ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 146-147

ตอนเผยเซียวหยวนตื่นขึ้นมาก็เป็นวันรุ่งขึ้นแล้ว พระอาทิตย์ขึ้นสูงสามลำไผ่ ข้างหมอนว่างเปล่า เยี่ยซวี่อวี่ไม่อยู่แล้ว นางไปเรือนตะวันออกของตำหนักเซวียนเจิ้งเพื่อทำงานของนางตามปกติ เสี่ยวหู่เอ๋อร์ก็ถูกเฮ่อซื่อกับแม่นมพาออกไปแล้ว เขานอนอยู่บนเตียงในตำหนักชั้นในที่ว่างเปล่าเพียงลำพัง ครั้นตื่นขึ้นมาอย่างเต็มที่จากความสนิทสนมแนบชิดอันเร่าร้อนเมื่อคืนนี้ ในใจถึงกับเกิดความรู้สึกว่างเปล่าขึ้นมาหลายส่วนอย่างประหลาด…เมื่อย้อนนึกถึงเหตุการณ์ต่างๆ ยามค่ำคืน ตอนนั้นยิ่งเขาปล่อยตัวเต็มที่มากเท่าไร ยามนี้ก็ยิ่งรู้สึกว่างเปล่ามากเท่านั้น ประหนึ่งเป็นเพียงความฝัน

เขาเองก็ไม่รู้ว่าความรู้สึกว่างเปล่าเช่นนี้แท้แล้วมาจากที่ใด หรือว่าเพียงเพราะตื่นขึ้นมาแล้วนางไม่ได้อยู่ข้างกาย เขาจึงเป็นทุกข์เป็นร้อนถึงเพียงนี้

อารมณ์หม่นหมองยังคงไม่จางหาย กระทั่งได้เห็นเสี่ยวหู่เอ๋อร์ การดำรงอยู่ของบุตรชายทำให้หัวใจที่แขวนลอยอยู่ของเขาค่อยๆ กลับมาหนักแน่นมั่นคงขึ้น

เผยเซียวหยวนอยู่ในวังพักหนึ่ง ใช้เวลาเล่นกับบุตรชาย เยี่ยซวี่อวี่ไม่ได้กลับมา ช่วงกลางวันไม่มีธุระอะไร เขาย่อมไม่สะดวกจะไปรบกวนนาง หลังจากบุตรชายเล่นกับเขาจนเหนื่อยและหลับไปด้วยความอ่อนเพลียเขาจึงค่อยออกจากวัง

เขาไปที่สวนผลไม้ เยี่ยมเยียนคนที่นั่นและจุดธูปไหว้บิดากับป้ายวิญญาณทั้งแปดร้อยอัน

หลังธูปหมดดอกเขาก็นั่งอยู่ที่นั่นต่ออีกพักหนึ่ง เมื่อเห็นว่าเย็นแล้วจึงออกมา จูงจินอูจุยกลับคฤหาสน์หย่งหนิงเพื่อจัดหาที่อยู่ให้มัน

เพิ่งจะเข้าประตู คนเฝ้าประตูก็ยื่นจดหมายให้เขาฉบับหนึ่ง บอกว่าเมื่อตอนกลางวันภิกษุจากวัดชิงหลงนำมาส่ง

เผยเซียวหยวนงงงัน เขารู้จักวัดชิงหลง ในวัดได้เก็บรักษาภาพจิตรกรรมฝาผนังที่เป็นผลงานเพียงชิ้นเดียวของเยี่ยจงหลีในฉางอันเอาไว้ ดังนั้นแม้จะตั้งอยู่ค่อนข้างห่างไกลแต่ก็มีชื่อเสียงพอสมควร เพียงแต่เขาไม่เคยไปมาหาสู่กับวัดชิงหลงมาก่อน ไม่รู้ว่าภิกษุจากที่นั่นส่งจดหมายถึงตนมีจุดประสงค์อะไร

เขาจึงอ่านจดหมายด้วยความงุนงง จากนั้นก็รีบออกจากบ้าน เร่งเดินทางไปยังวังหลวง

ตอนเขามาถึง เยี่ยซวี่อวี่อยู่ในเรือนตะวันออกเพียงลำพัง ยังคงก้มหน้าอ่านหนังสือกราบทูล

แสงสุดท้ายของดวงตะวันที่กำลังจะลับขอบฟ้าส่องเฉียงเข้ามาทางหน้าต่างด้านทิศตะวันตกที่เปิดอยู่ แผ่คลุมเงาร่างของนาง

เขายืนอยู่นอกหน้าต่าง มองดูเงียบๆ ครู่หนึ่ง เมื่อนางสังเกตเห็นและเงยหน้าขึ้น เขาก็เดินเข้าไปข้างในแล้วยื่นจดหมายที่ได้รับมาให้นาง

“ท่านปู่ของท่านกลับมาฉางอันแล้ว ตอนนี้คนพักอยู่ที่วัดชิงหลงชั่วคราว ท่านอยู่ในวัง เขาส่งจดหมายไม่สะดวก ทราบว่าหลายวันนี้ข้ากลับมาฉางอันแล้วจึงฝากจดหมายฉบับนี้ไว้ให้ข้า…” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“ท่านปู่!” เยี่ยซวี่อวี่อุทานด้วยความตื่นเต้นดีใจ

เผยเซียวหยวนแทบไม่เคยเห็นสีหน้าลิงโลดดีใจเช่นนี้บนใบหน้าของนางมาก่อน จึงอดตะลึงงันไปไม่ได้

ไม่รอให้เขาพูดจบ นางก็วางพู่กันในมือ ลุกขึ้นจากตั่งที่นั่งทันทีและวิ่งออกไปข้างนอก

เผยเซียวหยวนได้สติ รีบวิ่งตามนางไป

“ให้ข้าไปส่งท่านเถิด” เขากล่าว

“ท่านยังจะรออะไร!” นางร้องขึ้นมาอย่างอดใจรอไม่ไหว “อย่าให้ท่านปู่ต้องรอข้านาน!”

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 27 พ.ค. 69