ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 150

ตอนนั้นสองฝ่ายอยู่ห่างกันไม่ไกล ฝ่ายตรงข้ามมีจำนวนคนไม่น้อย พระชายาอินรู้ว่าเป้าหมายอันดับหนึ่งของหลิ่วซื่อคือตนจึงสั่งกัวจ้งให้กลับจวนอ๋องแล้วพาบุตรสาวนางหนีไป ส่วนตัวนางเองแยกไปอีกเส้นทางหนึ่ง

นางคงจะมีลางสังหรณ์ว่าคืนนี้ต้องตายแน่ จึงบอกให้ติงไป๋หยาหนีไป หนีไปไกลเท่าไรยิ่งดี จะได้ไม่ต้องกลายเป็นปลาในคูพลอยเดือดร้อน*

ติงไป๋หยาจะยอมทิ้งนางแล้วหนีไปได้อย่างไร เขากับองครักษ์หลายคนที่เหลืออยู่คุ้มกันนางไปด้วยกัน ด้วยความตื่นตระหนกลนลานจึงหนีโดยไม่เลือกเส้นทาง แต่พวกเขากลับถูกแม่น้ำขวางไว้ ผู้ไล่ล่าตามมาทัน สุดท้ายด้วยมีจำนวนคนน้อยกว่าต้านทานอีกฝ่ายไม่ไหว ติงไป๋หยาถูกแทงที่หน้าอกและตกลงไปในน้ำ องครักษ์คนอื่นๆ จากจวนอ๋องก็เสียชีวิต มีเพียงพระชายาอินที่ถูกจับและนำตัวเข้าไปในวังหลวง

ที่แท้หลิ่วซื่อเกลียดชังพระชายาอินมาก เห็นว่าเพียงสังหารนางให้ตายก็ออกจะสบายเกินไป ยังต้องการเห็นอีกฝ่ายถูกลบหลู่ด้วยตาตนเองจึงจะหายแค้น พระชายาอินมีหรือจะไม่รู้ถึงเจตนาของหลิ่วซื่อ ตอนอยู่ระหว่างทางก็ไม่ได้ต่อต้าน เพียงเพื่อจะถ่วงเวลาให้บุตรสาวได้หนีรอด หลังจากถูกพามาถึงเบื้องหน้าหลิ่วซื่อ นางจึงได้ดึงปิ่นทองคำบนศีรษะลงมา แทงไปที่หัวใจของตนเองก่อนจะล้มลงแล้วสิ้นลม หลิ่วซื่อยังคงโกรธจัด สั่งให้คนสนิทเฆี่ยนตีศพของนางแล้วเอาไปโยนทิ้งที่สุสานฝังศพรวมทางทิศตะวันออกของเมือง ให้สุนัขป่ากัดแทะศพของนางเป็นการลงโทษ

ตอนนั้นมีข่าวลับส่งมาอีกว่ากองกำลังฝ่ายกบฏคุกคามใกล้ฉางอันเข้ามาทุกทีแล้ว หลิ่วซื่อสั่งการเสร็จก็ไม่กล้ารั้งอยู่ต่อ รีบหนีไป

ทิศทางที่กองกำลังฝ่ายกบฏบุกมาคือทิศตะวันออกของเมือง สุสานฝังศพรวมแห่งนั้นต้องออกจากเมืองไปไกลประมาณยี่สิบหลี่

พระชายาอินแม้จะฆ่าตัวตาย แต่ใบหน้ายังคงดูเหมือนมีชีวิต หัวหน้าผู้นั้นไม่ต้องการลบหลู่ศพ และเกรงว่าการเอาศพไปทิ้งจะทำให้เสียเวลา หากเจอพวกกบฏเข้าก่อนตนจะไม่สามารถหลบหนีได้ เมื่อเห็นหลิ่วซื่อจากไปแล้วจึงมอบหมายเรื่องนี้ให้ลูกน้องจัดการ ส่วนตนเองก็หนีไป

