ทดลองอ่าน พฤกษางามในห้วงเมามาย บทที่ 59.1-59.2

บทที่ 59.2

หลังจากนั้นคลื่นลมเล็กๆ ในจวนรองเสนาบดีก็ถูกมรสุมลูกใหญ่ในเมืองหลวงกลบทับไปในเวลาอันสั้น

แม้ว่าคดีลักพาตัวที่ซือถูเซิ่งไต่สวนและตัดสินโทษไปแล้วจะจบลงอย่างเป็นปริศนา แต่กลับนำไปสู่คดีที่คหบดีเฉินใช้ป้ายผ่านทางเข้าสู่แดนเหนือโดยอ้างว่าขายข้าวสารกับใบชาบังหน้า แต่แท้จริงแล้วเป็นการลักลอบค้าของต้องห้าม

เรือที่มุ่งหน้าสู่แดนเหนือของร้านใบชาสกุลเฉินถูกตรวจค้นโดยไม่รู้ล่วงหน้าสักนิด จากนั้นก็พบสินค้าที่ห้ามค้าขายจำพวกกำมะถันและดินประสิวมากมาย

ไม่ใช่แค่เรือในครอบครองของคหบดีเฉินที่ขนของพวกนี้เท่านั้น พวกเรือที่เช่าป้ายผ่านทางในมือเขาต่อกันเป็นทอดๆ ก็ไม่สะอาดหมดจด เรือจำนวนมากมีสินค้าห้ามขนส่งซุกซ่อนอยู่ด้วย

ตอนเจ้าหน้าที่ของกองการค้าทางทะเลบุกมาตรวจค้น ผู้ดูแลร้านกับลูกจ้างของร้านใบชาสกุลเฉินถูกจับกุมไปหลายคน

คราวนี้ผู้หนุนหลังแต่เดิมของสกุลเฉินกลับไม่แสดงตัว ตัดสินใจตัดขาดไม่ขอเกี่ยวข้องกับพ่อค้าฉ้อโกงอย่างแน่วแน่

ส่วนรัชทายาทนั้นแม้ไม่ถูกสาวตัวโดยตรง แต่ฮ่องเต้ก็เรียกตัวเขาเข้าวังเพียงลำพัง จากนั้นก็ลงโทษให้เขาคุกเข่าหน้าป้ายวิญญาณของมารดา จนกระทั่งวันต่อมาขันทีจึงประคองออกไปในสภาพเข่าทั้งสองบวมช้ำ

เรื่องนี้กลายเป็นคดีใหญ่ พ่อค้าของเมืองหลวงต่างได้รับผลกระทบไม่มากก็น้อยกันถ้วนหน้า

ทางด้านฉู่จินอิ๋นเหลือเพียงความรู้สึกหวาดผวาเต็มอก นางอยู่ในเรือนไหว้พระเป็นการใหญ่ เอาแต่พร่ำพูดว่าสวรรค์คุ้มครองให้นางมีพี่น้องดีๆ อย่างฉู่หลินหลาง

วันนั้นถ้าไม่ใช่น้องสาวพูดเตือนนางอย่างเด็ดขาด นางคงไม่มีทางยับยั้งสามีไม่ให้ลงเรือโจรลำเดียวกับคหบดีเฉินอย่างสุดชีวิต ถ้าเรือของพวกนางบรรทุกสินค้าไว้จะต้องมี ‘สินค้าส่วนตัว’ ของร้านใบชาสกุลเฉินปะปนอยู่ด้วยแน่นอน

นี่เป็นโทษประหารศีรษะหลุดจากบ่าเชียว! หลายวันนี้พื้นดินหน้าตลาดของเมืองหลวงไม่เคยแห้ง คดีใหญ่ที่สั่นสะเทือนไปทั้งราชสำนักเช่นนี้ย่อมต้องมีการสำเร็จโทษเพื่อมิให้เป็นเยี่ยงอย่าง

สหายพ่อค้าที่คุ้นเคยกับสามีหลายคนล้วนพัวพันกับเรื่องนี้ มีตระกูลเศรษฐีจำนวนมากที่ถูกลงโทษยึดทรัพย์จนสิ้นเนื้อประดาตัวในชั่วข้ามคืน

ส่วนพี่เขยคนโตของฉู่หลินหลางรอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิด ถึงเขาจะซาบซึ้งใจต่อน้องสาวของภรรยาอย่างล้นเหลือ ทว่าก็ขวัญเสียจนล้มป่วยอยู่กับเรือนถึงสามวัน

คนที่เคราะห์ดีเหมือนฉู่จินอิ๋นยังมีอีกคน นั่นก็คือหลี่ฮูหยิน…สหายต่างวัยของฉู่หลินหลาง

เดิมทีหลี่ฮูหยินกระตือรือร้นอยากไปค้าขายทางแดนเหนือมากที่สุด ภายหลังนางใช้เส้นสายลู่ทางของคหบดีเฉินเช่นเดียวกัน

ทว่าก่อนหน้านี้ตอนนางเข้าเมืองหลวงแล้วไปดื่มชากับฉู่หลินหลางเพื่อถามว่าอีกฝ่ายจะเข้าหุ้นหรือไม่ ฉู่หลินหลางกลับพูดให้ข้อคิดตามปากพาไป

นางบอกว่าการค้าขายนั้นสิ่งแรกที่ต้องยึดถือมิใช่กำไร แต่เป็นความมั่นคง มิฉะนั้นก็ไม่ใช่คนทำการค้า แต่เป็นนักพนันที่วางเดิมพันจนหมดเนื้อหมดตัวบนโต๊ะพนัน

ถ้ากิจการของตนเองทำบัญชีอย่างถูกต้องชัดเจนย่อมรุกถอยได้อิสระ ไยต้องผูกติดกับพ่อค้าใหญ่พวกนั้นด้วย เรื่องขอแบ่งเนื้อกับพ่อค้าใหญ่จนได้สักชิ้นนั้นเห็นได้ไม่บ่อยนัก แต่การค้าของพ่อค้าใหญ่ล้มลงแล้วต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วยกลับเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเสมอ

เวลานั้นฉู่หลินหลางยังไม่ได้พบคหบดีเฉินด้วยซ้ำ นางแค่พูดตามประสบการณ์การค้าขายของตนเอง

หลี่ฮูหยินขบคิดแล้วก็เห็นว่ามีเหตุผลอย่างยิ่ง นางเห็นเรือใหม่ที่ฉู่หลินหลางซื้อไว้ล้วนไม่ได้ไปทางแดนเหนือ ในใจก็เริ่มลังเลสงสัย ครั้นได้ยินอีกฝ่ายกล่าวเช่นนี้อีกก็ทำให้หวนนึกถึงเรื่องที่สามีเป็นเจ้าเมืองอยู่ที่เมืองเหลียนแล้วต้องติดร่างแหไปกับพรรคพวกของไท่อ๋องด้วย