ทดลองอ่าน วิวาห์ร้อนซ่อนเงาแค้น บทที่ 3-4

นางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงพูดอย่างเศร้าสร้อย “ท่านพ่อเริ่มต้นจากการเป็นรองเจ้ากรมอาญา พระองค์และหม่อมฉันต่างรู้กันดี หากไม่ใช่เพราะอดีตฮ่องเต้ฝากบุตรกำพร้าไว้ เดิมทีเขาก็คงไม่เต็มใจที่จะรับตำแหน่งเสนาบดีฝ่ายขวา รากฐานของพระองค์ไม่มั่นคง และเสนาบดีฝ่ายซ้ายมีอำนาจยิ่งใหญ่ในราชสำนัก ก่อนหน้านี้เป็นเพราะท่านพ่อจึงยังสามารถถ่วงดุลไว้ได้ แต่ตอนนี้ท่านพ่อจากไปแล้ว ฝ่ายสกุลหวังจะต้องใช้โอกาสนี้ทำลายชื่อเสียงของท่านพ่อและปราบปรามฝ่ายสกุลเสิ่น…หรือบางทีเรื่องราวทั้งหมดนี้ฝ่ายสกุลหวังอาจจะวางแผนเอาไว้ตั้งแต่แรกแล้ว…”

หลี่เหมี่ยนไม่ได้พูดอะไร แต่สีหน้ากลับเคร่งขรึมขึ้นมาอย่างไม่ค่อยจะได้เห็นนัก

ในตอนที่อดีตฮ่องเต้สวรรคต เขายังไม่ถึงวัยรวบผม* หวังอวี่เสนาบดีฝ่ายซ้ายมีอำนาจยิ่งใหญ่ในราชสำนัก หากไม่ใช่เพราะเสิ่นฟู่ได้รับพระราชโองการในยามวิกฤต พยายามกอบกู้วิกฤตอย่างสุดความสามารถ บางทีต้าโจวอาจจะไม่ใช่ต้าโจวของสกุลหลี่แล้ว ดังนั้นเสิ่นฟู่จึงเป็นทั้งอาจารย์ผู้มีพระคุณของเขาและยังเป็นเสาหลักของราชสำนักอีกด้วย ไม่ว่าเพื่อประโยชน์ของบ้านเมืองหรือประโยชน์ส่วนตัว หลี่เหมี่ยนล้วนไม่ควรเพิกเฉย

“เพียงแต่เรื่องนี้ในตอนนี้หากฝ่ายสกุลหวังเป็นผู้วางแผนจริง จะรู้ได้อย่างไรว่านี่ไม่ใช่เหยื่อล่อของพวกเขา ใช้โอกาสนี้กำจัดอำนาจของอาจารย์ที่เหลืออยู่ในราชสำนักให้สิ้นซากเร็วยิ่งขึ้น”

คำถามนี้ทำให้เสิ่นเจาเหยียนพูดไม่ออก

จู่ๆ นางก็นึกขึ้นมาได้ หลายวันก่อนได้รับจดหมายจากฮั่วฉี่ บอกว่าผู้ตรวจการหลายคนที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของสกุลหวังดูเหมือนจะหาข้ออ้างเริ่มตรวจสอบเบี้ยหวัดทหารกองกำลังเจิ้นอู่ของพวกเขา

หลังจากชั่งน้ำหนักทั้งสองฝ่ายแล้ว ไม่ว่าเรื่องนี้จะเป็นแผนการลับหรือแผนการที่เปิดเผยก็ตาม นางก็ไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยว

ทั้งสองฝ่ายต่างนิ่งเงียบ หลี่เหมี่ยนแสร้งทำเป็นตบไหล่เสิ่นเจาเหยียนด้วยท่าทางผ่อนคลายพร้อมพูดว่า “โชคดีที่คดีนี้มอบหมายให้ตุลาการใหญ่เซี่ย สกุลเซี่ยของเขาจงรักภักดีต่อฮ่องเต้และรักแผ่นดินมาโดยตลอด ไม่ข้องเกี่ยวกับความขัดแย้งระหว่างฝ่าย เชื่อว่าเรื่องนี้สามารถไว้ใจได้”

ไม่พูดก็ดีไป แต่เมื่อได้ยินหลี่เหมี่ยนพูดเช่นนี้เสิ่นเจาเหยียนก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ นางขยับข้อมือที่ยังรู้สึกเจ็บอยู่ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง

“ตราบใดที่ยังไม่ฉีกหน้ากากออก ทุกคนล้วนสามารถจงรักภักดีต่อฮ่องเต้และรักแผ่นดิน ไม่ข้องเกี่ยวกับความขัดแย้งระหว่างฝ่ายได้”

หลี่เหมี่ยนเบิกตาโตทำเสียง “จึ๊” ขมวดคิ้วมองไปทางเสิ่นเจาเหยียนแล้วเอ่ยว่า “นี่เราไม่ได้กำลังหาเหตุผลช่วยท่านอยู่หรือ การมอบหมายคดีนี้ให้กับเซี่ยจิ่งซีย่อมดีกว่ามอบหมายให้กรมอาญาและสำนักตรวจการ เวลานี้ในสามตุลาการหน่วยงานเดียวที่ไม่อยู่ในการควบคุมของฝ่ายสกุลหวังก็คือศาลต้าหลี่ ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อวานพวกท่านสองคนยัง…แค่กๆ” เขารู้ตัวว่าพูดผิดจึงเปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งขรึมแล้วเอ่ยต่อว่า “ถึงอย่างไรพวกท่านสองคนก็เคยหมั้นหมายกัน ก่อนเดือนสามยังได้กราบไหว้ฟ้าดินแล้วด้วย เรากลับคิดว่าแทนที่ท่านจะไปเข้าร่วมสืบสวนคดี มิสู้คอยจัดการตุลาการใหญ่เซี่ยให้เรียบร้อยอย่างลับๆ จะดีกว่า เมื่อเป็นเช่นนี้คดีของอาจารย์ที่ถูกเปิดโปง และกองกำลังของติ้งกั๋วกงที่ประจำการอยู่ที่เหอซีและถิงโจวก็จะอื้อๆ…”

เสิ่นเจาเหยียนคร้านที่จะฟังหลี่เหมี่ยนพูดมาก จึงยัดขนมดอกกุ้ยเข้าปากเขา จากนั้นก็ลุกขึ้นแล้วเดินจากไป