ทดลองอ่าน พฤกษางามในห้วงเมามาย บทที่ 59.1-59.2

การทำการค้ากับเป็นขุนนางมิใช่หลักการเดียวกันหรือ ถ้าวางเงินเดิมพันแล้วรีบยกมือออกก็นับว่ามีความเสี่ยงสูง ตอนนี้สามีนางยังไม่กล้าเข้ากับฝ่ายใด นางทำการค้าก็ต้องทำอย่างมั่นคง

เหนือสิ่งอื่นใดคนฉลาดหัวไวทำการค้าเก่งอย่างฉู่หลินหลางยังไม่ยอมยุ่งเกี่ยวด้วย จะต้องมีเหตุผลเป็นแน่

หลี่ฮูหยินคิดคำนึงเช่นนี้แล้วก็ระงับความโลภไว้ ทำการค้าของตนเองไปอย่างสงบเสงี่ยมเจียมตน ไม่ได้ไปเข้าหุ้นกับคหบดีเฉิน

ดังนั้นพอเกิดเรื่องกับร้านใบชาเฉินจี้คราวนี้ หลี่ฮูหยินพูดคำว่าอมิตาภพุทธซ้ำไปซ้ำมา ทั้งยังจะเลี้ยงชาฉู่หลินหลางสักถ้วยเพื่อขอบคุณที่นางรู้จักมองการณ์ไกล

แต่ว่าขณะนี้ฉู่หลินหลางถูกซือถูเซิ่งคุมตัว นอกจากสำนักศึกษาสตรีแล้วก็ไม่ให้ไปที่ใดทั้งสิ้น

นางได้รับคำเชิญของหลี่ฮูหยินแล้วยังต้องหารือกับเจ้านายของตน ดูว่าเขาจะยอมให้นางออกไปสังสรรค์ข้างนอกหรือไม่

ซือถูเซิ่งดูเทียบเชิญแล้วกล่าวว่า “ใต้เท้าหลี่สามีของหลี่ฮูหยินเป็นนายอำเภอที่อำเภอเฉียนโจวชานเมืองหลวงมิใช่หรือ พรุ่งนี้ข้าพาสหายขุนนางในกรมอากรไปตรวจสอบที่นาของขุนนางที่นั่นพอดี เจ้าไปพร้อมกับข้าก็ได้ จะได้ดื่มชากับหลี่ฮูหยินด้วย”

ขณะที่กล่าวคำนี้เขากับนางอยู่ระหว่างทางกลับจากสำนักศึกษาสตรีไปที่จวน

ช่วงนี้เขามารับฉู่หลินหลางตอนเลิกเรียนเองเสมอ เป็นเหตุให้นางต้องตั้งกฎกับเขาว่ามารับนางได้ แต่จะปรากฏตัวไม่ได้ เพื่อมิให้สหายร่วมห้องเรียนคนอื่นๆ เห็นเข้า

ด้วยเหตุนี้มีอยู่หลายครั้งที่ซือถูเซิ่งมองผ่านม่านรถม้าไปแล้วเห็นศิษย์ชายหลายคนของสำนักศึกษาบุรุษที่อยู่ด้านข้างสำนักศึกษาสตรีหรงหลินจะรอกระทั่งฉู่หลินหลางออกจากประตูใหญ่แล้วเดินออกมาพร้อมกัน

เด็กหนุ่มพวกนั้นยังชอบทำของหลุดมือบ่อยๆ จำพวกพัดกระดาษเขียนกลอนหรือหยกพกติดกาย แล้วก็มักจะตกอยู่ข้างเท้าของนางพอดี

นี่เป็นอุบายประจำตัวของพวกบัณฑิตเจ้าสำราญ หากฉู่หลินหลางมีมารยาทย่อมช่วยเก็บให้พวกเขา หลังจากนั้นก็กล่าวคำขอบคุณซึ่งกันและกันแล้วค่อยถามไถ่ชื่อเสียงเรียงนาม

เมื่อได้พบกันอีกครั้งก็จะส่งสายตาให้กันตามประสาคนรู้จัก จากนั้นก็ทำของหล่นอีก

ส่วนที่ว่าเหตุใดพวกเขาต้องเจาะจงทำของหล่นตรงหน้าฉู่หลินหลางนั้นก็นับว่าเป็นการปฏิบัติต่อนางตามฐานะ

ศิษย์ของสำนักศึกษาสตรีคนอื่นๆ ล้วนเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ นอกจากมีสาวใช้ข้างกายแล้วยังมีหญิงรับใช้เดินตามติด

ต่อให้พวกเขาจงใจทำของหล่นก็จะถูกหญิงรับใช้รู้เท่าทัน เตะของกระเด็นไปไกล ไม่เปิดโอกาสให้ใช้อุบายตื้นเขินพวกนี้