ทดลองอ่าน พฤกษางามในห้วงเมามาย บทที่ 59.1-59.2

ยามนี้พอเห็นหน้าบุรุษที่ตนเคยพูดจาเยาะเย้ยถากถางได้ตามใจชอบผู้นี้อีกครา แววเหี้ยมเกรียมในดวงตาคู่นั้นกลับทำให้เฉินฟั่งไม่กล้ามองสบตรงๆ

แค่บ่าวไพร่ต่ำต้อยนางหนึ่ง ซือถูเซิ่งต้องเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟถึงเพียงนี้ด้วยหรือ เฉินฟั่งเห็นว่าอีกฝ่ายใช้จุดนี้เป็นข้ออ้างในการอวดบารมีต่อหน้ารัชทายาท เป็นการเตือนว่าอย่ามาตอแยเขา เพราะเขามีปัญญาที่จะก่อกวนให้ฟ้าถล่มดินทลายได้!

บัดนี้ซือถูเซิ่งเป็นรองเสนาบดีขั้นสี่ มีตำแหน่งสูงกว่าตนหนึ่งขั้น ทั้งยังไม่รู้ว่าเขากุมจุดอ่อนที่น่ากลัวอะไรไว้อีก เฉินฟั่งไม่กล้าตอแยเขา จำต้องฝืนยิ้มออกมา

“ล้วนเป็นความเข้าใจผิดกัน ข้าเป็นเพียงทหารเล็กๆ นายหนึ่ง จะกล้าตอแยท่านรองเสนาบดีได้อย่างไรกันเล่า”

เดิมทีนี่มิใช่คดีใหญ่ แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตลอดการไต่สวนคดีที่แสนประหลาดนี้ทำให้ผู้คนล้วนพากันวิพากษ์วิจารณ์กันลับหลัง

ใครบ้างไม่รู้ว่าซือถูเซิ่งทุ่มกำลังคนเพียงนี้เพื่ออะไร

หลังเกิดเรื่องขึ้นในวันนั้น วันต่อมาในจวนรองเสนาบดีก็มีคนแปลกหน้าเพิ่มขึ้นมาหนึ่งคน

ตามคำบอกเล่าของซือถูเซิ่ง ตาเฒ่าร่างผอมเตี้ยใบหน้ายับย่นดูไปแล้วคล้ายเปลือกไม้แห้งผู้นี้สกุลสุย ฉู่หลินหลางเรียกขานเขาว่าสุยชีก็ได้

สุยชีเป็นคนพูดน้อย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหูหนวกหรือไม่ แต่เอาเป็นว่าวันหน้านางนั่งรถม้าออกไปข้างนอกต้องให้เขาทำหน้าที่สารถีเสมอ

ขณะที่จี้ชางสารถีคนเก่ารวมถึงหญิงคนครัวหายตัวไปไม่เห็นวี่แวว นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดจู่ๆ ซือถูเซิ่งก็เปลี่ยนสารถี ส่วนผู้ติดตามเวลานางออกจากจวน นอกจากซย่าเหอกับตงเสวี่ยแล้ว บ่าวรับใช้ยังคงเป็นหวังอู่ตามเดิม

ไม่รู้ว่าวันนั้นเด็กหนุ่มผู้นี้ตามใต้เท้าซือถูไปพบกับเรื่องสะเทือนใจอะไร เขากลายเป็นคนใจคอไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัว กระทั่งเวลากินอาหารยังไม่กล้ายื่นตะเกียบไปคีบเนื้อ

ตอนตามฉู่หลินหลางออกไปข้างนอก หวังอู่จะชะเง้อคอมองไปรอบด้านอย่างระแวดระวัง ทำท่าทางราวกับกลัวคนแปลกหน้าเข้ามาใกล้

ฉู่หลินหลางเห็นเขาทำท่าทางชวนขันก็ถามว่าเขาจะตึงเครียดเช่นนี้ไปเพื่ออันใด

หวังอู่พูดอย่างวิตกกังวล “ใต้เท้าบอกว่าวันหน้าข้าปฏิบัติหน้าที่ต้องหัวไวสักหน่อย หากเกิดเหตุอะไรขึ้นกับผู้ดูแลฉู่อีก…ใต้เท้า…จะตัดนิ้วมือของข้าขอรับ”

พอพูดถึงตอนท้ายเด็กหนุ่มก็ถึงกับน้ำมูกน้ำตาไหลพร้อมกัน ซย่าเหอกับตงเสวี่ยเห็นแล้วก็งุนงงไปตามๆ กัน

ส่วนเรื่องที่ไม่จ้างสารถีหนุ่มแน่นร่างกายแข็งแรง แต่กลับเปลี่ยนเป็นสารถีเฒ่าผู้หนึ่ง เรื่องนี้มีต้นสายปลายเหตุอันใดกัน

ภายหลังนางลองถามซือถูเซิ่ง เขานิ่งเงียบไปชั่วครู่ก่อนกล่าวว่า “สุยชีเป็นทหารคนสนิทของสหายเก่าผู้หนึ่งของข้า มีวรยุทธ์สูงส่งมาก เจ้าไว้วางใจเขาได้”

ฉู่หลินหลางมองดูผู้เฒ่าที่หลังค่อมเล็กน้อยผู้นั้นแล้วก็นึกสงสัยอยู่บ้างว่าที่ว่าวรยุทธ์สูงส่งนั้นเป็นเรื่องเมื่อหลายสิบปีก่อนหรือไม่

แต่เขาเอ่ยปากเช่นนี้แล้ว นางทำไปตามนั้นก็พอ ส่วนเรื่องอื่นๆ นางจะจัดการสะสางให้เรียบร้อยเอง

บัดนี้ภูมิหลังของข้าทาสบริวารทั้งหมดในจวนรองเสนาบดีล้วนถูกฉู่หลินหลางจดบันทึกไว้ในสมุดรายชื่อแล้ว บางทีอาจเป็นเพราะหวังอู่พบเจอเหตุการณ์อกสั่นขวัญแขวนที่สุสานร้าง ทำให้บ่าวไพร่ที่เหลือในจวนต่างระมัดระวังตัวขึ้นมาก ไม่ถูกคนซื้อตัวง่ายๆ ดังเช่นจี้ชางสารถีคนเก่าอีก