ทดลองอ่าน รัตติกาลซ่อนกล บทที่ 3

เพราะช่วงหลายวันมานี้พวกชาวอี๋ก่อความวุ่นวาย ดินแดนภายในของอวิ๋นหนานจึงไม่สงบสุขนัก

ผิงอวี้คงกังวลว่าจะเกิดปัญหาขึ้นอย่างไม่คาดคิด หลังออกจากเมืองชวีจิ้งแล้วจึงไม่ใช้ทางลัดแต่ใช้ถนนหลวงสายใหญ่ แม้จะทำเช่นนี้ ตลอดเส้นทางที่ผ่านก็ยังได้พบเห็นคนเร่ร่อนที่มีใบหน้าซีดเหลืองผ่ายผอมจำนวนไม่น้อย

ถึงยามย่ำค่ำ คณะเดินทางก็มาถึงโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง ผิงอวี้เห็นว่าฟ้าเริ่มมืดแล้ว ยังอยู่ห่างจากจุดพักเปลี่ยนม้าถัดไปเป็นระยะเดินทางกว่าครึ่งราตรี จึงรั้งม้าแล้วสั่งให้พักแรมที่นี่

โรงเตี๊ยมแห่งนี้ตั้งอยู่ตรงถนนหลวงตามเส้นทางออกจากชวีจิ้งมุ่งสู่เมืองชวีถัว ทุกวันจะมีคนผ่านทางแวะกินอาหารและพักแรมที่นี่มากมาย มีขุนนางและพ่อค้าสัญจรผ่านไปมาไม่น้อย เรียกได้ว่ามีผู้คนที่แตกต่างหลากหลายปะปนกัน

เมื่อคืนฟู่หลันหยาแทบนอนไม่หลับ ยามนี้จึงรู้สึกเหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน ขึ้นรถม้าก็ซุกอยู่ในอ้อมอกแม่นมหลินแล้วงีบหลับ แม่นมหลินนั่งตัวตรงอยู่ครู่หนึ่ง แต่แล้วก็ไม่อาจทนความง่วงงุนได้ไหว พอฟู่หลันหยาหลับไปได้ไม่นานนางก็ผล็อยหลับตามไป พากันหลับไปทั้งสองคน

อาจเพราะกินยาถอนพิษเข้าไป ขณะที่ฟู่หลันหยานอนหลับจึงไม่ฝันร้าย นางได้หลับลึกเสียที

ตราบจนมีเสียงหวังซื่อเจาดังขึ้นอยู่นอกรถม้า ทั้งนายและบ่าวจึงได้ตกใจตื่นขึ้น

ก่อนจะลงมาจากรถม้า แม่นมหลินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมเสี่ยงให้ตนเองถูกใต้เท้าองครักษ์เสื้อแพรตะคอกใส่ หยิบหมวกม่านแพรไปให้ฟู่หลันหยาสวม

ตอนแรกหวังซื่อเจาเห็นว่าโรงเตี๊ยมแห่งนั้นมีผู้คนมากหน้าหลายตา นึกถึงว่าฟู่หลันหยามีหน้าตาโดดเด่นสะดุดตา เดิมทีเขาลังเลว่าจะต้องไล่แขกเหรื่อคนอื่นๆ ออกไปจากที่นี่หรือไม่ ไม่คิดเลยว่าพอเงยหน้ามองก็เห็นฟู่หลันหยาสวมหมวกม่านแพรเดินลงมา เขาประหลาดใจนัก นี่นับว่าช่วยแก้ปัญหาที่เขากำลังคิดอยู่ในใจได้พอดี

เขาชำเลืองมองไปยังผิงอวี้แวบหนึ่ง เห็นผิงอวี้เพิ่งจะพลิกร่างลงจากหลังม้า พอลงมาแล้วก็ส่งแส้ให้ผู้ใต้บังคับบัญชาที่อยู่ข้างหลัง ก่อนสาวเท้าเข้าไปในโรงเตี๊ยม ท่าทางคล้ายไม่แยแสฟู่หลันหยาสักนิด

หวังซื่อเจาหันหน้าไปมองฟู่หลันหยา สายตาจับจ้องม่านแพรซึ่งบดบังใบหน้านางอยู่นานครู่หนึ่ง น่าเสียดาย ใบหน้าของนางปรากฏเพียงเลือนรางหลังม่านแพรจนเห็นได้ไม่ชัด เขาจำต้องบอกว่า “คุณหนูฟู่ วันนี้พวกเราเดินทางต่อไม่ได้แล้ว ต้องพักอยู่ที่นี่ก่อนหนึ่งคืนแล้วค่อยออกเดินทางต่อ”

หากฟู่หลันหยามิใช่สาวงามที่เขาเฝ้าใฝ่ฝันนานสองปี เขามีความจำเป็นใดต้องมาอธิบายให้บุตรีของขุนนางต้องโทษฟังด้วยเล่า ยามนี้นางมาอยู่ตรงหน้าแล้ว โอกาสที่จะได้อยู่กันตามลำพังแทบไม่มี เขาจึงอยากจะหาโอกาสพูดคุยกับนางเท่านั้นเอง

ฟู่หลันหยาเห็นเขาเป็นคนหยาบโลนก็เพียงหัวเราะหยันในใจ ไม่ได้โต้ตอบเขา

แม่นมหลินเห็นสายตาหวังซื่อเจาไร้ความสุภาพเอาแต่กวาดตามองเรือนร่างของฟู่หลันหยา นางนึกฉงนใจนักที่คนผู้นี้ถึงกับกล้าทำตัวหน้าไม่อายเช่นนี้ จึงทั้งโมโหระคนหวาดกลัว นึกรังเกียจเขาจนไม่อยากข้องแวะด้วย

หวังซื่อเจาเห็นฟู่หลันหยาไม่สนใจตนเองก็ไม่ยอมเลิกรา ยังหาเรื่องจะพูดคุยด้วย แต่กลับมีเสียงพวกองครักษ์เสื้อแพรร้องเรียกจากทางด้านหลังเสียก่อน “ใต้เท้าหวัง ใต้เท้าผิงถามว่าเหตุใดบุตรีขุนนางต้องโทษยังไม่เข้ามาอีก ยังถามด้วยว่าท่านอยู่ข้างนอกหรือไม่ ขอให้ท่านอย่าชักช้า รีบนำตัวนางเข้ามาเร็วๆ”