ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 150

ติงไป๋หยากอดนางไว้แน่น โลหิตจากบาดแผลด้านหน้าลำตัวกับหยาดน้ำตาไหลผสมปนเปกันเงียบๆ กระทั่งร่างกายของนางเริ่มเย็น ไร้พลังชีวิตอย่างสิ้นเชิง เขาจึงค่อยๆ คลายมือ

เขาอุ้มนางเดินโซซัดโซเซ พบต้นซิ่งโบราณที่กำลังออกดอกบานสะพรั่งที่สุดตรงริมสระไท่เยี่ยต้นหนึ่ง จึงขุดหลุมที่ใต้ต้นไม้ตลอดทั้งคืน ขุดตั้งแต่มืดจนถึงรุ่งเช้า

พอรุ่งเช้าทุกคนในวังต่างรู้ว่าฮ่องเต้หนีไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วจึงหนีหัวซุกหัวซุนไปยังทางออก ไม่มีใครรู้เลยว่าลึกเข้าไปที่ข้างสวนดอกไม้ริมสระไท่เยี่ยในวังหลวง ติงไป๋หยาได้ขุดหลุมลึกไว้ให้พระชายาติ้งอ๋องพักกาย

เขารู้ว่านางชอบดอกซิ่ง

สรรพสิ่งในฤดูใบไม้ผลิต่างประชันความงามราวกับอิจฉาริษยากัน แต่ดอกซิ่งนั้นงดงามเป็นที่สุดและมีเพียงดอกไม้นี้เท่านั้นที่มีสีแดงอ่อนละมุนดุจผ้าไหม สีชมพูบางเบาดุจหิมะ จึงคู่ควรแก่การยกย่องว่างามดุจดวงหน้าสะอาดหมดจดของหญิงงาม เสียดายฤดูใบไม้ผลิช่างสั้นนัก แม้บุปผาที่บานสะพรั่งอยู่บนกิ่งไม้จะงดงามอย่างที่สุด แต่ไม่นานก็ร่วงโรยไป เทพเซียนก็ไม่อาจรั้งไว้ได้

ติงไป๋หยาวางนางลงในหลุม จัดเสื้อผ้าของนางให้เรียบร้อยและปรับท่าทางให้เหมาะสม

นางงดงามเพียงนี้ แม้แต่ในเวลาเช่นนี้ดูแล้วเหมือนเพิ่งหลับไป เขาจะทนได้อย่างไรที่จะเอาดินโคลนกลบฝังนาง เขาจึงนำกลีบดอกไม้ที่ร่วงหล่นมาปิดคลุมทั่วร่างที่นอนนิ่ง ให้กลีบดอกไม้กีดขวางหญิงสาวจากดินโคลนที่ไร้เยื่อใยและค่อยๆ กลบฝังนางทีละชุ่น

หลังจากฝังนางไว้ชั่วคราวแล้วเขาก็ทำเครื่องหมายทิ้งไว้บนต้นไม้ จากนั้นก็ประคองลมหายใจเฮือกสุดท้าย ลากร่างที่โงนเงนจะล้มแหล่มิล้มแหล่มาถึงตำหนักหย่งอัน

ในตำหนักใหญ่แห่งนี้ว่างเปล่าไม่มีคนนานแล้ว เขาเดินเข้าไปยังส่วนลึกที่มืดสลัวของห้องโถงใหญ่ นั่งลงตรงมุมข้างภาพจิตรกรรมฝาผนังภาพนั้นและเริ่มแกะสลักตัวอักษรทิ้งไว้ให้อาจารย์ของตน

ติงไป๋หยารู้ อาจารย์จะต้องมาหาเขาที่นี่ แต่เขาเกรงว่าคงไม่อาจรอจนถึงช่วงเวลานั้นได้แล้ว ก่อนตายเขาจะต้องบอกที่พักร่างชั่วคราวของพระชายาอินให้อาจารย์รู้ ขอให้อาจารย์ช่วยบอกติ้งอ๋อง

ยังมี นางตายด้วยน้ำมือของเหล่าปีศาจร้ายที่วางแผนด้วยเจตนาร้ายอย่างไร และคำพูดสุดท้ายที่นางอยากฝากไว้ให้สามีของนาง

ไม่มีคำพูดใดตกหล่น ทุกถ้อยคำตั้งแต่ต้นจนจบถูกจารึกไว้บนผนังทั้งหมด

หลังจากแกะสลักตัวอักษรสุดท้ายที่เขาต้องการทิ้งไว้เสร็จ ติงไป๋หยาก็หมดแรง ศีรษะเอียงพิงมุมภาพจิตรกรรมฝาผนังแล้วก็หยุดหายใจ มือซ้ายที่สิ้นไร้กำลังร่วงตกลงมาที่หน้าตัก แต่ยังคงกุมมีดแกะสลักแน่น นั่นเป็นของที่ระลึกที่อาจารย์มอบให้เขาเมื่อหลายปีก่อนตอนจะไปจากฉางอัน…

คบไฟหลุดร่วงจากมือของเยี่ยซวี่อวี่ตกลงไปที่พื้น ประกายไฟกระเด็นไปทั่วทุกทิศทาง

นางอ้าปาก คล้ายอยากจะส่งเสียงแต่กลับพูดไม่ออก เพียงหันหน้ามองไปทางสวนดอกไม้ตรงสระไท่เยี่ย ทั้งร่างสั่นเทาไม่หยุด หยาดน้ำตาชิงกันออกมาจากเบ้าตา ไหลลงมาไม่ขาดสาย

ขณะที่สองขาของนางยืนไม่มั่น คนทำท่าจะล้มลง เผยเซียวหยวนก็คว้าเอวรวบกอดนางไว้ในอ้อมแขนแน่น

(ติดตามต่อได้ในรูปแบบฉบับเต็มได้ในเดือนมิถุนายน 2569)