ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 148-149

เรื่องนี้ดูเหมือนจะเรียบง่าย แต่จริงๆ แล้วลงมือทำขึ้นมาค่อนข้างใช้เวลา ผนังกำแพงที่พังลงมาทับซ้อนกันเป็นชั้นๆ และอัดแน่นกันอยู่ จึงต้องเคลื่อนย้ายทีละชิ้นโดยเริ่มจากด้านบนสุด ในนั้นมีผนังกำแพงที่แตกหักขนาดใหญ่หลายชิ้นที่มีน้ำหนักมหาศาล ต้องใช้เครื่องมือและแรงงานคนสิบกว่าคนร่วมกันจึงสามารถเคลื่อนย้ายได้

พวกเขาเร่งมือทำงานตั้งแต่เช้าจนเย็นย่ำ ในที่สุดก็ย้ายหินและดินเป็นชั้นๆ ออกจากบริเวณที่อาจมีกระดูกซ่อนฝังอยู่จนหมด ค่อยๆ เข้าใกล้พื้นดิน แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ

หยางไจ้เอินรับคำสั่งให้มาฟังข่าว กำลังบอกเผยเซียวหยวนว่าใกล้จะมืดค่ำแล้ว องค์หญิงเห็นว่าเรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน ค่อยๆ ทำก็ได้ ขอให้เขากลับไปพักผ่อนก่อน พรุ่งนี้ค่อยทำต่อ ในเวลานี้เองก็มีเสียงคนตะโกนขึ้นมาจากด้านหลัง

“ราชบุตรเขย! หาพบแล้วขอรับ! อยู่ตรงนี้! อยู่ตรงนี้!”

เผยเซียวหยวนแสดงท่าทีให้หยางไจ้เอินรอก่อนแล้วหมุนตัวเดินไป

ช่างฝีมือหลายคนช่วยกันงัดแผ่นผนังกำแพงที่แตกหักและเอียงค้ำอยู่กับกำแพงที่พังลงมา หลังจากเคลื่อนย้ายออกไปก็พบโครงกระดูกนั่งอยู่ในซอกมุมสามเหลี่ยมแคบใต้กำแพงนั้น

ซากศพนั่งพิงกำแพงอยู่ ร่างเหลือแต่กระดูกทั้งหมด ส่วนล่างฝังอยู่ในดิน มีเพียงกะโหลกศีรษะและร่างส่วนบนโผล่พ้นดิน เนื่องจากอยู่ในมุมสามเหลี่ยมของกำแพงและมีแผ่นผนังกำแพงชิ้นนั้นปกป้องอยู่ด้านบน ด้วยเหตุนี้แม้จะถูกฝังอยู่ตรงนี้เกือบยี่สิบปีแล้วก็ตาม แต่ดูจากโครงกระดูกที่โผล่พ้นดิน นอกจากกระดูกซี่โครงบางส่วนที่หายไปเนื่องจากการก่อกวนของสัตว์ป่า ที่เหลืออยู่ยังนับว่าอยู่ในสภาพครบถ้วนสมบูรณ์

ก็ไม่รู้ปีนั้นในคืนที่วังหลวงแตกผู้ใดกันที่มาที่นี่และเสียชีวิตอยู่ตรงมุมหนึ่งของห้องโถง ฝังร่างอยู่ใต้เปลวเพลิงที่ลุกโหม พร้อมๆ กับห้องโถงพังทรุดลงมา วันนี้ด้วยเหตุบังเอิญอย่างหนึ่งซากศพของคนผู้นั้นได้ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

รอบด้านเป็นเหล่าช่างฝีมือที่ห้อมล้อมเข้ามาดู มีคนทอดถอนใจ และมีคนขลาดกลัวไม่กล้ามองมาก ทิ้งเครื่องมือแล้วลนลานก้มลงกราบโครงกระดูกหลายครั้ง กงกงผู้ดูแลสถานที่ผู้นั้นเพื่อจะชดเชยความผิดพลาดของตนจึงคว้าที่ขุดดินขึ้นมา ม้วนแขนเสื้อขึ้น กำลังจะทุ่มเทกำลังขุดลึกลงไปในชั้นดิน แต่กลับถูกเผยเซียวหยวนห้ามไว้

“ประเดี๋ยวก่อน!” ขันทีฝ่ายในหันหน้าไป เห็นเขากำลังมองโครงกระดูกที่ถูกฝังอยู่ในดินครึ่งหนึ่ง ผ่านไปครู่หนึ่งเขาก็บอก “ระวังหน่อย อย่าให้ถูกโครงกระดูก!”

