ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 150

แม้จะต่างเป็นหลานชายเหมือนกัน ไทเฮาเพียงโปรดปรานองค์รัชทายาทจิ่งเซิงและชิงชังติ้งอ๋อง สาเหตุเป็นเรื่องบังเอิญ ในคืนที่ติ้งอ๋องประสูติ นางหกล้มและนอนป่วยอยู่บนเตียง เกือบจะตายไป หลังจากนั้นไทเฮาก็เกิดความระแวงและให้คนเอาดวงชะตาแปดอักษร ของติ้งอ๋องไปทำนายทายทัก ถึงกับบอกว่าดวงชะตาของติ้งอ๋องขัดแย้งเข้ากันไม่ได้กับนาง อีกทั้งเด็กคนนี้จะเป็นภัยต่อสกุลหวัง ไทเฮาเชื่อเรื่องนี้อย่างสนิทใจ

ส่วนฮ่องเต้นั้นก่อนที่จะลุ่มหลงในสุรานารีอย่างเต็มที่ก็ยังมีความชื่นชมติ้งอ๋องค่อนข้างมาก บอกว่าเขามีท่วงทำนองเหมือนตนในสมัยหนุ่ม ในบรรดาองค์ชายทั้งหมดเขาเป็นผู้ที่มีคุณธรรมความสามารถมากที่สุด ยังจัดการเรื่องการแต่งงานให้เขาด้วยตนเอง โดยเลือกหญิงสกุลหลิ่วในครอบครัวตระกูลขุนนางในด่านเป็นชายา ยิ่งทำให้ไทเฮาไม่พอใจมากขึ้น

หลิ่วซื่อคนพี่ล้มป่วยและเสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน ไทเฮาก็รู้ว่าสกุลหลิ่วคิดจะให้หลิ่วซื่อคนน้องแต่งกับติ้งอ๋องมาโดยตลอด เพื่อจะทำให้การแต่งงานมีความมั่นคง

การกระทำนี้ย่อมไม่สอดคล้องกับความต้องการของไทเฮา นางมุ่งมั่นที่จะขจัดอุปสรรคให้กับองค์รัชทายาทหลานชายคนโตที่รักยิ่ง แล้วจะยอมให้สกุลหลิ่วแต่งบุตรสาวมาเป็นพระชายาอีกได้อย่างไร นางคิดจะจัดการให้คนของตนเข้าจวนติ้งอ๋องไปเป็นพระชายาคนใหม่ และเฝ้าติดตามดูความเคลื่อนไหวของติ้งอ๋อง

คิดไม่ถึงว่าติ้งอ๋องจะเจ้าเล่ห์ หลังจากเก็บตัวเงียบอยู่ในจวนอ๋องหลายปี วันหนึ่งโดยไม่มีลางบอกเหตุล่วงหน้าเขาก็เข้าเฝ้าฮ่องเต้โดยตรง บอกว่าเมื่อไม่นานมานี้เขาไปเที่ยวชมสวนซิ่ง ได้พบบุตรสาวสกุลอินโดยบังเอิญและชื่นชอบนางอย่างมาก ปรารถนาจะแต่งนางเป็นภรรยา

บุตรชายคนโตของหัวหน้าอินเสียชีวิตตั้งแต่ยังเด็ก เขาเหลือบุตรสาวอยู่เพียงคนเดียว มีคนในครอบครัวน้อย หลายปีก่อนหลังจากเขาล้มป่วยเสียชีวิต ทางเข้าประตูบ้านก็ยิ่งเงียบเหงาลงไม่มีคนไปมาหาสู่

การกระทำนี้ของติ้งอ๋องดูเหมือนจะตรงกับพระประสงค์ของฮ่องเต้ ในเวลานั้นสตรีสกุลอินก็ออกทุกข์แล้ว จึงอนุญาตในทันทีและจัดการเรื่องการแต่งงาน

ฮ่องเต้ตรัสแล้ว ไทเฮาจำต้องล้มเลิก ทว่านับจากนั้นมานางก็ยิ่งชิงชังติ้งอ๋องมากขึ้นและพลอยเกลียดหญิงสกุลอินไปด้วย โดยเชื่อว่าอีกฝ่ายยั่วยวนติ้งอ๋อง ทำลายแผนการของตน

