ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 124

ทันใดนั้นเพียงได้ยินชิงโถวที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลร้องออกมาคำหนึ่ง “องค์หญิง! คุณชาย! ทางนั้นมีคน ดูเหมือนจะเป็น…” เขาหรี่ตาพยายามแยกแยะแล้วตะโกนเสียงดัง “เป็นองค์ชายอาสื่อน่า! เป็นเขา! มิน่าเมื่อครู่ชิงสุ่นไม่ฟังคำสั่งข้า เอาแต่บินอยู่เหนือศีรษะ”

เผยเซียวหยวนหันขวับไปทันที เป็นเช่นนั้นจริง ฝั่งตรงข้ามที่อยู่ไกลออกไปบนยอดเนินเขาอีกลูกหนึ่งมีคนผู้หนึ่งนั่งอยู่บนหลังม้า ท่ามกลางแสงแดดสาดส่องเขามองเห็นเงาตะคุ่มๆ คนผู้นั้นสวมหมวกปลายแหลม ร่างสวมเสื้อคลุมยาวหนังสัตว์ คอปกเสื้อพับลงมา เงาร่างดูคุ้นเคยยิ่ง เป็นเฉิงผิงจริงๆ

เฉิงผิงน่าจะเฝ้ามองการต่อสู้ทำศึกกันจากที่สูงแห่งนี้ อาจได้เห็นกับตาว่าสุดท้ายแล้วหลี่เหยียนหนีรอดไปได้อย่างไร แต่ตนเองกลับไม่ได้จากไปในทันที เพียงยกแขนขึ้นเรียกเหยี่ยวชิงสุ่นลงมาให้มันเกาะอยู่บนแขนของตน ลูบไล้มันอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ปล่อยให้มันบินไป

เหยี่ยวชิงสุ่นบินวนอยู่เหนือศีรษะเขาสองรอบแล้วจึงเปลี่ยนทิศทางบินกลับมาเกาะอยู่บนไหล่ชิงโถว จากนั้นเฉิงผิงก็หันหัวม้าจากไปอย่างรวดเร็ว

ส่วนลึกในดวงตาของเผยเซียวหยวนเต็มไปด้วยพยับเมฆ

เขาพลันเป่าปากเรียกม้าที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล ก่อนจะกระโดดขึ้นหลังม้าแล้วคว้าดาบกับธนูจากทหารองครักษ์ที่อยู่ใกล้ๆ นายหนึ่งมา กระตุ้นม้าให้ไล่ตามไป

เยี่ยซวี่อวี่ปีนขึ้นไปบนเนินสูงใกล้ๆ แล้วเบิกตามองไปไกล

ในทุ่งกว้างเฉิงผิงควบม้าอยู่ข้างหน้าหนีไปอย่างรวดเร็ว เผยเซียวหยวนตามติดไม่ลดละ ทั้งสองควบม้า คนหนึ่งอยู่หน้าคนหนึ่งอยู่หลัง รวดเร็วดุจดาวตก ทันใดนั้นเผยเซียวหยวนก็หยุดลง

เขาปลดคันธนูยาวออกจากไหล่ พาดลูกธนูขึ้นสาย น้าวคันธนูจนโค้งกลมดุจจันทร์เต็มดวงเล็งไปยังเงาร่างด้านหลังของคนที่ควบม้าอยู่ข้างหน้าเงียบๆ ผ่านไปพักใหญ่กระทั่งม้าตัวหน้าใกล้จะหลุดพ้นจากระยะยิงธนูแล้วเขาจึงปล่อยลูกธนูออกไปทันที

ชั่วพริบตาที่นิ้วหัวแม่มือซึ่งเคยปล่อยลูกธนูออกไปจำนวนนับไม่ถ้วนปล่อยสายธนูที่เกี่ยวแน่นออกจากนิ้วมือ เปลือกตาข้างหนึ่งบนใบหน้าที่แข็งแกร่งซื่อตรงก็กระตุกอย่างห้ามไม่อยู่

ลูกธนูแหลมคมพุ่งแหวกสายลมในท้องทุ่ง แผดเสียงก้องต่ำและแหลมคมเสียดแก้วหู ไล่กวดไปยังเป้าหมายที่อยู่ข้างหน้าก่อนจะปักลึกเข้ากลางแผ่นหลังของคนผู้นั้น

เฉิงผิงร่วงตกลงมาจากหลังม้า คนฟุบอยู่บนพื้นราวกับตายแล้ว ทว่าผ่านไปครู่หนึ่งกลับเห็นเขาเหมือนฟื้นขึ้นมามีลมหายใจอีกครั้ง ถึงกับคลานแล้วลุกยืนอย่างยากลำบาก เดินโซเซไปหาม้าที่อยู่ข้างหน้า ม้าตัวนั้นคงรับรู้ได้ว่าเจ้าของมีบางอย่างไม่ถูกต้องจึงย้อนกลับมา เมื่อคนและม้าพบกัน เฉิงผิงก็คว้าสายบังเหียนและปีนกลับขึ้นไปบนหลังม้า ตอนม้าเริ่มออกวิ่งอีกครั้งเขาก็ฟุบอยู่บนหลังม้าไม่กระดุกกระดิก

ผ่านไปครู่หนึ่งฉับพลันนั้นเฉิงผิงก็หันหน้ากลับมาช้าๆ จ้องมองเงาร่างที่หยุดนิ่งอยู่ข้างหลังซึ่งเปลี่ยนเป็นเล็กลงทุกที ปล่อยให้ม้าพาเขาไปไกลขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดก็หายลับไปในทุ่งกว้างสุดลูกหูลูกตาที่เชื่อมต่อกับดินแดนทางเหนืออย่างสิ้นเชิง

(ติดตามต่อได้ในรูปแบบฉบับเต็มได้ในเดือนพฤษภาคม 2569)