เขามีคำสั่งเช่นนี้ แม้ขันทีฝ่ายในจะไม่เข้าใจเหตุผล แต่ก็ไม่กล้าฝ่าฝืน รับคำและสั่งการให้คนเปลี่ยนมาใช้ที่ขุดดินขนาดเล็กค่อยๆ ขุดดินรอบโครงกระดูกที่มุมห้องออกทีละชุ่นอย่างระมัดระวัง

หลังจากท้องฟ้ามืดลง ในที่สุดโครงกระดูกร่างนี้ก็ถูกขุดออกมาจากดินทั้งหมด คบไฟรอบด้านส่องสว่าง เพียงเห็นหัวกะโหลกและลำตัวของโครงกระดูกแนบติดกับผนังกำแพง นั่งขัดสมาธิ แขนขวาห้อยลงมาที่พื้น แขนซ้ายงอเล็กน้อย ฝ่ามือน่าจะวางอยู่บนตัก แต่ตอนนี้กระดูกนิ้วมืออยู่ไม่ครบ

เผยเซียวหยวนรับคบไฟจากทหารรักษาการณ์นายหนึ่ง เดินไปถึงเบื้องหน้าโครงกระดูก นั่งยองลงไป ยื่นคบไฟเข้าไปใกล้ๆ สายตาของเขามองจากกระดูกช่วงอกไปยังกระดูกนิ้วมือที่ขาดหายไปของแขนซ้าย พินิจพิเคราะห์ดูครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็ปักคบไฟไว้ที่ด้านข้าง หยิบมีดสั้นขึ้นมา ขุดลงไปในดินบริเวณใต้แขนซ้ายต่อ ไม่นานกระดูกนิ้วมือที่เน่าเปื่อยหลายชิ้นก็โผล่ขึ้นมาจากดิน เขาเหมือนยังไม่พอใจและขุดต่อไป ปลายมีดสั้นของเขากระทบถูกของแข็งอีกครั้ง เขาขุดพบมีดเล็กยาวไม่ถึงหนึ่งฝ่ามือ

เผยเซียวหยวนหยิบขึ้นมา เป่าฝุ่นดินที่ติดอยู่บนมีดออก พลิกดูอยู่ครู่หนึ่ง ตัวมีดมีสนิมเป็นจุดๆ มองแวบแรกดูเหมือนจะเป็นอาวุธแหลมคมขนาดเล็กที่ใช้ป้องกันตัว ก่อนเจ้าของจะเสียชีวิตยังกำไว้ในมือแน่น

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเงยหน้าขึ้นช้าๆ เห็นทุกคนที่อยู่รอบด้านต่างกลั้นหายใจและมองมาที่ตน จึงลุกขึ้นมา กำลังจะสั่งให้กงกงผู้ดูแลที่นี่อย่าเพิ่งเคลื่อนย้ายโครงกระดูกชั่วคราว คืนนี้ล้อมป้องกันไว้ก่อนเพื่อไม่ให้สุนัขจิ้งจอกมาทำลายอีก ทันใดนั้นเองก็มีเสียงกรอบแกรบเบาๆ ดังขึ้นที่ด้านหลัง

เผยเซียวหยวนหันไปตามเสียง เพียงเห็นโครงกระดูกร่างนั้นขยับแล้วแยกออกจากกันในทันที กระดูกสีขาวพากันร่วงหล่นลงมา ชั่วพริบตาเดียวก็หล่นลงมากองทับกันอยู่ตรงตำแหน่งที่นั่งอยู่ มองไม่ออกว่าเป็นโครงร่างมนุษย์อีก