดก็ไม่เหมาะจึงตอบตกลง

คนที่ไปพร้อมกับพวกนางยังมียวนเอ๋อร์ บุตรสาวที่ฉู่หลินหลางรับเลี้ยงไว้เป็นบุตรของตนเอง

บัดนี้เด็กหญิงตัวน้อยได้รับการเลี้ยงดูจนผิวขาวผุดผ่อง ไม่ผ่ายผอมหนังหุ้มกระดูกเหมือนเมื่อแรกที่ถูกพากลับมา ดวงตาคู่โตสุกใสเป็นประกายคล้ายฉู่หลินหลางมากขึ้นทุกที

เพราะคนสกุลโจวบอกกับคนนอกเป็นเสียงเดียวกันว่าฉู่หลินหลางให้กำเนิดเด็กหญิงตัวน้อยผู้นี้ ดังนั้นอิ่นเสวี่ยฟางจึงนึกว่านางเป็นบุตรแท้ๆ ของฉู่หลินหลาง

ตอนอยู่บนรถม้า นางส่งส้มลูกหนึ่งให้ยวนเอ๋อร์ เด็กหญิงตัวน้อยก้มหน้าปอกเปลือกแล้วแบ่งครึ่ง จากนั้นก็ยื่นส่วนที่ใหญ่กว่าไปที่ริมฝีปากของฉู่หลินหลาง

อิ่นเสวี่ยฟางอดกล่าวชมไม่ได้ “พี่สาวมีบุตรสาวที่น่ารักรู้ความ ทั้งยังกตัญญูเช่นนี้ ช่างน่าพึงใจจริงๆ”

ฉู่หลินหลางกลืนกลีบส้มลงคอพร้อมกับลูบผมยาวเส้นเล็กละเอียดของยวนเอ๋อร์

ก่อนเด็กคนนี้ถูกอุ้มกลับมามีชีวิตเช่นไรก็สุดรู้ ใต้รักแร้มีแต่ขี้ไคล เหาขึ้นเต็มศีรษะ มองคนอย่างหวาดระแวง มีคนแปลกหน้าเข้าใกล้ก็อ้าปากกัด

จวบจนภายหลังฉู่หลินหลางดูแลนางด้วยตนเอง ช่วยอาบน้ำถักเปีย ทั้งยังมอบลูกแมวสีขาวราวหิมะตัวหนึ่งให้ นางถึงค่อยๆ ผ่อนคลายลงทีละน้อย

ฉู่หลินหลางเคยออกไปข้างนอกหลายวัน ตอนกลับจวนมาพบชามใบใหญ่ในลิ้นชักข้างเตียงของตนเอง ในชามเป็นขาหมูที่ขึ้นราเป็นปุย…มันเป็นส่วนของเด็กหญิงตัวน้อยที่ได้รับมาหลังจากงานเซ่นไหว้บรรพบุรุษ นางไม่ยอมกินเอง แต่ตั้งใจเก็บไว้ให้ฉู่หลินหลาง

จนบัดนี้ฉู่หลินหลางยังจำได้ว่าเด็กหญิงตัวน้อยตั้งตารอนางเปิดลิ้นชัก แต่พอเห็นขาหมูขึ้นราก็ร้องไห้เสียงดังด้วยความผิดหวังเสียดาย

นางเข้าใจความรู้สึกของยวนเอ๋อร์ เพราะวัยเด็กของนางคล้ายคลึงกับเด็กหญิงตัวน้อย วาดหวังว่าจะมีคนที่มีกำลังความสามารถและอบอุ่นคอยดูแลใส่ใจตนเอง ทว่ามารดาอ่อนแอไร้กำลัง ส่วนบิดาเลือดเย็นเห็นแก่เงินทอง บุตรสาวสายเลือดภรรยาเอกก็ดูถูกเหยียดหยามนาง

ยามนั้นนางคิดเสมอว่าหากมีใครยอมดีกับนาง นางจะจดจำบุญคุณให้ขึ้นใจและทดแทนเป็นทวีคูณ

จนกระทั่งออกเรือนให้โจวสุยอัน สิ่งที่ขาดหายไปนี้ถึงนับว่าได้รับการชดเชยเล็กน้อย

ยวนเอ๋อร์ไม่ใช่บุตรสาวแท้ๆ ของฉู่หลินหลาง แต่นางเอาใจใส่เด็กคนนี้มากกว่าโจวสุยอันเสียอีก