ทดลองอ่าน วิวาห์ร้อนซ่อนเงาแค้น บทที่ 5-7

เหวยเจิ้งหัวเราะเย้ยหยัน ไม่แปลกใจเลยที่เมื่อครั้งเสิ่นฟู่ยังมีชีวิตอยู่ถึงได้เลือกเขาเป็นบุตรเขย

“เซี่ยจิ่งซี!”

เสียงตะคอกดุดันของเซวียนผิงโหวขัดจังหวะการคุมเชิงกันของคนทั้งสอง เขาก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว ชี้ไปที่เซี่ยจิ่งซีแล้วพูดอย่างแค้นเคืองยิ่ง

“เจ้าเลิกพูดจาหลบเลี่ยง เบี่ยงเบนความสนใจได้แล้ว ทุกคนที่นี่มีใครไม่รู้บ้างว่าเจ้าหมั้นหมายกับคนสกุลเสิ่น หากไม่ใช่เพราะสกุลเสิ่นเพิ่งมีคนเสียชีวิตไปไม่นาน เจ้าคงจะเป็นเขยของสกุลเสิ่นไปนานแล้ว ด้วยสถานะของเจ้า เจ้าจะไม่ลำเอียงได้อย่างไร!”

เซี่ยจิ่งซียกยิ้ม หันไปสั่งการคนที่อยู่ข้างหลังว่า “เซวียนผิงโหวเรียกชื่อแซ่ของข้าตรงๆ หน้าที่ทำการขุนนางถือเป็นการไม่ให้เกียรติ รวมตัวกันก่อความวุ่นวายและแผดเสียงในศาลถือเป็นการดูหมิ่นกฎหมาย นำตัวไปคุมขังไว้ก่อน รอให้ข้ากราบทูลฮ่องเต้แล้วจึงค่อยทำการตัดสิน”

ทั่วบริเวณนั้นเกิดความแตกตื่นขึ้นมาทันที เซวียนผิงโหวแทบจะไม่เชื่อหูของตนเอง ได้แต่เบิกตาโตอยู่ครู่หนึ่ง พูดอะไรไม่ออกสักคำ

เหวยเจิ้งที่ได้สติก่อนพูดอย่างขุ่นเคืองว่า “ตุลาการใหญ่เซี่ยด่วนตัดสินเช่นนี้ เกรงว่ายากที่จะทำให้คนหมู่มากเชื่อฟัง”

“อย่างนั้นหรือ” เซี่ยจิ่งซีหันกลับไปมองเขาและถามกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ถ้าเช่นนั้นขอถามรองเจ้ากรมเหวย การรวมตัวกันก่อความวุ่นวายที่หน้าศาลต้าหลี่ในวันนี้เป็นความจริงหรือไม่”

สีหน้าของเหวยเจิ้งเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เซี่ยจิ่งซีถามอีกว่า “เรื่องการรวมตัวกันข้าควรจะแจ้งให้ราชสำนักรู้หรือไม่”

“แต่ตุลาการใหญ่เซี่ยมั่นใจได้อย่างไรว่าเซวียนผิงโหวเป็นผู้นำ” เหวยเจิ้งเอ่ยถาม

“เขาไม่ใช่หรือ” เซี่ยจิ่งซีย้อนถาม “ในเมื่อเซวียนผิงโหวไม่ใช่ผู้นำ ถ้าเช่นนั้นใครเป็นผู้นำ รองเจ้ากรมเหวย ใช่ท่านหรือไม่”

ประโยคนี้สวนกลับจนเหวยเจิ้งเงียบไป

ก่อนหน้านี้หวังอวี่ได้ให้เขาลองหยั่งเชิงขีดจำกัดของเซี่ยจิ่งซี โดยอ้างเพียงว่าให้พาคนมาก่อเรื่องวุ่นวายเพื่อสกัดความฮึกเหิมของบุรุษผู้นี้ลงบ้าง จะได้ลดความบุ่มบ่ามและรู้จักทำงานทำการอย่างถูกต้อง แต่การลองเชิงครั้งนี้เหวยเจิ้งรู้สึกว่าเซี่ยจิ่งซีไม่เพียงทำงานอย่างสุขุมลุ่มลึกเท่านั้น ยังรู้จักเล่ห์เหลี่ยมของแวดวงขุนนางเป็นอย่างดีอีกด้วย

อย่างเช่นเหตุการณ์ในวันนี้หากเซี่ยจิ่งซีมีเจตนาเข้าข้างฝ่ายสกุลหวังก็จะเปลี่ยนเรื่องใหญ่ให้เป็นเรื่องเล็ก และเรื่องเล็กก็ให้จบไป แต่ถ้าเขามีใจภักดีต่อฮ่องเต้อย่างแท้จริง ก็สามารถใช้โอกาสนี้กล่าวโทษกรมอาญาเพื่อแสดงให้เห็นถึงความจงรักภักดีของเขา ทว่าเขากลับเลือกเซวียนผิงโหวผู้มีเพียงบรรดาศักดิ์แต่ไม่มีอำนาจที่แท้จริงมาเป็นแพะรับบาป เช่นนี้จึงเป็นการเหลือพื้นที่ไว้ให้ฝ่ายสกุลหวังแล้วยังสามารถชี้แจงต่อฮ่องเต้ได้อีกด้วย วิธีการสร้างสมดุลทำได้ดีมาก ไม่ต้องผิดใจทั้งสองฝ่าย และไม่ทำให้ทั้งสองฝ่ายขุ่นเคือง

เหวยเจิ้งเงียบไปด้วยความขุ่นเคือง ส่วนคนอื่นๆ เมื่อเห็นว่าแม้แต่เซวียนผิงโหวยังถูกจับกุมไปจริงๆ ก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ ไม่กล้าวู่วามตามอำเภอใจอีก

เมื่อเห็นว่าเหตุการณ์สงบลงแล้ว เซี่ยจิ่งซีจึงกวาดตามองผู้คนที่อยู่ตรงเชิงบันได ขณะหันหลังกลับก็ได้ยินเสียงสดใสกังวานของสตรีผู้หนึ่งดังมาจากด้านหลัง

“ตุลาการใหญ่เซี่ย” เสิ่นเจาเหยียนใช้ผ้าเช็ดคราบไข่ออกจากใบหน้า พูดด้วยความโกรธเคืองว่า “เมื่อครู่ท่านลงโทษแค่ผู้ที่รวมตัวกันก่อความวุ่นวาย แล้วเรื่องที่จวิ้นจู่ถูกคนทำร้ายกลางวันแสกๆ ท่านจะจัดการหรือไม่”

เซี่ยจิ่งซีหยุดเดินตามคาด