นางข้าหลวงเปิดเผยความเกลียดชังที่ไทเฮามีต่อพระชายาอินให้หลิ่วซื่อทราบและพูดเตือนเป็นนัยว่าเพื่อตัดรากถอนโคน แม้แต่ท่านหญิงน้อยก็ต้องสังหารไปด้วยกัน จึงจะกำจัดภัยพิบัติที่อาจจะเกิดขึ้นในภายภาคหน้าได้

หลิ่วซื่อราวกับได้รับยาสงบใจขณะหวั่นหวาด นางไม่ลังเลอีกต่อไป ตัดสินใจเด็ดขาด

‘เจ้าเข้าใจว่าไทเฮาเพียงยืมดาบสังหารแม่ลูกคู่นั้น เรื่องราวเรียบง่ายเช่นนั้นหรือ’ นางข้าหลวงกล่าวอย่างย่ามใจ ‘หลิ่วซื่อคนโง่ผู้นั้น ครั้งนี้นางสังหารคนที่ติ้งอ๋องรัก แม้แต่ท่านหญิงน้อยก็ไม่ละเว้น ต่อให้ไทเฮาจะนิ่งเฉยไม่พูด นางอาจปิดบังได้ชั่วคราว แต่จะโกหกติ้งอ๋องได้ตลอดชีวิตหรือ วันหน้าเมื่อติ้งอ๋องรู้ความจริงจะต้องเจ็บปวดเสียใจแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่ จะยอมปล่อยสกุลหลิ่วได้อย่างไร ถึงตอนนั้นสุนัขกัดสุนัข องค์รัชทายาทก็จะนั่งตกปลาได้อย่างมั่นคง’

นางข้าหลวงพูดเรื่องเหล่านี้กับติงไป๋หยาด้วยเจตนาจะโอ้อวดฐานะในวันข้างหน้าของตน โน้มน้าวให้เขาถอดใจแล้วเข้าร่วมกับฝ่ายตน กลับไม่รู้ว่าความจริงแล้วติงไป๋หยาเป็นคนโหดเหี้ยม มีความคิดจะสังหารนางอยู่ก่อนแล้ว ขณะพูดจาประจบเอาใจเขาก็บีบคอนางข้าหลวงจนตายในประทุนรถขณะรถม้ากำลังวิ่ง จากนั้นก็หยิบใบอนุญาตผ่านทางขึ้นมา สั่งให้หยุดรถม้าแล้วอุ้มคนลงมาเหมือนไม่มีอะไร โดยอ้างว่ามีธุระต้องเข้าไปหารือกันในป่าใกล้ๆ

ผู้ติดตามเข้าใจว่านางข้าหลวงอดใจรอไม่ไหว จะมีความสัมพันธ์กับเขาระหว่างทางจึงไม่กล้าถามมาก เขาขึ้นม้าจากไป หลังเข้าไปในป่าก็เอาคนไปซ่อนไว้ จากนั้นก็หันหัวม้าห้อตะบึงกลับไปยังฉางอัน ตรงไปแจ้งข่าวที่จวนติ้งอ๋อง

แต่เขายังคงมาช้าเกินไป พระชายาอินถูกล่อลวงออกไปแล้ว คนใกล้จะถึงวังหลวงในไม่ช้า เขาปรากฏตัวอย่างไม่คำนึงถึงสิ่งใด หลังจากขวางพระชายาอินไว้และเปิดเผยสิ่งที่ตนรู้ออกมาอย่างหมดเปลือก กัวจ้งและคนอื่นๆ ต่างตกใจ กำลังจะคุ้มกันพระชายาอินกลับไป คิดไม่ถึงว่าเพื่อป้องกันเหตุไม่คาดคิด หลิ่วซื่อได้ส่งคนออกมาตรวจสอบสถานการณ์ เมื่อพบสิ่งผิดปกติคนเหล่านั้นจึงไล่ตามพวกเขาไป