ทดลองอ่าน ยาใจโจรหมอ บทที่สาม-บทที่สี่

เถาจ้งซานที่เอาแต่ยืนเหม่ออยู่ด้านข้างดุจเพิ่งตื่นจากฝัน กล่าววาจาสะเปะสะปะ “อะไรนะ นั่นไม่ใช่หวาสือ (แร่หินสบู่) ที่เจ้าให้ข้าบดมาเตรียมไว้ใช้หรอกหรือ”

“พี่ชาย…ท่าน!”

อวัยวะภายในราวถูกมีดคมกรีดเฉือนทีละชุ่นๆ ม่านหมอกแผ่ขยายเต็มนภาบดบังภาพเบื้องหน้า เสี้ยวเวลานี้ดุจดื่มสุราพิษ ความแสบร้อน ปวดเกร็ง สิ้นหวัง และพร่ามัวค่อยๆ แผ่ลามเข้ามา

ยาเสริมฤทธิ์ของตำรับยานั้นก็คือหวาสือ มีสรรพคุณช่วยหล่อลื่น ช่วยในเรื่องการไหลเวียนของน้ำ จึงนำมาใช้ในตำรับยาที่เกี่ยวกับการรักษาอาการขาดน้ำ เกรงว่าพี่ชายผู้เลอะเลือนของนางจะเตรียมยาผิด นำผงซิ่นสือมาใช้แทนผงหวาสือ เคราะห์กรรมครั้งนี้ของสกุลเถาย่อมไม่อาจหลีกหนีได้อีก

สวีลี่คังเห็นสภาพอยู่มิสู้ตายของเถาเม่ยเอ๋อร์ก็เข้าใจขึ้นมาทันที เขาอดรู้สึกโศกเศร้าอย่างหนักไม่ได้

“เม่ยเอ๋อร์ เจ้ากล่าวว่านั่นคือซิ่นสือ แสดงว่าข้าทำผิดอีกแล้วหรือ” ยามนี้เถาจ้งซานราวกับยอดเขาที่แข็งทื่อ ไม่มีความเอาแต่ใจเย้านกหยอกดอกไม้เฉกเช่นปกติอีก

“ใช่แล้ว พี่ชาย ความผิดครั้งนี้ที่ท่านกระทำไม่อาจให้อภัยได้” แววตาเถาเม่ยเอ๋อร์เลื่อนลอย มองไปรอบๆ ร้านไป่เฉ่าอย่างว่างเปล่า สัมผัสได้เพียงความเงียบงันอันน่ากลัวที่ไม่เคยมีมาก่อน

เถาจ้งซานมองไปที่ศพของบิดาอย่างโง่งม ก่อนพุ่งไปฟุบตัวลงบนร่างที่นอนแน่นิ่งด้วยความเจ็บปวดอย่างที่สุด ร้องไห้โฮเสียงดัง “ท่านพ่อ ไม่ใช่ข้านะ ไม่ใช่ข้า ท่านด่าข้า ทุบตีข้าเถอะ เป็นข้าที่ไม่ได้ความเอง” ร้องไห้ไปร้องไห้มา เขาพลันกลิ้งไปบนพื้นแล้วหัวเราะเสียงดัง “ท่านพ่อ ข้าผิดไปแล้ว ข้ารู้ว่าท่านไม่มีทางโทษข้า ข้ารู้…”

จินเจิ้งที่ร้องไห้จนแทบหมดลมไปแล้วดิ้นรนลุกขึ้นมา ฉุดกระชากคุณชายของตนเองแล้วพาไปยังห้องด้านหลัง สวีลี่คังและสวีเทียนหลินสองพ่อลูกมองอย่างตกตะลึง ไร้วาจาจะเอื้อนเอ่ยอีก

เรื่องราวที่เจ็บปวดและโศกเศร้าที่สุดบนโลกมนุษย์ ไม่มีเรื่องใดหนักหนาไปกว่าเรื่องนี้อีกแล้ว ดวงตาที่พร่ามัวทำให้เถาเม่ยเอ๋อร์ไม่อาจแยกแยะภาพที่ขาวโพลนตรงหน้าว่าที่สุดแล้วผู้ใดถูกผู้ใดผิดได้อีก

นางไม่อยากตำหนิความไร้สามารถและความเลอะเลือนของพี่ชายอีกต่อไป แล้วก็ไม่อยากสนใจการตอแยของสวีเทียนหลิน นางรู้ว่าฟ้าดินกว้างใหญ่ไพศาล ทำกรรมย่อมมีผลตามสนอง นี่ก็คือชะตาชีวิตของตนเอง

นางถอดกำไลมุกที่สวมบนข้อมือมานานแปดปีวงนั้นออกช้าๆ แล้วค่อยๆ เดินเข้าไปหาสวีเทียนหลิน “เทียนหลิน วาสนาระหว่างข้ากับเจ้าสิ้นสุดลงแล้ว ข้าทำผิดต่อสกุลสวี ทำผิดต่อท่านป้า ไม่อาจเป็นสะใภ้ของสกุลสวีได้อีกต่อไป”

สวีเทียนหลินไม่ยอมรับกำไลมุกวงนั้น ระหว่างที่ดึงรั้งกันไปมาเชือกแดงก็พลันขาดลง ไข่มุกเม็ดเล็กๆ เหล่านั้นกลิ้งหายไปตามรอยแยกของโต๊ะเก็บเงิน ยากจะตามหามาได้ครบอีก

นางหันกายกลับมาพลางหัวเราะด้วยน้ำเสียงที่อ้างว้าง น้ำตาหลั่งริน “หลินจื่อเฟิง สกุลเถาของข้าติดค้างเจ้า ข้ายอมให้เจ้าจัดการได้ตามใจ แต่ว่าเจ้าต้องรับปากข้าเรื่องหนึ่ง”

“หืม?” หลินจื่อเฟิงสลายกลิ่นอายเหี้ยมโหดออกไปแล้ว เขารับคำด้วยน้ำเสียงที่แฝงความหวั่นไหว

“ต้องรอให้ข้าฝังศพท่านพ่อเรียบร้อยและผ่านช่วงเวลาไว้ทุกข์จนครบกำหนดก่อน ข้าจึงจะติดตามเจ้าไปได้”