ลูกน้องสองคนของเขาก็มีความคิดนี้เช่นเดียวกัน จะกล้าไปทางตะวันออกของเมืองได้อย่างไร หลังจากหารือกันแล้วก็ย้ายศพพระชายาอินไปยังข้างสวนดอกไม้เปล่าเปลี่ยวตรงมุมหนึ่งของสระไท่เยี่ย เอาหินก้อนหนึ่งมาถ่วงแล้วโยนลงไปในสระน้ำ จากนั้นก็ผลุนผลันหนีไป

ติงไป๋หยาว่ายน้ำเก่ง หลังจากตกน้ำเขาไม่ได้จมน้ำเสียชีวิต เขาปีนขึ้นมาได้และไม่คำนึงถึงอาการบาดเจ็บของตนไล่ตามไป

หลังจากมีชื่อเสียงขึ้นมาเขาก็มือเติบและคบค้าสมาคมกับทหารรักษาการณ์ในวังไม่น้อย คืนนี้บรรยากาศในวังออกจะแปลกประหลาดอย่างแท้จริง ทหารรักษาการณ์จำนวนมากในใจมีความสงสัยอยู่แล้ว ต่างไม่มีแก่ใจจะเข้าเวรรักษาการณ์จึงไม่สร้างความลำบากใจให้เขา เขากลับเข้าวังอีกครั้ง ตามมาจนถึงบริเวณใกล้เคียง และได้แต่มองพระชายาอินล้มลงไปต่อหน้าต่อตา มองดูนางจมลงไปในน้ำ กระทั่งรอจนทุกคนหนีไปหมดแล้วเขาก็ลงไปในสระน้ำ หาพระชายาอินจนพบและลากตัวนางขึ้นมา พยายามช่วยชีวิตนางอย่างสุดกำลัง

ในที่สุดดวงวิญญาณอันบริสุทธิ์ของพระชายาก็ค่อยๆ กลับคืนสู่ร่าง ทว่าแม้จะฟื้นขึ้นมาแต่ก็ลมหายใจรวยริน เหลือเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้ายเท่านั้น

พระจันทร์ในฤดูใบไม้ผลิลอยขึ้นเหนือสวนดอกไม้ นางทรุดตัวอยู่ในอ้อมแขนของติงไป๋หยา สติสัมปชัญญะพร่าเลือน ถึงกับเห็นเขาที่อยู่ภายใต้แสงจันทร์หรุบหรู่เป็นติ้งอ๋อง พึมพำเรียกเขาว่าชิงหลาง* บอกว่านางจะล่วงหน้าไปก่อนก้าวหนึ่ง ต่อไปไม่อาจอยู่เป็นเพื่อนเขาได้อีกแล้ว เขาไม่ต้องแก้แค้นให้นาง นางรู้ว่าเขามีปณิธานอันยิ่งใหญ่ ใต้หล้าไม่สงบ ราชสำนักตกอยู่ในความยากลำบาก เขาควรทำสิ่งใดก็ไปทำสิ่งนั้น นางไม่ตำหนิเขา

นางยังบอกว่าตนรู้ว่าตอนนั้นที่เขาแต่งงานกับนางก็เพื่อจะใช้นางรับมือกับไทเฮา ยิ่งเพื่อคลายความระแวดระวังที่บิดาของเขามีต่อเขา เขาคือบุรุษที่นางชอบตั้งแต่แรกเห็น แต่ถ้ามีภพหน้านางก็คงจะไม่แต่งงานกับเขาอีกแล้ว

นางพลันเปลี่ยนเป็นสับสน ขณะเร่งเร้าเขาให้รีบไปช่วยบุตรสาว นางก็หายใจเฮือกสุดท้ายออกมา

‘ชิงหลาง ท่านต้องให้นางเป็นคนที่ไร้ทุกข์ไร้กังวล และมีความสุขที่สุด’

คำพูดประโยคสุดท้ายที่สั่นเครือแทบไม่เป็นคำออกจากริมฝีปากแดงดุจลูกอิงเถา แล้วนางก็จากไปในอ้อมแขนของติงไป๋หยา

ครั้งนี้เป็นการตายอย่างแท้จริง ดวงวิญญาณไม่อาจกลับคืนร่างได้อีกแล้ว