ทดลองอ่าน วิวาห์ร้อนซ่อนเงาแค้น บทที่ 3-4

จวนสกุลเสิ่นตั้งอยู่ในย่านหย่งซิงฟาง อยู่ใกล้กับฝั่งตะวันออกของที่ทำการฝ่ายใต้

รถม้าของเสิ่นเจาเหยียนออกมาจากประตูตันเฟิ่ง ไปได้ไม่ไกลก็ถูกฝูงชนที่พลุกพล่านบนท้องถนนขวางเอาไว้

สารถีหยุดรถม้ากะทันหัน ทำให้รถม้าส่ายไหวอย่างแรง เสิ่นเจาเหยียนตื่นขึ้นมา ถามคนข้างนอกด้วยความหงุดหงิดว่า “เกิดอะไรขึ้น!”

สารถีไม่กล้าเพิกเฉย จึงจอดรถม้าทักคนเดินถนนคนหนึ่งเพื่อสอบถามเหตุการณ์ ในตอนแรกคนเดินถนนผู้นั้นทำท่ารำคาญ แต่เมื่อหันกลับไปเห็นรถม้าคันนั้นก็รีบเอ่ยตอบอย่างสุภาพทันที

“ก็เพราะคดีของเจ้ากรมเฉินเมื่อคืนนี้น่ะสิ”

“คดีของเจ้ากรมเฉิน?” เสียงดุดันของสตรีดังออกมาจากในรถม้า

คนเดินถนนตกตะลึง เห็นมือขาวราวกับหยกยื่นออกมาจากหลังม่านรถ และสิ่งที่เห็นถัดมาก็เป็นดวงตาคู่หนึ่งที่งดงามเจิดจ้าแต่แฝงความน่าเกรงขาม

คนเดินถนนผู้นั้นท่าทีอ่อนลงอย่างไม่มีสาเหตุทันที เสียงก็สั่นเครือไปด้วย “เป็นคดีของเจ้ากรมเฉินจริงๆ ทันทีที่คดีนั้นเกิดขึ้น เช้าวันนี้ก็มีคนจำนวนหนึ่งไปที่กรมอาญาและศาลต้าหลี่อย่างต่อเนื่อง ว่ากันว่าทั้งหมดเป็นคนในครอบครัวนักโทษที่เสนาบดีเสิ่นเคยตัดสินเมื่อครั้งเป็นเจ้ากรมอาญา อาจจะไปสถานที่สองแห่งนี้เพื่อขอคำอธิบายก็เป็นไปได้”

“อะไรนะ” เสิ่นเจาเหยียนขมวดคิ้ว รู้สึกว่าช่างเหลวไหลสิ้นดี

โหย่วจินที่ยืนอยู่ข้างๆ ฟังออกว่าน้ำเสียงของนางผิดปกติจึงรีบเตือนว่า “คนพวกนี้พูดจาเลอะเทอะ และกรมอาญากับศาลต้าหลี่ก็คงจะไม่รับเรื่องไว้พิจารณาเช่นกัน จวิ้นจู่อย่างกังวลไปเลยเจ้าค่ะ”

เสิ่นเจาเหยียนยิ้มเยาะ ชำเลืองมองโหย่วจินแล้วเอ่ยว่า “ข้าจะต้องกังวลเรื่องอะไร ก็แค่พวกที่เห็นสกุลเสิ่นของข้าตกที่นั่งลำบาก เห็นคนตกบ่อโยนหินซ้ำ ปล้นชิงตามไฟหากราชสำนักสนใจพวกเขาก็คงเป็นเรื่องน่าขัน!”

พูดจบนางก็เปลี่ยนเรื่องทันที ตบผนังรถม้าด้วยความคับแค้นใจแล้วพูดกับสารถีว่า “ไปที่ทำการฝ่ายใต้! ข้าอยากจะพบพวกก่อกวนพวกนี้ด้วยตนเอง”

รถม้าเลี้ยวที่ประตูย่านหย่งซิงฟาง มุ่งตรงไปยังที่ทำการฝ่ายใต้ หน้าประตูศาลต้าหลี่เวลานี้เต็มไปด้วยคนในครอบครัวที่มาขอคำอธิบาย

เสิ่นเจาเหยียนยกม่านรถขึ้นแล้วกวาดตามองโดยรอบ พบว่าล้วนเป็นครอบครัวขุนนางที่บิดาของนางเคยทำให้โกรธเคืองตอนทำคดีขณะยังมีชีวิตอยู่

จริงอยู่ที่ที่ทำการฝ่ายใต้เป็นหน่วยงานขุนนางส่วนกลาง ปกติผู้ที่ไม่ใช่คนของทางการห้ามเข้า แล้วชาวบ้านธรรมดาทั่วไปจะก้าวเท้าเข้าไปตามอำเภอใจได้อย่างไร

ขณะที่นางกำลังคิดเช่นนี้ สายตาก็กวาดผ่านศีรษะของฝูงชนซึ่งเบียดเสียดกันอยู่เบื้องหน้า แล้วพลันหยุดอยู่ที่บุรุษซึ่งดูเหมือนเป็นผู้นำคนนั้น เขาสวมชุดสีแดงเข้ม คาดเข็มขัดทองและถุงมัจฉา สีเงิน ชายผู้นี้จะเป็นใครไปได้อีกนอกจากเหวยเจิ้งรองเจ้ากรมอาญา

เสิ่นเจาเหยียนรู้ว่าถึงแม้เหวยเจิ้งจะทำงานภายใต้บังคับบัญชาของเฉินจือจ้ง แต่ก็เป็นฝ่ายสกุลหวังอย่างแท้จริง ก่อนหน้านี้ที่เสิ่นฟู่และเฉินจือจ้งยังมีชีวิตอยู่ แม้เขาจะมีจิตใจที่เต็มไปด้วยแผนการสกปรก แต่ก็ไม่กล้าทำอะไรโจ่งแจ้ง นอกจากลอบวางแผนชั่วร้ายอยู่ลับๆ เท่านั้น ทว่าตอนนี้เมื่อไม่มีความกังวลใดๆ แล้วก็รีบออกมาแสดงตัว พยายามเสนอหน้าต่อหวังอวี่

ในใจเสิ่นเจาเหยียนเกิดนึกสนุกขึ้นมา นางหัวเราะเย้ยหยันแล้วเปิดม่านรถตรงหน้าออก

มีคนในฝูงชนสังเกตเห็นทันที หลังจากกระซิบกระซาบกันอยู่ครู่หนึ่ง บริเวณที่เดิมทีมีเสียงดังอึกทึกก็เงียบลงทันใด